Όταν συναντάς τον δημοφιλέστερο -και από τους πλουσιότερους- εικαστικό δημιουργό του πλανήτη, γίνεται να μην τον ρωτήσεις για χρήμα; «Όχι», θα πουν κάποιοι δίχως δεύτερη σκέψη. Άλλοι θα επιμείνουν στο ότι «εφόσον η συνάντηση αποσκοπεί στην προβολή του έργου του, θα εστιαστείς σε αυτό», υπερτονίζοντας πως τα υπόλοιπα είναι «άβολα». Ό,τι κι αν ισχύει, ο Τζεφ Κουνς, στη χθεσινή συνέντευξη Τύπου στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, με αφορμή τα εγκαίνια της έκθεσης «Jeff Koons “Venus” Lespugue », απάντησε και σε αυτό. Κατ’ αρχάς επιστράτευσε για την έκθεση «την αγαπημένη μου Αφροδίτη, την πορτοκαλί, γιατί είναι γήινη – έχω φτιάξει άλλες τέσσερις». Και επισήμανε: «Δεν κάνω τέχνη για το χρήμα. Ποτέ δεν το σκέφτηκα». «Από τις τέσσερις εκδοχές της Balloon Venus που δημιούργησα, η “Αφροδίτη του Lespugue” (μοιάζει να) συνδέεται περισσότερο με την ιδέα του μοντερνισμού: θέτει ιστορικές μορφές της Παλαιολιθικής Εποχής σε διάλογο με το μοντερνιστικό κίνημα. Στο σχήμα και στη φόρμα της διαφαίνεται και ο αντίκτυπος της κυκλαδικής τέχνης στον μοντερνισμό», τόνισε.
“Μεγάλη τιμή”
«Είναι εξαιρετικά μεγάλη τιμή να εκθέτω το έργο μου στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, όπου ταυτόχρονα “συνομιλεί” με τα αντίγραφα των πρωτότυπων προϊστορικών ειδωλίων “Αφροδίτης” που διατρέχουν ολόκληρη την Παλαιολιθική Περίοδο. Η εμπειρία των αντικειμένων στο πλαίσιο της έκθεσης -από το “Balloon Venus Lespugue (Orange)” που ξεπερνά τα 2,5 μέτρα μέχρι τα μουσειακά πρότυπα, το ύψος των οποίων κυμαίνεται από 4,7 έως 15 εκατοστά- φανερώνει εντυπωσιακή αντίθεση ως προς την κλίμακα και τα υλικά. Υπάρχει συνεχής συζήτηση γύρω από τη χρήση των ειδωλίων “Αφροδίτης” και τη σημασία τους. Το μέγεθός τους, ωστόσο, είναι ενδεικτικό του φορητού χαρακτήρα τους: θα μπορούσε κανείς να τα κρατήσει στα χέρια του, καθιστώντας έτσι δυνατή τη σωματική σύνδεση με τη μαγεία της γονιμότητας».
Τα πιστά αντίγραφα γυναικείων ειδωλίων της Ύστερης Παλαιολιθικής Εποχής τοποθετήθηκαν ειδικά για την έκθεση σε αίθουσα του μουσείου διαμορφωμένη σχεδόν σε σπηλιά: «Χρειάστηκε ξεχωριστή σκηνογραφία», μας ενημέρωσε ο επιστημονικός διευθυντής του μουσείου, που μαζί με τον δόκτορα Ιωάννη Φάππα επιμελείται την έκθεση, και ο λόγος για τον καθηγητή Παναγιώτη Ιωσήφ: «Και οι ήχοι “προέρχονται” από σπηλιά – θα μπορούσες να τους ακούς εκεί. Ο χώρος είναι σκοτεινός, γιατί από σπηλιά προήλθαν τα ειδώλια – χρονολογούνται προ 35.000 και πλέον χρόνων και φτιάχτηκαν από χαυλιόδοντες μαμούθ. Αν και μικροσκοπικές, είναι ογκώδεις γιατί την εποχή των παγετώνων οι άνθρωποι δεν μπορούσαν καν να σιτιστούν. Τα ειδώλια που μεταφράσαμε ως Αφροδίτες δεν έχουν να κάνουν με την ομορφιά, αλλά περισσότερο με τη φιλοδοξία των ανθρώπων της εποχής» (σ.σ. να σιτιστούν και, κατ’ επέκταση, να βάλουν κιλά).
Επιστρέφοντας στον Κουνς, λέξεις και φράσεις-κλειδιά της ομιλίας του ήταν η «κοινότητα», η «σύνδεση της τέχνης με τον άνθρωπο», η «διαδραστικότητα». Κι επειδή σκοπός είναι «να εμβαθύνεις στον εαυτό σου μέσα από την τέχνη», φωτογράφησε και το εσωτερικό της Αφροδίτης του: «Μοιραζόμαστε κοινή γλώσσα, αυτήν της τέχνης, και τη μοιραζόμαστε με την κοινότητα», υπογράμμισε, εστιάζοντας και στη «σημασία της αφήγησης. «Η τέχνη ήρθε για να μου αλλάξει τη ζωή: με έκανε να συνδέομαι με τους ανθρώπους με κάθε μου ιδιότητα, είτε ως σύζυγος, είτε ως δημιουργός, είτε γενικά ως προσωπικότητα». Όσο για την αρχαία Ελλάδα; Ε ναι, «πάντα είναι πηγή έμπνευσης», κατέληξε.
Εφημερίδα Απογευματινή
