Η συμμετοχή του πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη, στις ομολογουμένως μεγαλοπρεπείς εκδηλώσεις στο Παρίσι για τη 14η Ιουλίου διόλου δεν υπηρετεί κάποιο τυπικό, αλλά, αντιθέτως, προστίθεται επισφραγίζοντας τον κοινό βηματισμό Αθήνας – Παρισιού με άξονα την αφύπνιση της Ευρώπης στην κατεύθυνση της στρατηγικής αυτονομίας. Και παράλληλα ενισχύει την ελληνογαλλική συνεργασία στο ευρύτερο πεδίο της ΝΑ Μεσογείου. Η φετινή, άλλωστε, επέτειος άλωσης της Βαστίλης, η τελευταία του Εμανουέλ Μακρόν στην προεδρία, έχει ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς η Ευρώπη αναζητά ρόλο σε ένα ασταθές περιβάλλον από τις συνεχιζόμενες συγκρούσεις στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή.
Η Ελλάδα μαζί με τη Γαλλία σε αυτήν τη φάση συνιστούν από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές της ιδέας ότι η ΕΕ πρέπει να διαθέτει τα δικά της μέσα και τη βούληση να προασπίζει τα συμφέροντά της. Η Αθήνα και το Παρίσι συντονίζονται πλέον στις ευρωπαϊκές συνόδους πάνω σε αυτόν τον άξονα ασφαλείας, καθώς και για ζητήματα που αφορούν την ενέργεια, τη μεταναστευτική κρίση και τις σχέσεις με τρίτες χώρες (όπως η Τουρκία). Ταυτόχρονα, και οι δύο χώρες αντιλαμβάνονται τη ΝΑ Μεσόγειο ως μια ζώνη όπου η αμφισβήτηση του Διεθνούς Δικαίου απειλεί την ευρωπαϊκή ασφάλεια και υπ’ αυτή την έννοια ο συντονισμός τους λειτουργεί αποτρεπτικά έναντι των αναθεωρητικών τάσεων της Άγκυρας.
Η παρουσία του Έλληνα πρωθυπουργού στη γαλλική πρωτεύουσα, μετά την υπογραφή της Ενισχυμένης Συνολικής Στρατηγικής Εταιρικής Σχέσης τον περασμένο Απρίλιο, στέλνει ένα ακόμη ισχυρό μήνυμα. Οι δύο χώρες, εκτός από σύμμαχοι στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ, διατηρούν ειδικό δίαυλο επικοινωνίας που καλύπτει από την άμυνα και την ασφάλεια έως την οικονομία, την τεχνολογία και τον συντονισμό σε διεθνή fora όπως το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, όπου η Ελλάδα είναι μη μόνιμο μέλος. Ως προέκταση, η σύμπλευση Αθήνας και Παρισιού στο ζήτημα της στρατηγικής αυτονομίας της Ευρώπης αντανακλά τη γενικότερη αντίληψη που κερδίζει έδαφος στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες ότι η ΕΕ πρέπει να αποκτήσει τη δυνατότητα να προασπίζεται τα συμφέροντά της και να διασφαλίζει την ασφάλειά της με μεγαλύτερη αυτάρκεια, σε έναν κόσμο όπου οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις μπορεί ανά πάσα στιγμή να φέρουν τα πάνω κάτω.
Για την Αθήνα ειδικότερα, η στρατηγική αυτονομία συνδέεται άμεσα με την Ευρώπη που θα έχει τη δύναμη να παρεμβαίνει και να προστατεύει τα εξωτερικά της σύνορα, τα οποία στην Ανατολή ταυτίζονται με τα ελληνικά. Η παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη σε αυτή την κορυφαία εκδήλωση υπογραμμίζει ακριβώς αυτήν τη διάσταση, ότι δηλαδή η χώρα μας βρίσκεται στον πυρήνα των αποφάσεων που αφορούν το μέλλον της ευρωπαϊκής ασφάλειας. Σε μια εποχή που το Διεθνές Δίκαιο δοκιμάζεται και οι Ηνωμένες Πολιτείες του Ντόναλντ Τραμπ εκπέμπουν σε διαφορετικό μήκος κύματος, η συμμετοχή του Έλληνα πρωθυπουργού στην παρέλαση της 14ης Ιουλίου στέλνει σαφές μήνυμα ευθυγράμμισης με τη γαλλική αντίληψη στον σχεδιασμό της νέας ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής ασφαλείας. Η συμμετοχή, άλλωστε, των δύο ελληνικών μαχητικών αεροσκαφών Rafale, πετώντας σε σχηματισμό δίπλα σε γαλλικά και άλλα ευρωπαϊκά μαχητικά, όπως και του αγήματος που παρέλασε μπροστά από την Αψίδα του Θριάμβου (για πρώτη φορά μετά το 2019), αναδεικνύει την έμπρακτη διάσταση αυτής της σύμπλευσης στην άμυνα.
Οπλικά συστήματα
Οι δύο χώρες έχουν επενδύσει σε «δίδυμα» οπλικά συστήματα, όπως οι φρεγάτες Belharra, επιδιώκοντας την πλήρη διαλειτουργικότητα των ενόπλων δυνάμεών τους, κάτι που αποτελεί πυλώνα της ευρωπαϊκής στρατηγικής αυτονομίας που προωθεί η Γαλλία. Η δε κοινή στρατιωτική παρουσία (φρεγάτες, μαχητικά αεροσκάφη) στην Κύπρο και την Ανατολική Μεσόγειο αποτελεί το εχέγγυο ότι οποιαδήποτε απειλή θα θεωρείται απειλή κατά της ίδιας της Ευρώπης. Ο γαλλικός παράγοντας, από την πλευρά του, επιδιώκοντας την ανάδειξή της Γαλλίας ως ηγετικής δύναμης στην Ευρώπη και στο πλαίσιο της στρατηγικής αυτονομίας, χρειάζεται ισχυρό «στήριγμα» στη ΝΑ Μεσόγειο. Και η Ελλάδα παρέχει αυτήν τη γεωστρατηγική πρόσβαση. Πέρα, όμως, από την άμυνα, οι δύο χώρες επιδιώκουν κοινή στάση σε θέματα οικονομικής πολιτικής εντός της ΕΕ (διαχείριση ενεργειακού κόστους, νέο Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο), προωθώντας ένα νέο μοντέλο ευρωπαϊκής ανάπτυξης που δεν θα μένει πίσω από τους παγκόσμιους ανταγωνιστές, την Κίνα και τις ΗΠΑ.
Εφημερίδα Απογευματινή
