Το στεγαστικό πρόβλημα έχει εξελιχθεί στο πιο ακανθώδες κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο για την κυβέρνηση, μετατοπίζοντας το κέντρο βάρους της οικονομικής συζήτησης από τους γενικούς δείκτες ανάπτυξης στην καθημερινότητα της μεσαίας τάξης και των νέων. Η ραγδαία αύξηση των ενοικίων, η έλλειψη διαθέσιμων κατοικιών και η παρατεταμένη διατήρηση χιλιάδων ακινήτων ως «κλειστών» έχουν προκαλέσει συνθήκες ασφυξίας στην αγορά, αναγκάζοντας το οικονομικό επιτελείο και το Μέγαρο Μαξίμου να αναζητούν πιο δραστικές και δομικές παρεμβάσεις. Μέσα σε αυτό το κλίμα, η δημόσια τοποθέτηση του κυβερνητικού εκπροσώπου, Παύλου Μαρινάκη, για την ανάγκη αναδιάρθρωσης του ΕΝΦΙΑ δεν λειτούργησε ως μια απλή προσωπική σκέψη, αλλά ως το έναυσμα για έναν ευρύτερο πολιτικό διάλογο γύρω από τα όρια της φορολογικής πολιτικής και το μέλλον του κοινωνικού κράτους.
Μιλώντας στη «Ναυτεμπορική» ο κυβερνητικός εκπρόσωπος έβαλε στο τραπέζι ένα διαφορετικό μοντέλο ΕΝΦΙΑ. Διευκρινίζοντας ότι πρόκειται για προσωπική του πρόταση υποστήριξε ότι θα είναι ακόμα μικρότερη επιβάρυνση για τις πρώτες κατοικίες και τα σπίτια που είναι διαθέσιμα στην αγορά, αλλά και υψηλότερος φόρος για εκείνα που παραμένουν κλειστά. «Ναι, είναι ασύμφορο να έχει κάποιος ένα ακίνητο κλειστό και συμφέρον να το ανοίξει», είπε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος σπεύδοντας να εξηγήσει ότι το Δημόσιο θα μπορούσε να συνεχίσει να εισπράττει συνολικά τα ίδια έσοδα. Μάλιστα συμπλήρωσε ότι οι πρόσθετες ελαφρύνσεις για τα ανοιχτά ακίνητα θα αντισταθμίζονταν από τη μεγαλύτερη επιβάρυνση όσων επιμένουν να κρατούν σπίτια αναξιοποίητα. Ακόμη ο κ. Μαρινάκης ζήτησε να υπάρξουν πιο γενναία προγράμματα ανακαίνισης και επανεξέταση των εισοδηματικών κριτηρίων.
Επιδόματα
Σύμφωνα με τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, ένας πολίτης με ετήσιο εισόδημα 30.000, 40.000 ή ακόμη και 50.000 ευρώ δεν μπορεί να χαρακτηρίζεται αυτομάτως πλούσιος. Παράλληλα υπογράμμισε ότι κατά την προσωπική του θέση πρέπει σταδιακά να φύγουν από την ατζέντα της κυβέρνησης τα εισοδηματικά κριτήρια και η λογική των επιδομάτων, με εξαίρεση τις καθαρά προνοιακές παροχές, τα επιδόματα μητρότητας και αναπηρίας.
Αν και οι προτάσεις αυτές κινούνται προς το παρόν στο επίπεδο του δημόσιου διαλόγου και των ζυμώσεων, αποτυπώνουν την πρόθεση της κυβέρνησης να ανεβάσει ταχύτητες στο πεδίο της στεγαστικής πολιτικής. Η εξίσωση παραμένει δύσκολη: απαιτείται η διατήρηση της δημοσιονομικής ισορροπίας, η προστασία της ιδιοκτησίας και η ταυτόχρονη προσφορά άμεσων λύσεων στους νοικοκύρηδες και τους νέους που αναζητούν στέγη.
Εφημερίδα Απογευματινή
