Το τελευταίο διάστημα η κυβέρνηση κατέστησε την τρέχουσα Βουλή προτείνουσα αναθεωρητική και καλεί όλα τα κόμματα, αλλά και τους πολίτες, πιστεύω, της χώρας μας, να προβληματιστούμε και να προτείνουμε αλλαγές που θα βελτιώσουν το πολιτικό σύστημα ειδικότερα, αλλά και μέσω αυτού, την πατρίδα και τη ζωή μας γενικότερα.
Με όση σεμνότητα και ταπεινότητα θα πρέπει να διακρίνει κάθε δημόσια παρέμβαση ενός μη ειδικού, θα ήθελα να καταθέσω τη δική μου:
1) Εκλογές, δεσμευτικά κάθε 4 χρόνια
Για να μην ψαχνόμαστε για νέες εκλογές αμέσως μετά τις προηγούμενες. Ο κ. Μητσοτάκης έχει κάνει την αρχή.
2) Εκλέγειν >18 ετών
Εκλέγεσθαι >35 ετών, ώστε ο υποψήφιος να έχει δοκιμαστεί στον επαγγελματικό στίβο και ως εκ τούτου, να μπορεί να αξιολογείται πραγματικά από τους πολίτες. Ο ίδιος, δε, θα έχει αποκτήσει κάποια πείρα που θα είναι χρήσιμη σε όλους. Με τον τρόπο αυτό αντιμετωπίζεται και το σκληρά, αλλά συχνά άδικα, καταγγελλόμενο φαινόμενο της οικογενειοκρατίας.
3) Ασυμβίβαστα
Εκτιμώ ότι δεν πρέπει να καθιερωθεί ασυμβίβαστο βουλευτή και υπουργού. Ένα τέτοιο ενδεχόμενο μπορεί να, ή θα, οδηγούσε σε υπουργικό συμβούλιο τεχνοκρατών. Αυτό είναι εντελώς διαφορετικό απ’ ό,τι έχουμε βιώσει μέχρι τώρα και θα απαιτείτο ίσως μεταβολή του πολιτεύματος από Προεδρευομένη σε Προεδρική Δημοκρατία.
Τα ασυμβίβαστα που θα πρότεινα είναι:
α) Οι βουλευτικές θητείες να μην υπερβαίνουν τις πέντε (5) αθροιστικά. Δεν συνυπολογίζονται σ’ αυτές, οι διανυόμενες με την ιδιότητα του πρωθυπουργού ή αρχηγού κόμματος.
β) Οι θητείες του πρωθυπουργού να μην υπερβαίνουν τις τρεις (3) αθροιστικά.
γ) Ο εξωκοινοβουλευτικός υπουργός να μην έχει δικαίωμα υποψηφιότητας στις πρώτες μετά την υπουργοποίησή του εκλογές.
δ) Η υποψηφιότητα του βουλευτή δεν γίνεται αποδεκτή χωρίς απολυτήριο Στρατού ή νόμιμη απαλλαγή από την υποχρέωση στράτευσης.
Η καθιέρωση των πιο πάνω εκτιμώ ότι αναβαθμίζει το Κοινοβούλιο και την ιδιότητα του βουλευτή, ενώ περιορίζει κάπως τη θέση του εξωκοινοβουλευτικού υπουργού, έναντι του κοινοβουλευτικού και ακόμη έναντι του βουλευτή.
Αυτό βοηθάει στη διατήρηση ισορροπίας στις σχέσεις τους, η οποία είναι απαραίτητη για την καλή λειτουργία της κυβέρνησης και του κόμματος που τη στηρίζει.
4) Ψηφοφορία σε δύο (2) κάλπες
1η κάλπη: Ψηφίζει ο πολίτης και επιλέγει κόμμα. Ο αριθμός των ψηφοδελτίων κάθε κόμματος ορίζει τον αριθμό των βουλευτών που αυτό εκλέγει στη συγκεκριμένη εκλογική περιφέρεια.
2η κάλπη: Κάθε κόμμα και ανά εκλογική περιφέρεια, καταθέτει τους υποψηφίους του. Από το σύνολο των υποψηφίων και των άλλων κομμάτων, καταρτίζεται ένα ΕΝΙΑΙΟ ψηφοδέλτιο και εξ αυτού ο πολίτης επιλέγει (σταυρώνοντας ή όχι) υποψήφιο ή υποψήφιους, που θα ανήκουν στο ίδιο ή και σε άλλο κόμμα απ’ αυτό που ψήφισε στην 1η κάλπη.
Από την καταμέτρηση των σταυρών προτίμησης των υποψηφίων προκύπτει η κατάταξή τους στο ενιαίο ψηφοδέλτιο και βουλευτές εκλέγονται, αριθμητικά, για κάθε κόμμα, όσοι η 1η κάλπη ορίζει, με βάση τη σειρά που οι υποψήφιοι, του ίδιου κόμματος, κατέλαβαν στην ενιαία λίστα.
Αυτό σημαίνει ότι το σύνολο των βουλευτών έχει εκτεθεί και έχει εκλεγεί από το σύνολο του εκλογικού σώματος και όχι μόνο αυστηρά από το κομματικό.
Ένα τέτοιο μέτρο, και σε βάθος χρόνου, εκτιμώ ότι αναβαθμίζει την ποιότητα του Κοινοβουλίου, οδηγεί σε μείωση του φανατισμού, περιορίζει την κομματοκρατία, υπηρετεί την αξιοκρατία, καταπολεμά τη ρουσφετολογία, επικρατεί το μέτρο, έναντι των ακροτήτων και προοιωνίζεται ευκολότερες συγκλήσεις στα μείζονα. Τέλος, προτρέπει και «αναγκάζει» τα κόμματα να επιλέγουν μετριοπαθείς και αξιότερους υποψηφίους.
*Ο κ. Τσούκαλος είναι τέως γενικός γραμματέας του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών
Εφημερίδα Απογευματινή
