Παρακολούθησα την τελευταία συνέντευξη της Μαρίας Καρυστιανού στο Kontra Channel και ομολογώ πως έμεινα εντυπωσιασμένος από τον τρόπο, με τον οποίο μέσα σε ελάχιστους μήνες κατάφερε να αφομοιώσει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που παραπέμπουν στη στόφα ενός κλασικού πονηρού πολιτευτή, που προτάσσει ηθικοπλαστικές θεωρίες, εμποτισμένες με το δηλητήριο της μπαγαποντιάς.
Φαίνεται πως τα πολλά πάρε-δώσε με τους λαϊκιστές της άκρας Δεξιάς και της ριζοσπαστικής Αριστεράς, ήταν ένα καλό σχολείο για την ίδια, καθώς έκανε επικοινωνιακό παιχνίδι γοήτρου σε επίπεδο παρακμιακού καφενέ για να μηδενίσει τους θεσμούς της χώρας, από τη Δικαιοσύνη έως το Κοινοβούλιο, και ταυτόχρονα να συστηθεί στον ελληνικό λαό ως «αρχάγγελος της κάθαρσης» και «τιμωρός των πάντων».
Όπως έχω ξαναγράψει, με την ίδια επιχειρηματολογία, παρόμοια συνθήματα και ηθικοπλαστικά αφηγήματα, έχουν πολιτευτεί πριν από αυτήν και άλλα «φιντάνια», καταπώς θα έλεγε και ο Δημήτρης Κουτσούμπας του ΚΚΕ. Στην ίδια συνέντευξη, η Μαρία Καρυστιανού μας ενημέρωσε ότι πλαισιώνεται από μια επιτροπή σοφών ανθρώπων, οι οποίοι -τάχα μου- εργάζονται ανιδιοτελώς και εθελοντικά για να τη βοηθήσουν στο «να επέλθει η κάθαρση του πολιτικού συστήματος». Ποιοι είναι αυτοί; Ουδείς γνωρίζει επισήμως, εάν και στο παρασκήνιο ακούγονται διάφορα περίεργα ονόματα.
Και ενώ μας τους εμφανίζει ως «εθελοντές» και «ανιδιοτελείς», σε άλλο σημείο της συνέντευξής της, αφού έριξε κάτι μπηχτές ότι γίνεται έλεγχος στον Σύλλογο των Τεμπών για να «τσεκάρει» το σύστημα με ποιους συνεργάζεται και ποιοι πληρώνονται, στη συνέχεια πέταξε την εξής ατάκα: «Ασκούμε πολιτική, αλλά δεν έχουμε τα αξιώματα και τους μισθούς». Προφανώς, στόχος είναι να τα αποκτήσουν, αν όχι η ίδια, όλοι αυτοί που την περιβάλλουν.
Επίσης, η ίδια ανέφερε ψευδώς ότι ουδέποτε αντιπαρατέθηκε δημοσίως με τους συγγενείς άλλων οικογενειών. Μα, η ίδια δεν είχε στείλει εξώδικο στην οικογένεια Πλακιά, όταν αυτή είχε διαμαρτυρηθεί επειδή ως πρόεδρος του Συλλόγου των Τεμπών είχε βάλει εισιτήριο για τη συναυλία στο Καλλιμάρμαρο; Επίσης, στην ίδια συνέντευξη δεν κάλεσε τον Ν. Πλακιά να απαντήσει δημοσίως εάν αυτός ζήτησε να γίνει έλεγχος στα οικονομικά του Συλλόγου; Άρα, το «εγώ δεν αντιπαρατίθεμαι δημοσίως» δεν ισχύει.
Με το θράσος του πονηρού πολιτευτή τοποθετήθηκε και για το ζήτημα της εκταφής των σορών κάποιων συγγενών θυμάτων, καθώς επιδόθηκε σε μια αόριστη καταγγελία εναντίον της Δικαιοσύνης πως -τάχα μου- έδωσε εντολή οι «ιδιώτες τεχνικοί σύμβουλοι» απλώς να παρίστανται στη διαδικασία. Έχοντας την ψευδή πεποίθηση ότι ο κόσμος θα πιστέψει αυτή και όχι τις αρμόδιες Αρχές, που έχουν δώσει το «πράσινο φως» εδώ και καιρό για να γίνει η εκταφή, στο τέλος «έκλεισε» το θέμα, λέγοντας ότι δεν περιμένουμε πλέον τίποτα.
