Η Μαρία Καρυστιανού, αποφασίζοντας να κατέλθει στον πολιτικό στίβο με σκοπό τη διεκδίκηση της ψήφου του ελληνικού λαού, δεν είναι απλώς ότι τίναξε στον αέρα το «Κίνημα των Τεμπών», απογοητεύοντας χιλιάδες ανθρώπους, οι οποίοι κατέβαιναν στους δρόμους ανυποψίαστοι για τις προθέσεις της. Την ίδια στιγμή, πέτυχε κάτι εξίσου σοβαρό. Αποκάλυψε πολλά… ψυχοπονιάρικα κουμάσια και έτσι έμαθε ο ελληνικός λαός τι ρόλο βάραγαν και τίνος τα κομματικά συμφέροντα εξυπηρετούσαν. Διάφοροι «αγανακτισμένοι» τύποι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ορισμένοι και με ποινικό παρελθόν, που έδιναν ρέστα με αμφιλεγόμενες καταγγελίες και κουτοπόνηρες εικασίες εν είδει αποκαλύψεων, λες και είναι σε διατεταγμένη υπηρεσία, έχουν πέσει πάνω της για να την κατασπαράξουν, επειδή η απόφασή της να πολιτευτεί προκαλεί ζημιά στους «σκιώδεις αρχηγούς» τους.
Επίσης, διαπιστώνουμε και κάτι άλλο. Απέναντι στο ακροδεξιό, θρησκόληπτο και εθνικιστικό συναπάντημα που λαμβάνει χώρα στο υπό διαμόρφωση κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού, εμφανίζεται ως αντίπαλο δέος με αριστερή και διεθνιστική στρατηγική ο Πάνος Ρούτσι, τον οποίο φέρεται να καθοδηγεί επικοινωνιακά η συνήγορός του και πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας, Ζωή Κωνσταντοπούλου.
Εδώ, από ό,τι φαίνεται, έχουμε να κάνουμε με μια ιδιότυπη «μονομαχία» ανάμεσα στα δύο κυρίαρχα «είδωλα» των εξοργισμένων πολιτών για την τραγωδία στα Τέμπη. Η Μαρία Καρυστιανού πορεύεται με τους «ακραία συντηρητικούς» και ο Πάνος Ρούτσι με τους ακραιφνείς «ριζοσπάστες αριστερούς». Βέβαια, τέτοια μοιρασιά οπαδών, αφού προηγουμένως συγχρωτίστηκαν και συμπορεύτηκαν στη βάση κοινών επαναστατικών συνθημάτων, τη ζήσαμε και την εποχή των «αγανακτισμένων». Με τη Χρυσή Αυγή και τη ριζοσπαστική Αριστερά.
Μέχρι τη δολοφονία του αδικοχαμένου παλικαριού Παύλου Φύσσα πήγαιναν χέρι χέρι στις πλατείες. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με τους επαγγελματίες «αγανακτισμένους» των Τεμπών. Τους προηγούμενους μήνες ήταν όλοι μαζί. Διάφορες συλλογικότητες της Αριστεράς με αντιιμπεριαλιστική ατζέντα, αντιεξουσιαστές, ακτιβιστές για τα δικαιώματα των μεταναστών, αλληλέγγυοι σε κατηγορούμενους για τρομοκρατία και «Free Palestine», μαζί με αντιεμβολιαστές, μαχητές κατά της νέας τάξης πραγμάτων, νοσταλγούς της χούντας, ρατσιστές, ομοφοβικούς, προληπτικούς, τουρκοφάγους, αντισημίτες, φανατικούς θιασώτες των προφητειών των γερόντων της Ορθοδοξίας και λοιπούς «πουτινοθαυμαστές». Με βάση τα παραπάνω, βλέπουμε ότι η μεν Μαρία Καρυστιανού πολιτεύεται με γνώμονα το «Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια», ο δε Πάνος Ρούτσι με το σύνθημα «Τέμπη, Πύλος, Παλαιστίνη».
Δεν υπάρχει ακαταλόγιστο για συγγενείς θυμάτων…
Γράφαμε και χθες για την ηθική υποχρέωση που έχουν οι διοικούντες τον Σύλλογο Πληγέντων Δυστυχήματος Τεμπών 2023 να δώσουν αναλυτικό λογαριασμό στον ελληνικό λαό για το «πού πήγαν τα λεφτά» που εισέπραξαν από χορηγίες, συναυλίες και τις ατομικές συνδρομές χιλιάδων πολιτών. Επίσης, πρέπει να απαντήσουν πόσοι και ποιοι επωφελήθηκαν από τη δράση του συγκεκριμένου συλλόγου, διότι τις τελευταίες ώρες εμφανίζονται συγγενείς θυμάτων οι οποίοι ισχυρίζονται ότι δεν τους δόθηκε καμία βοήθεια για να αντεπεξέλθουν στα κόστη του δικαστικού τους αγώνα.
