Το Ιράν είναι σύνθετη χώρα, αποτελούμενη από τους Πέρσες ως εθνικό κορμό και μειονότητες Αζέρων, Βελούχων και Αράβων. Σημείο αναφοράς του σύγχρονου Ιράν υπήρξε ο Θρόνος του Σαχ Παχλεβί, ο οποίος συμπεριφέρθηκε με διπλό τρόπο, ανέχθηκε μεν την επέμβαση των Βρετανών και την καθαίρεση του πρωθυπουργού Μοχάμεντ Μοσαντέκ, ώστε να υπάρχει έλεγχος επί των πετρελαίων της χώρας, αλλά ταυτόχρονα προετοίμαζε το Ιράν να ηγηθεί στην περιοχή. Ο Σαχ Παχλεβί θεωρήθηκε επικίνδυνος από τους Δυτικούς που προετοίμασαν το σιιτικό ιερατείο να ηγηθεί, να εξουδετερώσει κομμουνιστές και φιλελεύθερους και να φέρει υπό τον Αγιατολάχ Χομεϊνί τον θεοκρατικό ολοκληρωτισμό.
Έχοντας αυτά κατά νου, αντιλαμβανόμαστε ότι η επέμβαση Αμερικανών και Ισραηλινών αποσκοπεί στην πτώση του καθεστώτος που θέλει να καταστρέψει το Ισραήλ, ιδρύοντας τη δική του ισλαμιστική ηγεμονία. Η Τεχεράνη στρέφεται εναντίον των Εβραίων, των Αράβων και των Δυτικών, θέλοντας να ελέγχει πλήρως τις ροές των υδρογονανθράκων. Η Τουρκία επωφελείται από την αταξία στην περιοχή, αλλά δεν εκδηλώνεται πλήρως. Η Κίνα, η Ρωσία και η Ιαπωνία μόνο παρασκηνιακά σχεδιάζουν. Ο Ελληνισμός κινείται σε ένα εκκρεμές ανάμεσα στην επίφοβη εμπλοκή και στο εθνικό όφελος.
Τα ελληνικά όπλα είναι παρόντα στην Κύπρο μας. Η παρουσία δύο ελληνικών φρεγατών και των τεσσάρων αεροσκαφών F-16 στην Κύπρο, καθώς και των αντιβαλλιστικών συστημάτων μας Patriot στη νήσο Κάρπαθο και στη Σαουδική Αραβία, ως επίσης και η ναυτική μας παρουσία στην Ερυθρά Θάλασσα, συνιστούν το μέγιστο που η χώρα μας πρέπει να επιχειρεί στην περιοχή, κάνοντας ταυτόχρονα επίδειξη της σημαίας μας και του εθνόσημού μας. Ταυτόχρονα, με την ευκαιρία του επώδυνου πολέμου, ικανοποιούμε το αίτημα της Βουλγαρίας για προστασία και με αντιβαλλιστικό σύστημα και αεροπορική κάλυψη εγγυώμεθα έτσι την ασφάλεια στα Βαλκάνια, κοιτώντας νομίμως και την τουρκική ενδοχώρα.
Ο πόλεμος από τη φύση του είναι τραγωδία, που εμείς όμως καλούμαστε να τον μεταβάλουμε σε εθνική ευκαιρία. Σε συνεννόηση με τους συμμάχους μας στο NATO και τον στρατηγικό μας εταίρο, το κράτος του Ισραήλ, νομιμοποιούμεθα να εκδηλώνουμε συνεχές ενδιαφέρον για την ελληνική ναυσιπλοΐα, την ασφάλεια στην Κύπρο μας και την από κοινού αντιμετώπιση ζητημάτων μεταναστευτικών ροών και τρομοκρατικών απειλών.
Αυτή η κρίση πρέπει να παράξει νέες διακρατικές θεσμικές συγκροτήσεις, που θα πραγματοποιήσουν στόχους που τα γνωστά ευρωατλαντικά όργανα δεν έχουν την ευχέρεια να πράξουν. Η συνάντηση των δύο ελληνικών χωρών -της Ελλάδος και της Κύπρου- με το κράτος του Ισραήλ πρέπει να αποκτήσει σαφή οργανική και θεσμική πάγια προσωπικότητα με κοινά διυπουργικά όργανα. Ο Ελληνισμός μπορεί να συνδέσει το εβραϊκό κράτος με όσες βαλκανικές χώρες το επιθυμούν. Πρέπει μέσα σε όλα αυτά να αναζητήσουμε το εθνικό μας όφελος. Προαπαιτούμενο όλων αυτών είναι η εθνική μας ενότητα και η ομοψυχία στο πλαίσιο των κοινών συνταγματικών μας θεσμών.
Του Κωνσταντίνου Αντωνάκη
*Ο κ. Αντωνάκης είναι διδάκτωρ Πολιτικών Επιστημών και Διεθνών Σχέσεων και γεωπολιτικός αναλυτής
Εφημερίδα Απογευματινή
