Η πολιτική αντιπαράθεση είναι θεμιτή. Οι υψηλοί τόνοι, ενίοτε, αναπόφευκτοι. Όμως υπάρχει ένα όριο: η στοιχειώδης πολιτική μνήμη και η συνέπεια λόγων και πράξεων.
Το τελευταίο διάστημα η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ επιλέγει να επενδύει σε μια ρητορική γενικευμένης απαξίωσης, παρουσιάζοντας τη σημερινή κυβέρνηση, μεταξύ άλλων, ως «κυβέρνηση των σκανδάλων» και ως «συμμορία».
Οι χαρακτηρισμοί αυτοί δεν τιμούν κανέναν. Και σίγουρα δεν μπορούν να κρύψουν μια ιστορική πραγματικότητα: αν υπάρχει κόμμα που ταυτίστηκε διαχρονικά στη συλλογική μνήμη με σκάνδαλα, αυτό είναι το ΠΑΣΟΚ.
Η υπόθεση Κοσκωτά, το σκάνδαλο του χρηματιστηρίου, τα εξοπλιστικά προγράμματα, οι ιστορίες με «μαύρα ταμεία» και οι ομολογίες για «χορηγίες» που κατέληγαν σε προσωπικούς λογαριασμούς δεν είναι εφεύρημα πολιτικών αντιπάλων. Είναι κεφάλαια μιας περιόδου που τραυμάτισε την εμπιστοσύνη των πολιτών προς το πολιτικό σύστημα.
Καλό είναι να υπάρχει συναίσθηση της ιστορικής διαδρομής. Οι πολίτες γνωρίζουν, θυμούνται, συγκρίνουν.
Και αν όλα αυτά ανήκαν μόνο στο παρελθόν, ίσως η συζήτηση να ήταν διαφορετική. Όμως τα ερωτήματα συνεχίζονται.
Η υπόθεση με τα «μαϊμού» επιδόματα του ΟΠΕΚΑ, όπως αναδείχθηκε από την Αρχή Διαφάνειας, έφερε στο προσκήνιο το όνομα της γραμματέως Οργανωτικού και κορυφαίου στελέχους του ΠΑΣΟΚ μέχρι τον Φεβρουάριο του 2025. Πρόκειται για μια θέση-κλειδί, όχι περιφερειακή. Ο γραμματέας Οργανωτικού είναι εκ των πραγμάτων στον στενό πυρήνα της ηγεσίας.
Προηγουμένως ήρθε στο φως η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ με βασικό προφυλακισμένο κουμπάρο του κ. Ανδρουλάκη, ενώ προστέθηκαν οι αποκαλύψεις για τον κ. Παναγόπουλο της ΓΣΕΕ, και αυτός με προέλευση από το ΠΑΣΟΚ.
Προφανώς σε ένα κράτος δικαίου ισχύει το τεκμήριο της αθωότητας. Όλοι κρίνονται από τη Δικαιοσύνη. Όμως η πολιτική ευθύνη και η πολιτική αξιοπιστία δεν αξιολογούνται μόνο στις δικαστικές αίθουσες αλλά και στο επίπεδο της ηθικής συνέπειας.
Και το ΠΑΣΟΚ, που επιμένει να εμφανίζεται ως ο κατεξοχήν θεματοφύλακας της διαφάνειας, δεν έχει το δικαίωμα διά να ομιλεί, καθώς όπου ανακύπτει ύποπτο ζήτημα το τελευταίο διάστημα όλο και κάποιο στέλεχός του βρίσκεται από πίσω.
Δεν μπορεί να στήνει επικοινωνιακά δικαστήρια για τους αντιπάλους του και όταν τα ερωτήματα αφορούν το δικό του περιβάλλον να μιλά για «συμπτώσεις» ή «ατομικές περιπτώσεις». Δεν μπορεί να καταγγέλλει συλλήβδην και ταυτόχρονα να αγνοεί τις σκιές που βαραίνουν το ίδιο.
Η Νέα Δημοκρατία έχει αποδείξει στην πράξη πως όταν προκύπτουν ζητήματα δεν τα συγκαλύπτει. Οι θεσμοί λειτουργούν, η Δικαιοσύνη ερευνά και όποιος φέρει ευθύνη -όποιος και αν είναι- λογοδοτεί. Αυτή είναι η διαφορά πολιτικής κουλτούρας.
Η χώρα χρειάζεται σοβαρή αντιπολίτευση, όχι ρητορικές εξάρσεις. Χρειάζεται προτάσεις, όχι συνθήματα. Χρειάζεται αυτογνωσία, όχι επιλεκτική μνήμη.
Το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να διαγράψει την ιστορία του με μια επικοινωνιακή καμπάνια. Δεν μπορεί να πείσει ότι εκπροσωπεί τη «νέα ηθική», όταν το παρελθόν και το παρόν του γεννούν συνεχώς ερωτήματα.
Λιγότερη υποκρισία, λοιπόν, και περισσότερη αυτοκριτική. Διότι στην πολιτική -όπως και στη ζωή- όταν επιλέγεις να εμφανίζεσαι ως αλάθητος τιμητής των πάντων, κινδυνεύεις να βρεθείς αντιμέτωπος με τις ίδιες σου τις αντιφάσεις.
Ο Μακάριος Β. Λαζαρίδης είναι κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος, βουλευτή ΠΕ Καβάλας Νέας Δημοκρατίας
Εφημερίδα Απογευματινή
