Η συζήτηση που άρχισε στη Βουλή και η οποία εξελίσσεται αυτήν την εβδομάδα για τις κυρώσεις των συμβάσεων με τις εταιρείες Chevron και Helleniq Energy που θα οδηγήσουν στην έρευνα και εξόρυξη-παραγωγή υδρογονανθράκων στη χώρα μας, παρά τις σαφείς προσπάθειες συναίνεσης από πλευράς μας, ανέδειξε δύο Ελλάδες: Την Ελλάδα της δράσης, η οποία αντιλαμβάνεται τις αλλαγές που πλανητικά συντελούνται, αλλά και αυτήν που επιλέγει να συνομιλεί με τον 20ό και όχι με τον 21ο αιώνα, παίζοντας πολιτικές «καθυστερήσεις».
Παρακολουθώντας τον διάλογο για ένα νομοσχέδιο που φέρνει την Ελλάδα στην ενεργειακή, άρα και γεωστρατηγική αιχμή, που δίνει ψήφο εμπιστοσύνης στη χώρα μας στον κλάδο εξερεύνησης, εξόρυξης και παραγωγής υδρογονανθράκων, που ενδυναμώνει τις συμμαχίες μας, εάν ακούσει ένα μέρος της αντιπολίτευσης θα πίστευε πως από το deal αυτό ζημιωνόμαστε και δεν κερδίζουμε.
Δυνάμεις που με πρωτοφανή τρόπο αντιπολιτεύονται την αποστολή φρεγατών και αεροσκαφών στην Κύπρο ή, προκειμένου να μειώσουν -από τα δεξιά του πολιτικού φάσματος- αυτή τη σωστή στρατηγική, τελούν σε αφωνία εδώ και μέρες, μίζερα τώρα εκφράζουν αμφιβολίες για συμφωνίες επωφελείς. Χωρίς να εκχωρείται κανένα κυριαρχικό μας δικαίωμα, αναγορεύονται τυπικές νομικές ρήτρες ιδιωτικών εταιρειών, σε εθνικό θέμα. Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε την πρωτόγνωρη οικονομική κρίση, ούτε να μην λαμβάνουμε υπόψη τις θέσεις εργασίας που θα προκύψουν από μια σειρά παράλληλων επενδύσεων, τα πιθανά έσοδα του Δημοσίου και το ότι δίδεται ψήφος εμπιστοσύνης στην Ελλάδα εκ μέρους της δεύτερης μεγαλύτερης ενεργειακής εταιρείας στον πλανήτη. Ας μη λησμονούμε, δε, πως τέτοιου είδους κολοσσοί ουσιαστικά ενεργούν και ως εκφραστές του κατεστημένου των κρατών τους, θεωρώντας πως η Ελλάδα αποτελεί μια ώριμη επιλογή και όχι ένα σκηνικό αβεβαιότητας, όπως την περασμένη δεκαετία.
Εκείνοι που ικέτευαν προ ετών για λίγες στάλες ενδιαφέροντος εκ μέρους των ΗΠΑ, τώρα καμώνονται πως οι ΗΠΑ δεν τους νοιάζουν, ενώ όσοι ζητούσαν ένα ραντεβού από τον πρόεδρο Τραμπ και προωθούσαν μια ατζέντα υδρογονανθράκων, όπως η ελληνική Αριστερά, αίφνης θυμήθηκαν την πράσινη ανάπτυξη. Είναι οι ίδιοι βέβαια που φώναζαν για την «απολιγνιτοποίηση» της Δυτικής Μακεδονίας. Δηλαδή ο πλήρης αχταρμάς απόψεων.
Τόνισα ως εισηγητής της Νέας Δημοκρατίας για το νομοσχέδιο που θα κυρωθεί την Πέμπτη, πως οι τέσσερις συμβάσεις με τη Chevron και τη Helleniq Energy αποτελούν για την Ελλάδα ό,τι αποτέλεσαν οι προμήθειες των Belharra για την άμυνά μας. Η πατρίδα θωρακίζεται επενδυτικά, αλλά και γεωστρατηγικά και φυσικά επ’ ουδενί δεν απεμπολούνται εθνικά δικαιώματα και η κυριαρχία μας από συμφωνίες με ιδιωτικές πολυεθνικές.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη από το 2019 στρατηγικά τοποθετείται στο φυσικό αέριο με τη δυναμική της Ρεβυθούσας, τον ΤΑΡ, τη διασύνδεση του IGB και τους σταθμούς συμπίεσης φυσικού αερίου σε Θράκη και Θεσσαλία. Η αναγκαστική απεξάρτηση από το ρωσικό φυσικό αέριο δεν μπορούσε να μας βρει απροετοίμαστους και για τον λόγο αυτό τώρα κάνουμε άλματα και όχι βήματα. Δεν είναι τυχαία η δέσμευση του υπουργού Περιβάλλοντος, Σταύρου Παπασταύρου, πως εντός των επόμενων 12 μηνών θα έχουμε την πρώτη ερευνητική γεώτρηση στο Ιόνιο.
Ας ξεπεράσουμε λοιπόν τον «μικρό μας εαυτό» και ας δούμε πως πλέον ενεργειακά στην Ελλάδα συντελείται κάτι πραγματικά μεγάλο. Ας αφήσουμε πίσω τη μικρή πατρίδα που ορισμένοι -για τους δικούς τους λόγους- θέλουν κι ας δούμε τη χώρα της αυτοπεποίθησης. Ας βρούμε συναινέσεις εκεί που υπάρχουν πραγματικές εθνικές ωφέλειες κι ας αφήσουμε πίσω την Ελλάδα της κρίσης.
Του Δημήτρη Μαρκόπουλου
Εφημερίδα Απογευματινή
