Η πολιτική πορεία του Αντώνη Σαμαρά που βρίσκεται (με διαλείμματα) στη Βουλή από την ηλικία των 25 ετών το 1977, δεν προσφέρεται για ουδέτερες αποτιμήσεις ούτε για ισορροπίες. Είναι μια διαδρομή που ξεκίνησε με φιλοδοξίες, κορυφώθηκε μέσα σε συνθήκες κρίσης και σήμερα δείχνει να διολισθαίνει σε μια στάση που περισσότερο θυμίζει προσωπική εμμονή παρά πολιτική ευθύνη.
Ουδείς μπορεί να προσπεράσει την προσωπική δοκιμασία που βιώνει και στην οποία όλη η Ελλάδα βρέθηκε και βρίσκεται πλάι του. Όμως αυτό, όπως άλλωστε ο ίδιος επέλεξε, δεν τον απαλλάσσει από την κριτική για τη δημόσια στάση του. Διότι άλλο το βαρύ ανθρώπινο βάρος που σηκώνει στις πλάτες του και άλλο η πολιτική συμπεριφορά που έχει επιλέξει.
Ως πρωθυπουργός ο Αντώνης Σαμαράς στάθηκε -κατά την άποψή μου- σε δύσκολες στιγμές στην πρώτη γραμμή και δούλεψε σκληρά για τα συμφέροντα της χώρας. Αυτό είναι καταγεγραμμένο. Όμως το πολιτικό του κεφάλαιο δεν είναι ανεξάντλητο ούτε λειτουργεί σαν ασπίδα για κάθε μετέπειτα επιλογή του. Και οι τελευταίες του επιλογές και παρεμβάσεις δεν κινούνται απλώς στο πεδίο της διαφωνίας. Aγγίζουν τα όρια της πολιτικής αποδόμησης της ίδιας της παράταξης που τον ανέδειξε.
Η στοχοποίηση της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη με όρους που παραπέμπουν σχεδόν σε κυβέρνηση «μειοδοσίας» στα εθνικά θέματα δεν είναι απλώς μία υπερβολή. Είναι πολιτικά επικίνδυνη. Ιδίως όταν γίνεται σε μια συγκυρία κατά την οποία η χώρα ενισχύει τη διεθνή της θέση, αναβαθμίζει τον ρόλο της στον ενεργειακό χάρτη και οικοδομεί συμμαχίες που για χρόνια έμοιαζαν άπιαστες. Η κριτική πρέπει και μπορεί να είναι αυστηρή, αλλά όταν φτάνει να ακυρώνει συνολικά την εθνική στρατηγική, παύει να είναι εποικοδομητική και γίνεται τυφλή και ξεκάθαρα υπονομευτική.
Αποκαλυπτική είναι η απομόνωση που καταγράφεται γύρω του. Άνθρωποι που τον στήριξαν, που συμπορεύτηκαν μαζί του σε δύσκολες περιόδους, σήμερα κρατούν αποστάσεις. Και αυτό δεν είναι τυχαίο. Είναι το αποτέλεσμα μιας πορείας που δείχνει αδυναμία προσαρμογής και άρνηση αποδοχής της πραγματικότητας. Ακόμα και οι μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού νυν βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας που του οφείλουν την πολιτική τους ύπαρξη και στέκονται κοντά του, δεν συμμερίζονται όλοι τις ακραίες θέσεις του. Και θα το δει αν και εφόσον φτάσει η στιγμή που θα πρέπει να «διαλέξουν βάρκα».
Τα σενάρια περί νέου πολιτικού εγχειρήματος δεν βρίσκουν παρά ελάχιστη ανταπόκριση στην κοινωνία. Θυμίζουν έντονα την επώδυνη για τη χώρα, την παράταξη και για εκείνον βέβαια, εμπειρία της μονοψήφιας στα καλύτερά της, Πολιτικής Άνοιξης, και μάλιστα λίγο πριν από την κατάρρευσή της. Η πολιτική δεν συγχωρεί εύκολα επαναλήψεις λαθών, ιδίως όταν αυτές προκύπτουν από την ίδια λογική. Τη στόχευση προσώπων που, δυστυχώς για εκείνον, πέτυχαν για τη χώρα και την παράταξη (στο όνομα της οποίας μιλά ως αυτοδιορισμένος αυθεντικός εκφραστής) πολλά περισσότερα και σημαντικότερα από εκείνον.
Η ιστορία έχει ήδη γράψει ότι υπήρξε ένας ικανός και μαχητικός πρωθυπουργός. Που στηρίχθηκε από τον κόσμο της παράταξης. Αυτό όμως δεν αρκεί για να δικαιολογήσει μια πορεία η οποία σήμερα μοιάζει να ακυρώνει μεγάλο μέρος αυτής της παρακαταθήκης. Γιατί στο τέλος, δεν είναι οι μεγάλες στιγμές που μένουν περισσότερο, αλλά η αίσθηση της τελικής στάσης. Ή, όπως λέει ο λαός, τα στερνά τιμούν τα πρώτα.
Εφημερίδα Απογευματινή