Με τον ίδιο τρόπο, δηλαδή δόλιους υπαινιγμούς, έκλεισε στην ίδια συνέντευξη και το θέμα της πυρόσφαιρας. Ενώ επάνω στη στρατηγική περί παράνομου φορτίου, εξαφανισμένων βαγονιών και άλλων θεωριών συνωμοσίας, κατέβηκε ο κόσμος στους δρόμους, η ίδια προχθές στη συνέντευξή της αποδέχτηκε το σενάριο για τα έλαια σιλικόνης, δηλώνοντας χαρακτηριστικά: «Είμαι large σήμερα. Ας δεχτώ ότι έφταιγαν τα έλαια σιλικόνης, δεν θα έπρεπε να διερευνηθεί και κάτι άλλο;». Αν μη τι άλλο, αυτή η αναφορά της είναι η επιτομή της αλλαγής πλεύσης, καθώς μέχρι πρότινος η ίδια και διάφοροι «τεχνικοί σύμβουλοι», που δεν θα εμφανιστούν στο δικαστήριο, ήταν απόλυτοι ότι η πυρόσφαιρα ήταν αποτέλεσμα εύφλεκτου υλικού από διακίνηση παράνομου φορτίου καυσίμων.
Κάτι που επίσης παραπέμπει στις επικοινωνιακές τακτικές των λαϊκιστών της άκρας Δεξιάς και της ριζοσπαστικής Αριστεράς, ειδικά όταν θέλουν να ξεγελάσουν ή να παραπλανήσουν την κοινή γνώμη για να μην αποκαλυφθεί η «ψευτιά» τους, είναι ο τρόπος με τον οποίο η Μαρία Καρυστιανού εμφανίστηκε ως -τάχα μου- «διωκόμενη» και «απειλούμενη» από το υφιστάμενο πολιτικό και μιντιακό σύστημα. Εδώ γελάμε κανονικά όμως.
Στη συνέντευξή της ανέφερε δύο ή τρεις φορές ότι απείλησαν το παιδί της. Αν δεν κάνω λάθος την καταγγελία αυτή την είχε κάνει στο παρελθόν επικαλούμενη μια σύσταση που της είχε γίνει από έναν «απόστρατο» σε ένα καφέ στο Πεδίο του Άρεως. Αλήθεια, τι απέγινε με αυτήν την ιστορία; Γιατί δεν μας εξηγεί ποια ήταν η δικαστική έκβασή της, εφόσον η ίδια είχε προσφύγει στις αρμόδιες Αρχές;
Τέλος, υπάρχει και ένα επιπλέον θέμα ηθικής τάξεως για τη Μαρία Καρυστιανού, η οποία οφείλει να το λύσει με όσους καλοπροαίρετα κατέβηκαν στους δρόμους για να της συμπαρασταθούν στον αγώνα που έδινε για τη δικαίωση της μνήμης του παιδιού της. Την είδαν ως «μάνα» όχι ως «κομματάρχισσα», που επάνω στις δικές τους πλάτες, μαζί με κάτι σοφούς αμφιλεγόμενης προέλευσης και διανοητικής επάρκειας, άδραξαν την ευκαιρία να πολιτευτούν για να αποκτήσουν «μισθούς και αξιώματα».
Ο Οτσαλάν σας θυμίζει κάτι εκεί στο ΠΑΣΟΚ;
Πρέπει να είναι τουλάχιστον αφελής όποιος πιστεύει ότι ο Νικολάς Μαδούρο απήχθη από τους Αμερικανούς μέσα από μια θεαματική επιχείρηση των ειδικών δυνάμεων της υπερδύναμης. Για να φτάσουμε σε αυτή την εξέλιξη είναι βέβαιο ότι τον μυστακοφόρο δικτάτορα της Βενεζουέλας τον «έδωσαν στεγνά» στους Αμερικανούς «δικοί του» άνθρωποι και συμπατριώτες του, οι οποίοι -απ’ ό,τι φαίνεται- συνεργάστηκαν άψογα με τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ και γι’ αυτό άλλωστε δεν άνοιξε μύτη κατά τη «σύλληψή» του.
Στην προκειμένη περίπτωση, έχουμε να κάνουμε με μια «συμφωνημένη προδοσία» σε βάρος ενός συγκεκριμένου ατόμου, η οποία ουδεμία σχέση έχει με το «Διεθνές Δίκαιο», ώστε να γίνονται άστοχες και ανιστόρητες συγκρίσεις μόνο και μόνο για να δημιουργούμε εντυπώσεις εσωτερικής κατανάλωσης. Και επειδή το ΠΑΣΟΚ διαμαρτυρήθηκε για την παρέμβαση του Κυριάκου Μητσοτάκη, καλό θα είναι, αντί να αναζητά την τήρηση των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου στην περίπτωση του Νικολάς Μαδούρο, να θυμηθεί την υπόθεση Οτσαλάν, όταν η Τουρκία τον «άρπαξε» στην Κένυα και τον οδήγησε στις φυλακές της Τουρκίας μέσα σε έδαφος ξένης χώρας και -υποτίθεται- σε καθεστώς προστασίας από τις ελληνικές μυστικές υπηρεσίες.
Εφημερίδα Απογευματινή