Επειδή είναι συγγενείς θυμάτων δεν σημαίνει ότι έχουν το ακαταλόγιστο σε σχέση με τον τρόπο που διαχειρίστηκαν τα χρήματα του ελληνικού λαού. Μεταξύ τους εδώ και ένα μήνα ανταλλάσσουν μπηχτές για το «παγκάρι» του συλλόγου, προκαλώντας από μόνοι τους εύλογα ερωτήματα στην κοινή γνώμη: Για το ποιος είχε τις κάρτες και πρόσβαση στους λογαριασμούς του συλλόγου, ποιος πλήρωνε ποιον και πώς, πόσους και για ποιες υπηρεσίες, ποιος ήθελε οικονομικό έλεγχο και ποιος όχι. Σε αυτά τα ερωτήματα θα πρέπει να απαντήσει και ο κ. Ασλανίδης και η ταμίας κυρία Ρούτσι, μαζί με τον σύζυγό της.
Η Άννα σαμποτάρει και η Κίμπερλι σνομπάρει (;) τον Νίκο
Έχουν περάσει σχεδόν τρεις μήνες από τότε που εγκαταστάθηκε στην Αθήνα η πρέσβης των ΗΠΑ, Κίμπερλι Γκιλφόιλ, και ενώ η ίδια έχει συναντηθεί με τη… μισή Ελλάδα, στο πρόγραμμά της δεν έχει καταγραφεί ούτε ένα σοβαρό ραντεβού με τους αρχηγούς των κομμάτων της αντιπολίτευσης, τα οποία υποτίθεται ότι φιλοδοξούν να αναλάβουν τη διακυβέρνηση της χώρας. Συνεπώς, όταν βάζεις πλώρη για να κυβερνήσεις τη χώρα, οφείλεις -αν μη τι άλλο- να έχεις ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας και συνεργασίας με τους επικεφαλής των ξένων διπλωματικών αντιπροσωπειών, ώστε και αυτοί να γνωρίζουν τι πρεσβεύεις αλλά και εσύ να τους στείλεις τα μηνύματα που θεωρείς ότι πρέπει να λάβουν για να σε υπολογίζουν ως παίκτη του πολιτικού σκηνικού και εν δυνάμει συνομιλητή της χώρας τους.
Και εγώ αναρωτιέμαι, το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ, που έχουν κυβερνήσει τη χώρα, για ποιο λόγο δεν έχουν πραγματοποιήσει μέχρι σήμερα μία θεσμική συνάντηση με την επικεφαλής της διπλωματικής αντιπροσωπείας των ΗΠΑ στην Ελλάδα; Δεν θέλουν να συναντηθούν μαζί της ή η ίδια δεν τους δέχεται; Σε ό,τι αφορά το ΠΑΣΟΚ, η εικόνα που είχα εδώ και αρκετές εβδομάδες ήταν ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης σκόπευε να συναντηθεί με την πρέσβη των ΗΠΑ στην Αθήνα, κάτι που έως τώρα δεν έχει συμβεί με οργανωμένο και συντεταγμένο τρόπο.
Εν τω μεταξύ, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να πείσει την κοινή γνώμη ότι το κόμμα του οποίου ηγείται δεν ανήκει στην κατηγορία των ανυπόληπτων δυνάμεων της «διαμαρτυρίας». Εννοώντας ότι παίζει θεσμική και συστημική μπάλα στην… Α΄ Εθνική. Μα, πώς μπορεί να πείσει ότι είναι αξιόπιστος παίκτης και υπολογίσιμος συνομιλητής των συμμάχων της χώρας, όταν δεν είναι σε θέση να κλείσει ένα ραντεβού με την Αμερικανίδα πρέσβη; Και την ίδια στιγμή τού σκάει και η Άννα Διαμαντοπούλου, η οποία σαμποτάρει μία τέτοια εξέλιξη, ζητώντας η χώρα μας να καταργήσει τις ενεργειακές συμφωνίες με τους Αμερικανούς.
Εφημερίδα Απογευματινή
