Οι καιροί που διανύουμε είναι κρίσιμοι – όχι μόνο για λόγους γεωπολιτικούς αλλά κυρίως για λόγους βαθιά ιστορικούς. Η Ελλάδα εισέρχεται σε μια από τις σημαντικότερες περιόδους της εθνικής διαδρομής της. Για πρώτη φορά έπειτα από δύο αιώνες εθνικών αγώνων, επιτυχιών και τραγωδιών, μας δίνεται μια πραγματική, απτή δυνατότητα: το οριστικό άλμα προς τον πυρήνα των προηγμένων κρατών της Ευρώπης.
Μετά την Εθνική Παλιγγενεσία του 1821, τους Βαλκανικούς Πολέμους και τον διπλασιασμό της χώρας, την τραγωδία του 1922, την ένταξη στην ευρωπαϊκή οικογένεια, τις σκληρές δοκιμασίες των χρεοκοπιών του 2010 και του 2015, η Ελλάδα έχει πλέον αποκαταστήσει πλήρως την αξιοπιστία και την κυριαρχία της ως κανονικό κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η οικονομία αναπτύσσεται σταθερά πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, το υγειονομικό σύστημα αναβαθμίζεται σταθερά και ανοδικά, η ανεργία έχει μειωθεί δραστικά, οι επενδύσεις και οι εξαγωγές αυξάνονται, ενώ παράλληλα και οι μισθοί ενισχύονται, με το κράτος πλέον να δανείζεται με όρους που πριν από λίγα χρόνια θα φάνταζαν αδιανόητοι. Παράλληλα, η χώρα ενισχύει την εσωτερική και εξωτερική ασφάλειά της, επενδύει σε σύγχρονες υποδομές, ψηφιοποιεί το κράτος, εδραιώνει τη θέση της στη Δύση χωρίς αμφισημίες. Η Ελλάδα είναι σήμερα ισχυρότερη στρατιωτικά και διπλωματικά από ποτέ στη μεταπολιτευτική ιστορία της.
Επομένως προαπαιτούμενο για μια ουσιαστική οικοδόμηση ενός σύγχρονου κοινωνικού κράτους ήταν μια σταθερή και ισχυρή οικονομία. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι πετύχαμε ανάπτυξη πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, αύξηση του ΑΕΠ στα 237 δισ. ευρώ και πρωτοφανή μείωση της ανεργίας. Σήμερα η Ελλάδα δανείζεται με όρους καλύτερους από τη Γαλλία και την Ιταλία. Η χώρα μας δεν είναι πλέον ο «ασθενής» αλλά ο πρωταγωνιστής.
Όμως όλα αυτά, όσο σημαντικά και αν είναι, αποτελούν το θεμέλιο – όχι την κορυφή. Ποια είναι όμως η ουσία αυτής της ευρωπαϊκής ποιότητας ζωής που επιδιώκουμε; Η απάντηση συμπυκνώνεται σε τρεις λέξεις: Κοινωνικό Κράτος Πρόνοιας. Όχι ως ένας γραφειοκρατικός μηχανισμός αλλά ως Parens Patriae, ως «Κράτος-Γονέας». Ένα κράτος που λειτουργεί ως θεσμικό δίχτυ ασφαλείας στις τέσσερις μεγάλες κρίσεις της ανθρώπινης ύπαρξης: την ανηλικότητα, την ασθένεια, τη φτώχεια και την αναπηρία.
Στα προηγμένα ευρωπαϊκά κράτη η δημόσια πολιτική καλύπτει ουσιαστικά το κόστος της υγείας, της εκπαίδευσης, της μακροχρόνιας φροντίδας. Ένα νέο ζευγάρι δεν αισθάνεται ότι είναι μόνο απέναντι στο βάρος της ανατροφής των παιδιών ή της φροντίδας των ηλικιωμένων γονέων. Η μεγάλη πρόκληση για την πατρίδα μας: να μεταβούμε από ένα κράτος που διαχειρίζεται την καθημερινότητα σε ένα κράτος που εγγυάται την κοινωνική συνοχή.
Αυτό είναι το εθνικό όραμα της νέας τετραετίας: η ολοκλήρωση του σύγχρονου κοινωνικού κράτους. Και αυτή η πορεία, με ρεαλισμό, μεταρρυθμιστική τόλμη και ευρωπαϊκό προσανατολισμό, μπορεί να υλοποιηθεί μόνο από μια μεγάλη πολυσυλλεκτική κεντροδεξιά παράταξη που γνωρίζει να συνθέτει, να εγγυάται σταθερότητα και να οδηγεί τη χώρα στην κορυφή.
Η Νέα Δημοκρατία, ως η μεγάλη λαϊκή πολυσυλλεκτική παράταξη που ενώνει το φιλελεύθερο Κέντρο με τη Δεξιά, είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να εγγυηθεί αυτήν τη μετάβαση. Μακριά από λαϊκισμούς και θεωρίες συνωμοσίας, προχωράμε σταθερά, τολμηρά και προς μία νέα εποχή. Την εποχή του Κοινωνικού Κράτους Πρόνοιας, εκεί όπου η πατρίδα γίνεται πραγματικά γονέας όλων των Ελλήνων.
Ο κ Δημήτρης Βαρτζόπουλος, είναι υφυπουργός Υγείας, βουλευτή Β΄ Θεσσαλονίκης
Εφημερίδα Απογευματινή
