Με αφορμή όσα συνέβησαν τις τελευταίες ημέρες στη Βουλή, επιθυμώ να τονίσω ότι η ποιότητα της δημοκρατίας κρίνεται σε μεγάλο βαθμό από το επίπεδο του δημόσιου διαλόγου. Η πολιτική αντιπαράθεση είναι όχι μόνο θεμιτή αλλά και αναγκαία. Όταν όμως ο πολιτικός λόγος μετατρέπεται σε μόνιμη καταγγελία, προσωπικές επιθέσεις και καλλιέργεια ενός κλίματος διαρκούς έντασης, τότε η αντιπαράθεση παύει να υπηρετεί τη δημοκρατία και αρχίζει να τη φθείρει.
Το τελευταίο διάστημα παρατηρείται μια όλο και μεγαλύτερη όξυνση τόσο εντός όσο και εκτός της Βουλής. Η ένταση συχνά επισκιάζει την ουσία των πολιτικών προτάσεων, ενώ η δημόσια συζήτηση εγκλωβίζεται σε συνθήματα και ακραίες εκφράσεις. Η εικόνα αυτή δεν ενισχύει τον κοινοβουλευτισμό. Αντίθετα, απομακρύνει τους πολίτες από την πολιτική και ενισχύει την απαξίωση των θεσμών.
Στη δημοκρατία η αντιπολίτευση έχει έναν ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο. Οφείλει να ασκεί αυστηρό έλεγχο στην κυβέρνηση, να αναδεικνύει λάθη, να προτείνει εναλλακτικές πολιτικές και να εκφράζει κοινωνικές ανησυχίες. Όταν όμως η δημόσια παρουσία της επικεντρώνεται κυρίως στην πόλωση και στην ένταση, είναι εύλογο να δημιουργείται η εντύπωση ότι η σύγκρουση υποκαθιστά την παραγωγή πειστικού πολιτικού λόγου. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η τοξικότητα μπορεί να εκληφθεί από μέρος της κοινής γνώμης ως ένδειξη πολιτικής αδυναμίας και όχι ως στοιχείο δυναμικής αντιπολίτευσης.
Από την άλλη πλευρά, η κυβέρνηση βρίσκεται διαρκώς υπό την αυστηρή κρίση των πολιτών για τις αποφάσεις και τα αποτελέσματά της. Σε περιόδους έντονης πολιτικής αντιπαράθεσης, η επιλογή να απαντά κυρίως μέσα από τις θεσμικές διαδικασίες, τον κοινοβουλευτικό διάλογο και την άσκηση της εκτελεστικής εξουσίας μπορεί να ενισχύσει την εικόνα θεσμικής συνέπειας και σταθερότητας. Η στάση αυτή, βεβαίως, δεν την απαλλάσσει από την υποχρέωση της λογοδοσίας ούτε από την ανάγκη να δίνει πειστικές απαντήσεις στην κριτική που δέχεται.
Η ελληνική κοινωνία έχει βιώσει στο παρελθόν τις συνέπειες του ακραίου διχασμού. Οι πολίτες σήμερα φαίνεται να αναζητούν περισσότερο τη σοβαρότητα, τον ρεαλισμό και τις εφαρμόσιμες λύσεις παρά τις κραυγές και τις υπερβολές. Η εμπιστοσύνη δεν κερδίζεται με την ένταση αλλά με την αξιοπιστία, τη συνέπεια και την ικανότητα να αντιμετωπίζονται τα πραγματικά προβλήματα της καθημερινότητας.
Η Βουλή αποτελεί τον κορυφαίο θεσμό της δημοκρατίας μας. Ο δημόσιος λόγος που εκφέρεται σε αυτήν οφείλει να χαρακτηρίζεται από επιχειρήματα, σεβασμό και πολιτικό πολιτισμό, ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές. Το ίδιο ισχύει και για την πολιτική αντιπαράθεση εκτός Κοινοβουλίου, όπου η ευκολία των μέσων κοινωνικής δικτύωσης συχνά ενισχύει την υπερβολή και την πόλωση.
Η δημοκρατία δεν έχει ανάγκη από περισσότερη τοξικότητα. Έχει ανάγκη από ουσιαστικό διάλογο, υπεύθυνη αντιπολίτευση και αποτελεσματική διακυβέρνηση. Οι πολίτες τελικά δεν αξιολογούν ποιος φωνάζει περισσότερο αλλά ποιος μπορεί να εμπνεύσει εμπιστοσύνη, να διαφυλάξει τους θεσμούς και να δώσει πειστικές απαντήσεις στις προκλήσεις της εποχής.
Τα παραπάνω θα αποτελέσουν, όταν έρθουν οι εκλογές, ένα ακόμη πεδίο σύγκρισης μεταξύ των κομμάτων.
Ένα πεδίο όπου η ΝΔ με την κυβέρνησή της θα ξεχωρίζει θεαματικά.
Ο κ. Σιμόπουλος είναι κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ, βουλευτής Α΄ Θεσσαλονίκης και πρόεδρος της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Έρευνας και Τεχνολογίας
Εφημερίδα Απογευματινή
