Δυστυχώς, για άλλη μία φορά τα τελευταία χρόνια ξεκίνησαν σοβαρές πολεμικές επιχειρήσεις με αβέβαιο χρονικό ορίζοντα και ακόμα πιο απροσδιόριστες συνέπειες. Οι επιθέσεις των ΗΠΑ και Ισραήλ στο Ιράν και οι αντεπιθέσεις αυτού όχι μόνο στα δύο κράτη, αλλά και στις γειτονικές του χώρες, ζωντανεύουν ένα εφιαλτικό, μέχρι πρότινος, σενάριο. Όλα αυτά μάλιστα τις ημέρες που συμπληρώθηκαν τέσσερα ακριβώς χρόνια από την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία.
Ήδη από τις πρώτες ημέρες των συρράξεων, η Κύπρος ζήτησε τη βοήθεια της Ελλάδας και άλλων εταίρων στην Ευρωπαϊκή Ένωση, προκειμένου να συνδράμουν στην αμυντική της προστασία. Φυσικά, η ανταπόκριση της χώρας μας ήταν γρήγορη: μέσα σε λίγες μόνο ώρες δύο ζεύγη μαχητικών αεροσκαφών προσγειώθηκαν στη Μεγαλόνησο και δύο φρεγάτες είχαν ήδη αποπλεύσει προς εκεί.
Ταυτόχρονα, εστάλησαν πύραυλοι αεράμυνας στην Κάρπαθο, που συνδέθηκαν με τα συστήματα του ΝΑΤΟ. Ο δε υπουργός Εθνικής Άμυνας, κ. Δένδιας, μαζί με τον Αρχηγό ΓΕΕΘΑ, κ. Χούπη, επισκέφθηκαν την Κύπρο. Παράλληλα, ο πρωθυπουργός, κ. Μητσοτάκης, κάλεσε τους πολιτικούς αρχηγούς σε κατ’ ιδίαν ενημέρωση, αλλά δυστυχώς, μόνο δύο ανταποκρίθηκαν θετικά. Όλα τα προαναφερόμενα καταδεικνύουν ορισμένα πρώτα συμπεράσματα.
Πρώτον, ότι η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας σε αυτά τα 7 σχεδόν χρόνια διακυβέρνησης έχει αναδιαρθρώσει εξ ολοκλήρου τη στρατιωτική ικανότητα της Ελλάδας. Η χώρα μας έστειλε φρεγάτες και αεροσκάφη στην Κύπρο γιατί πλέον μπορεί να το κάνει, έχοντας προμηθευτεί εξοπλισμούς που ικανοποιούν τις σύγχρονες ανάγκες των δύο χωρών. Σημειωτέον ότι οι εξοπλισμοί αυτοί είναι κατά κύριο λόγο αμυντικού προσανατολισμού, στο δόγμα της «Ασπίδας του Αχιλλέα».
Δεύτερον, η κυβέρνηση έχει αναβαθμίσει σημαντικά τη θέση της Ελλάδας στο γεωπολιτικό σκηνικό. Υπενθυμίζω ότι από το 2019 έχουν υπογραφεί στρατιωτικές συμφωνίες με κράτη της Μέσης Ανατολής (Σαουδική Αραβία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Κατάρ), πλέον της Γαλλίας, της Αιγύπτου κ.ά. Η Αλεξανδρούπολη χάρις στην πρωτοβουλία του πρώην πρέσβη των ΗΠΑ, κ. Πάιατ, έχει καταστεί πολυδιάστατος κόμβος, ενώ είναι σε πλήρη εξέλιξη ο λεγόμενος Κάθετος Διάδρομος φυσικού αερίου.
Τρίτον, η κυβέρνηση και προσωπικά ο πρωθυπουργός απέδειξε ακόμα μία φορά ότι σε κρίσιμες περιστάσεις λαμβάνει αποφάσεις γρήγορα και αποφασιστικά (όπως στον Έβρο το 2020). Επίσης, απέδειξε ότι αξιοποιεί αυτές τις κρίσιμες περιστάσεις για μακροπρόθεσμη αμυντική θωράκιση της χώρας, π.χ. με τη μεταφορά των πυραύλων στην Κάρπαθο και στην Αλεξανδρούπολη.
Τέλος, και όσον αφορά την πολιτική σκηνή στο εσωτερικό της χώρας, φοβούμαι ότι η αντιπολίτευση αδυνατεί να συμβαδίσει με την εποχή, τις ανάγκες και τις απαιτήσεις της. Φωνασκούν κατά της κυβέρνησης για έναν πόλεμο που δεν ξεκίνησε η χώρα μας, δεν θέλει η χώρα μας και δεν συμφέρει τη χώρα μας. Φωνασκούν για την αποστολή της στρατιωτικής βοήθειας στην Κύπρο που ήταν πρωτίστως ηθικό χρέος και για την οποία μάλιστα η Ελλάδα εξυμνήθηκε σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Φωνασκούν για την εγκατάσταση αντιαεροπορικών πυραύλων σε κρίσιμες τοποθεσίες της ελληνικής επικράτειας, με προφανή ευρύτερα και μακροπρόθεσμα οφέλη. Αρνούνται την κατ’ ιδίαν ενημέρωση, αλλά κραυγάζουν για σύγκληση του (άτυπου) συμβουλίου πολιτικών αρχηγών.
Δεν είμαι σίγουρος ότι το δόγμα «αν θες ειρήνη, προετοιμάσου για πόλεμο» ισχύει ακόμα. Είμαι σίγουρος όμως ότι τον ισχυρό τον φοβούνται όλοι ή τουλάχιστον αυτοί που θέλεις. Και ισχυρός σήμερα δεν είναι μόνο ο δυνατός στρατιωτικά αλλά και πολιτικά.
* Ο Ελευθέριος Κτιστάκης είναι βουλευτής Βοιωτίας της Νέας Δημοκρατίας
Εφημερίδα Απογευματινή
