Εκείνο το χειμωνιάτικο απόγευμα του Φεβρουαρίου ακριβώς σαν σήμερα το 1985, τίποτε δεν προμήνυε ότι θα ήταν το τελευταίο της ζωής του εκδότη της «Απογευματινής», Νίκου Μομφεράτου. Ο Νίκος Μομφεράτος λίγα λεπτά μετά τις 18.00 ζήτησε από τον οδηγό του, Παναγιώτη Ρουσέτη, να πάνε στο σπίτι του στο Κολωνάκι. Ο εκδότης της «Α» βγήκε από τα γραφεία της εφημερίδας και κάθισε στο πίσω μέρος της Mercedes του. Οι δύο άνδρες δεν φαντάστηκαν ότι λίγο παρακάτω θα βρίσκονταν αντιμέτωποι με τους τρομοκράτες της «17 Νοέμβρη». Οι δρόμοι του κέντρου έσφυζαν από κίνηση και δέκα λεπτά μετά η Mercedes έφτανε στη διασταύρωση Βουκουρεστίου και Τσακάλωφ. Ο Ρουσέτης δεν έδωσε σημασία στο Fiat Mirafiori που βρέθηκε μπροστά του όταν μπήκε στην οδό Τσακάλωφ και, φτάνοντας στη συμβολή με τη Βουκουρεστίου, αγνόησε ένα σταθμευμένο Autobianchi στην αριστερή πλευρά του δρόμου.
Καταιγισμός πυρών
Μέσα σε δευτερόλεπτα ακολούθησε ένα μπαράζ από πυροβολισμούς. Όταν η Mercedes άρχισε να στρίβει αργά, ένα άτομο πλησίασε με γρήγορο βήμα και άρχισε να πυροβολεί. Την ίδια στιγμή, δίπλα στον άνδρα βρισκόταν και ο οδηγός του Autobianchi, ο οποίος πυροβολούσε με ένα 45άρι. Οι Ρουσέτης και Μομφεράτος δέχθηκαν έναν καταιγισμό από σφαίρες και από τον τρίτο εκτελεστή, τον οδηγό του Mirafiori που βρισκόταν μπροστά από τη Mercedes.
Ταυτόχρονα περίοικοι έβλεπαν έντρομοι την μπλε Mercedes να καρφώνεται ακυβέρνητη πάνω στην τζαμαρία ενός ζαχαροπλαστείου, καταστρέφοντάς την. Οι εκτελεστές, χωρίς να χάσουν ούτε λεπτό την ψυχραιμία τους, ανέβηκαν σε δύο μοτοσικλέτες -όπου τους περίμεναν οι συνεργοί τους με αναμμένες τις μηχανές- και έσπευσαν να εξαφανιστούν προς την περιοχή των Εξαρχείων. Στη Νεάπολη εγκατέλειψαν τις μοτοσικλέτες και τα ίχνη τους χάθηκαν. Το Κολωνάκι πολύ γρήγορα γέμισε από ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις, ενώ άμεσα διαπιστώθηκε η ταυτότητα των επιβατών.
Ο Νίκος Μομφεράτος πέθανε ακαριαία, καθώς είχε δεχθεί τέσσερις σφαίρες στο στήθος. Ο Παναγιώτης Ρουσέτης μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, όπου έδωσε γενναία μάχη για τη ζωή του, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κρατηθεί σε αυτή. Δέκα ημέρες μετά κατέληξε. Ανάμεσα στους αυτόπτες μάρτυρες της τρομοκρατικής επίθεσης ήταν η ηθοποιός Κίττυ Αρσένη, η οποία υποστήριξε ότι ο ένας από τους δράστες έδωσε και τη χαριστική βολή στον Μομφεράτο. Τον περιέγραψε ως έναν καλοντυμένο άνδρα με μπλέιζερ ή κοστούμι.
Την επαύριον της στυγερής εκτέλεσης του Νίκου Μομφεράτου το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας είχε φυσικά ως κεντρικό χτύπημα το συνταρακτικό γεγονός, ενώ η εικόνα που δείχνει τον εκδότη της «Α» δευτερόλεπτα μετά τη δολοφονία, έχοντας μάτια και στόμα ανοιχτά, ακόμα και σήμερα προκαλεί σοκ. Χρόνια αργότερα και συγκεκριμένα το 2002 το ένα από τα δύο 45άρια που χρησιμοποιήθηκαν βρέθηκε στη γιάφκα της Δαμάρεως στο Παγκράτι. Το άλλο, που είχε χρησιμοποιηθεί και στην εκτέλεση του Ρίτσαρντ Γουέλς, δεν βρέθηκε ποτέ και κανείς δεν ξέρει πού βρίσκεται.
Κατάθεση Χρ. Ξηρού
«Στην επίθεση αυτή πήραμε μέρος εγώ ως οδηγός μοτοσικλέτας μάρκας Honda με επιβάτη τον Λουκά (Δημήτρης Κουφοντίνας), ακόμη ο Νικήτας (Παύλος Σερίφης) ως οδηγός της άλλης μοτοσικλέτας τύπου βέσπα και με συνεπιβάτη τον Αλέκο (Πάτροκλος Τσελέντης). Ο Λάμπρος (Αλέξανδρος Γιωτόπουλος) είχε τον ρόλο για την ειδοποίηση όταν ο στόχος πλησίαζε. Ο Λουκάς μάς εφοδίασε με οπλισμό, γάντια και λοιπά και πυροβόλησαν εναντίον του Μομφεράτου και του οδηγού του ο Αλέκος και ο Λουκάς με 45άρια πιστόλια. Στη συνέχεια επιβιβαστήκαμε στις μοτοσικλέτες και απομακρυνθήκαμε, εγκαταλείποντας τις κλεμμένες μοτοσικλέτες στην περιοχή Νεάπολη Εξαρχείων, και στη συνέχεια επιβιβαστήκαμε σε κλεμμένο ΙΧΕ αυτοκίνητο μάρκας Fiat, το οποίο και αυτό εγκαταλείψαμε σε κάποιο στενό πλησίον του ζαχαροπλαστείου “Σόνια” της λεωφόρου Αλεξάνδρας. Τον οπλισμό και σε αυτή την επίθεση τον μάζεψε ο Λουκάς», είχε καταθέσει ο Χριστόδουλος Ξηρός.
Στη δίκη που ακολούθησε, η χήρα του Νίκου Μομφεράτου ρώτησε ευθέως τους εκτελεστές: «Δεκαοκτώ χρόνια περίμενα αυτήν τη στιγμή. Θα ήθελα να τους ρωτήσω γιατί τόσο μίσος στον άνδρα μου. Με άφησαν με ένα παιδί έξι χρονών. Θέλω να με κοιτάξει στα μάτια ο κύριος Κουφοντίνας, γιατί και εκείνος έχει ένα παιδί και θέλει να το έχει κοντά του. Το δικό μου παιδί όμως έχει τον πατέρα του στον τάφο. Ο άνδρας μου ήταν το κεφάλαιο; Ήταν πολιτικό έγκλημα;»…
Εφημερίδα Απογευματινή
