Κάθε καλοκαίρι η Μεσόγειος καίγεται. Δεν είναι είδηση πια, είναι παρατήρηση. Η ερώτηση που πρέπει να μας απασχολεί δεν είναι αν θα έχουμε πυρκαγιές· θα έχουμε, όσο υπάρχει ξηρασία, καύσωνας και άνεμος σε κάθε γωνιά της Γης που ζούμε. Η ερώτηση που έχει πραγματικά σημασία είναι αν αυτές οι πυρκαγιές θα παραμένουν διαχειρίσιμο συμβάν ή θα εξελίσσονται σε εθνική τραγωδία. Και η απάντηση σε αυτό το ερώτημα δεν κρίνεται τον Ιούλιο και τον Αύγουστο. Κρίνεται όλους τους υπόλοιπους μήνες του χρόνου, με τις αποφάσεις που παίρνει ή αποφεύγει να πάρει μια πολιτεία.
Η άνοδος της θερμοκρασίας, οι παρατεταμένες ξηρασίες και η υποβάθμιση των εδαφών αποτελούν τη σημερινή πραγματικότητα της χώρας μας. Την ίδια στιγμή, η εγκατάλειψη της υπαίθρου, η μείωση της κτηνοτροφικής βόσκησης και η επέκταση οικισμών μέσα ή δίπλα σε δασικές εκτάσεις έχουν μετατρέψει μεγάλο μέρος της χώρας σε εύφλεκτο υλικό, έτοιμο να παραδοθεί στη φωτιά με την παραμικρή αφορμή.
Η καταστολή, όσο ηρωική και αν είναι η δουλειά των πυροσβεστών μας, δεν μπορεί ποτέ να υποκαταστήσει την πρόληψη. Χρειαζόμαστε ενεργητική διαχείριση του δάσους, καθαρισμούς, αντιπυρικές ζώνες, αξιοποίηση της επιστημονικής γνώσης των δασολόγων.
Υπάρχει μια εικόνα που κανένας μας δεν πρέπει να ξεχάσει: το καλοκαίρι του 2018, στο Μάτι, εκατόν τέσσερις συμπολίτες μας έχασαν τη ζωή τους μέσα σε λίγες ώρες, χωρίς προειδοποίηση, χωρίς οργανωμένη εκκένωση, χωρίς κανένα σύστημα να τους πει τι έπρεπε να κάνουν. Ήταν η πιο φονική πυρκαγιά στη σύγχρονη ιστορία της χώρας μας και ήρθε να μας θυμίσει με τον πιο οδυνηρό τρόπο τι σημαίνει κράτος που δεν έχει προετοιμαστεί.
Από τότε έχουν περάσει χρόνια και η χώρα άλλαξε πορεία. Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, υπό τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ανέλαβε να χτίσει από την αρχή έναν μηχανισμό έγκαιρης προειδοποίησης που έλειπε επικίνδυνα. Το «112» είναι σήμερα μέρος της καθημερινότητάς μας τα καλοκαίρια, ένα μήνυμα που φτάνει στο κινητό μας πριν χρειαστεί να φύγουμε από το σπίτι μας και που έχει ήδη σώσει ζωές σε περιοχές της χώρας, από την Αττική ως την Κρήτη.
Η διεθνής εμπειρία δείχνει κάτι που οφείλουμε επιτέλους να το πάρουμε σοβαρά υπόψη ως πολιτεία: κάθε ευρώ που επενδύεται στην πρόληψη γλιτώνει πολλαπλάσια ποσά σε μελλοντικές καταστροφές. Οι απώλειες δεν είναι μόνο δασική έκταση. Είναι κατοικίες, επιχειρήσεις, γεωργική παραγωγή, τουρισμός, υποδομές, πόσιμο νερό, βιοποικιλότητα.
Η κυβέρνησή μας έχει αντιληφθεί αυτή την εξίσωση και έχει ξεκινήσει να αλλάζει τον τρόπο που η χώρα προετοιμάζεται, με ενίσχυση του στόλου εναέριων μέσων, με επενδύσεις σε νέες τεχνολογίες έγκαιρης ανίχνευσης, με προγράμματα αναδάσωσης και με πόρους από το Ταμείο Ανάκαμψης που κατευθύνονται σε έργα κλιματικής προσαρμογής σε όλη τη χώρα.
Η γενιά μας θα κριθεί όχι από το πόσα αεροσκάφη σήκωσε στον αέρα για να σβήσει μια μεγάλη φωτιά, αλλά από το πόσες μεγάλες φωτιές δεν επέτρεψε καν να γεννηθούν. Αυτό είναι το στοίχημα που η Νέα Δημοκρατία έχει βάλει μπροστά της. Και είναι ένα στοίχημα που δεν αφορά μόνο μια κυβέρνηση. Αφορά το αν η επόμενη γενιά θα κληρονομήσει μια χώρα προετοιμασμένη ή μια χώρα που συνεχίζει να τρέχει πίσω από τη φωτιά.
*Ο κ. Αυγενάκης είναι πρώην υπουργός, βουλευτής Ηρακλείου της Νέας Δημοκρατίας
Εφημερίδα Απογευματινή
