Αν η στάση, η φρασεολογία και η τοξικότητα με πλήρη απουσία αυτοελέγχου από την επικεφαλής της Πλεύσης Ελευθερίας, Ζωή Κωνσταντοπούλου, αποτελούν πλέον «δολιοφθορά» για τον κοινοβουλευτισμό, η επίδειξη ισχύος που επιθυμούν να κάνουν παραδοσιακές δυνάμεις της Αριστεράς αποτελεί ένα πρόβλημα ευταξίας. Γιατί, για παράδειγμα, η χωρίς λογική αλλά ουσιαστικά και σκοπιμότητα συγκέντρωση με τα τρακτέρ αγροτών στο κέντρο της Αθήνας δεν είναι μόνο ταλαιπωρία για τους πολίτες. Είναι και εμμονή στην επονομαζόμενη «επαναστατική γυμναστική». Ένας αναχρονισμός σε κάθε περίπτωση.
Ύστερα από τις μακρές κινητοποιήσεις των παραγωγών του πρωτογενούς τομέα με «μπλόκα» στις εθνικές οδούς και εμπλοκές στα λιμάνια και τα σύνορα της χώρας, ακόμη και μέσα στην εορταστική περίοδο των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, εξελίχθηκε εξαντλητικός διάλογος με την κυβέρνηση σε επίπεδο πρωθυπουργού και αρμόδιων υπουργών για τα ζητήματά τους. Προωθήθηκαν μέτρα. Συμφωνήθηκαν χρονοδιαγράμματα και επόμενες κινήσεις και μέτρα για τη στήριξή τους.
Φυσικά δεν συμφώνησαν σε όλα κυβέρνηση και εκπρόσωποι των αγροτικών συνδέσμων. Οι συζητήσεις, οι αποφάσεις και οι πρωτοβουλίες κινήθηκαν εντός των ορίων του προϋπολογισμού και της δημοσιονομικής ισορροπίας της χώρας. Έγιναν όμως πολλά. Κάποιες καθυστερήσεις που είχαν προκύψει εξαιτίας των ερευνών που εξελίσσονται στη βάση κακοδιαχείρισης κονδυλίων από τον ΟΠΕΚΕΠΕ αντιμετωπίστηκαν και αντιμετωπίζονται.
Ακόμη και προ ελαχίστων ημερών υπήρξε προγραμματισμένη συνάντηση του πρωθυπουργού και κυβερνητικού κλιμακίου με εκπροσώπους των κτηνοτρόφων, που εξαιτίας της επιδημίας στα αμνοερίφια έχουν επιπλέον προβλήματα και τρέχουσες αποζημιώσεις που θα πρέπει να εκταμιευθούν. Ο διάλογος, εν ολίγοις, και ο συντονισμός κυβέρνησης – παραγωγών είναι συνεχής.
Και ξαφνικά, αυτή η επίδειξη αναταραχής το κέντρο της Αθήνας. Ένας παραλογισμός. Μια κινητοποίηση αναίτια από πλευράς σκοπιμότητας. Που δεν εξυπηρετεί σε τίποτα και δεν ευαισθητοποιεί την κοινή γνώμη για τίποτα. Υπηρετεί απλώς κομματικές σκοπιμότητες και αποτελεί ανούσια επίδειξη δύναμης μιας Αριστεράς ανερμάτιστης και αμετανόητης, που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και «φολκλόρ».
Εφημερίδα Απογευματινή
