Ο κ. Π. Ρουτσάι έκανε απεργία πείνας στο Σύνταγμα για πολλές ημέρες. Διεκδίκησε από την ελληνική πολιτεία να του δώσει το «πράσινο φως» προκειμένου να προχωρήσει στην εκταφή της σορού του αδικοχαμένου του παιδιού στα Τέμπη, επειδή πίστευε ότι θα επιβεβαιωθούν οι υποψίες του για την ύπαρξη επικίνδυνων ουσιών, προερχόμενων από τη διάχυση του παράνομου φορτίου που βρισκόταν στην εμπορική αμαξοστοιχία.
Μετά τη λήξη της απεργίας πείνας και ενώ τα αιτήματά του είχαν ικανοποιηθεί, έδινε συνεντεύξεις και μας διαβεβαίωνε ότι είναι θέμα χρόνου να γίνει και η εκταφή. Μέχρι στιγμής, η κοινή γνώμη δεν έχει ακόμη βγάλει ασφαλές συμπέρασμα, γιατί αυτό δεν συνέβη ποτέ. Ο ίδιος όμως, σαν να μην έχει γίνει τίποτα, δεν αισθάνεται την ανάγκη να δώσει μια πειστική απάντηση στο ερώτημα αυτό. Παρά μονάχα καλεί τον κόσμο να ξεσηκωθεί εκ νέου και να διαδηλώσει, με σκοπό την πτώση της κυβέρνησης. Μάλιστα, «δίνει εντολές» για τη διεξαγωγή γενικής απεργίας τις ημέρες που θα συμπληρώνονται τρία χρόνια από την τραγωδία των Τεμπών.
Δεν ξέρω εάν με τις απαιτήσεις που προβάλλει θέλει να λειτουργήσει -σε επικοινωνιακό επίπεδο- ανταγωνιστικά απέναντι στη Μαρία Καρυστιανού, ώστε η τελευταία να λάβει το μήνυμα ότι ο κόσμος συνεχίζει να κατεβαίνει στους δρόμους για τους συγγενείς και όχι προκειμένου να στηρίξει τα σχέδιά της για τη δημιουργία νέου πολιτικού φορέα. Αλλά σε κάθε περίπτωση, και των δύο η συμπεριφορά είναι προβληματική και στα όρια της αναξιοπιστίας. Ήδη ανάμεσά τους υπάρχει αντιπαράθεση για το «παγκάρι» και τη διαχείριση των οικονομικών του Συλλόγου Πληγέντων Δυστυχήματος Τεμπών.
«Ιεραπόστολος, ιεράρχης και λόγιος ο μακαριστός Αναστάσιος»
«Ο μακαριστός Αναστάσιος υπήρξε μια εξέχουσα μορφή της Ορθοδοξίας, καθώς στο πρόσωπό του συγκέρασε επιτυχώς τον ιεραπόστολο, τον ιεράρχη και τον λόγιο. Το στίγμα του υπήρξε ανεξίτηλο, όποια αποστολή κι αν ανέλαβε». Τα παραπάνω τόνισε ο γενικός γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης Μάξιμος Χαρακόπουλος, μετά το μνημόσυνο του μακαριστού πρώην Αρχιεπισκόπου Τιράνων και πάσης Αλβανίας Αναστάσιου το οποίο τέλεσε ο Μητροπολίτης Λαρίσης και Τυρνάβου Ιερώνυμος, στον μητροπολιτικό ναό του Αγίου Αχιλλείου στη Λάρισα. Το μνημόσυνο διοργάνωσε ο Σύνδεσμος Βορειοηπειρωτών Θεσσαλίας «Ο Πύρρος».
!Λογικό είναι να μη βολεύει η Λάρισα τη Μαρία Καρυστιανού για τη διεξαγωγή της δίκης των Τεμπών και να προτιμά την Αθήνα ή τη Θεσσαλονίκη. Διότι στην πρωτεύουσα ή τη συμπρωτεύουσα είναι πιο εύκολο να οργανώσει συλλαλητήρια πολιορκίας του δικαστηρίου.
Τα παιδιά των διαζευγμένων ως κλοτσοσκούφι
Τα παιδιά δεν χρωστούν τίποτα να γίνονται… κλοτσοσκούφι όταν οι γονείς αποφασίζουν να χαράξουν διαφορετικούς δρόμους στη ζωή τους. Επίσης, το «τρεις μέρες από εδώ, έναν μήνα από εκεί» θα πρέπει κάποια στιγμή να αλλάξει ως φιλοσοφία για τους χωρισμένους με παιδιά. Αντί τα παιδιά να πηγαίνουν πέρα-δώθε σε διαφορετικές περιοχές και οικίες, η βάση τους να είναι σταθερή και το «μαρτύριο» αυτό να το υφίστανται οι μεγάλοι.
Έχουμε φτάσει στο σημείο τα ανήλικα να μεγαλώνουν τους ανώριμους γονείς τους, που κοιτούν μόνο την πάρτη τους και τη βολή τους. Επώνυμοι και ανώνυμοι. Γνωστοί και μη εξαιρετέοι, που φτιάχνουν κανονικότητες στα μέτρα τους, απαιτώντας να προσαρμοστούν τα παιδιά τους σε αυτές, στέλνοντάς τα πολλές φορές και στους ψυχολόγους, οι οποίοι τους μεγάλους θα έπρεπε να εξετάζουν και όχι τους μικρούς. Μπορεί να είναι κάπως ακραίο αυτό που γράφω, αλλά εδώ ισχύει το «αμαρτίαι γονέων παιδεύουσι τέκνα».
Ποιος φοβάται τη «μάνα των Τεμπών»;
Ας εξηγήσει κάποιος στη Μαρία Καρυστιανού ότι κανείς δεν της ασκεί κριτική επειδή τη φοβάται. Αυτές τις εξυπνάδες τις έχουμε ξανακούσει και στο παρελθόν από τους «μετεωρίτες λαϊκιστές» του πολιτικού στερεώματος, οι οποίοι, για να καλύψουν την ανεπάρκεια ή τις γκάφες τους, έριχναν την μπάλα στην εξέδρα, κατασκευάζοντας εχθρούς που -τάχα μου- νιώθουν τρόμο στο δυναμικό πέταγμά τους.
Με τα ίδια μυαλά πολιτεύτηκε και ο Στ. Κασσελάκης πριν από λίγα χρόνια και είδαμε πού κατέληξε. Συνεπώς, ας μην ισχυρίζεται πως έχει γίνει ο φόβος και ο τρόμος των πολιτικών της αντιπάλων, διότι υποτιμά τη νοημοσύνη της συντριπτικής πλειονότητας του ελληνικού λαού, που -δυστυχώς γι’ αυτήν- ξέρει να ξεχωρίζει τη σοβαρότητα από τη γραφικότητα στη συμπεριφορά κάποιου.
Εφημερίδα Απογευματινή
