Όπως θα έχετε πληροφορηθεί, στην Καλαμάτα δεν είχαμε μόνο τις εορταστικές εκδηλώσεις για την Υπαπαντή του Κυρίου, αλλά και το συναπάντημα των πρώην πρωθυπουργών Αντώνη Σαμαρά και Κώστα Καραμανλή. Τον Προκόπη Παυλόπουλο δεν έχει σημασία να τον αναφέρω, διότι -εκτός του ότι είναι και αυτός Μεσσήνιος- εδώ και ενάμιση χρόνο πηγαίνει… πακέτο μαζί τους. Με δεδομένο ότι από χθες έγινε Μεσσήνιος και ο Κώστας Καραμανλής, καθώς ανακηρύχθηκε επίτιμος δημότης Καλαμάτας, πλέον έχουμε τη συγκρότηση μιας νέας «Μεσσηνιακής Γερουσίας». «Κυριολεκτικά και μεταφορικά», καταπώς είπε και ο Κώστας Καραμανλής, όταν έριξε τις σπόντες του εναντίον του Κυριάκου Μητσοτάκη, επειδή… αντί να ακούει όσους διαθέτουν εμπειρία, τους διαγράφει.
Παρακολουθώντας χθες το βράδυ την επίμαχη δήλωση Καραμανλή γύρισα 28 χρόνια πίσω. Με έκπληξη συνειδητοποίησα μια διαβολική σύμπτωση σε επίπεδο ημερομηνιών. Σαν σήμερα, 3 Φεβρουαρίου 1998, μέσα στα άγρια μεσάνυχτα, ο Κώστας Καραμανλής (που προπαγανδίζει τη θεωρία ο «παλιός είναι αλλιώς» και κυρίως σοφός και έμπειρος) ως πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας πήρε την απόφαση να διαγράψει τον πολύπειρο πολιτικό και βασικό του αντίπαλο στο συνέδριο για τη διεκδίκηση της αρχηγίας, Γιώργο Σουφλιά, μαζί με δύο ιστορικά στελέχη της ΝΔ: τον Βασίλη Κοντογιαννόπουλο και τον Στέφανο Μάνο. Ποινές ετήσιας διαγραφής μοίρασε και σε τρεις ακόμη βουλευτές, τον Αναστάσιο Παπαληγούρα, τον Πέτρο Τατούλη και τον Νίκο Κάκκαλο. Στο παρά πέντε δεν διέγραψε και τον πρώην πρωθυπουργό, Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, αντιμετωπίζοντας την περίπτωσή του με το «επιτίμιο» της περιφρόνησης, αφού του απένειμε με δηκτικό ύφος τον τίτλο του «επιτίμου».
Πάμε όμως να θυμηθούμε τον λόγο, για τον οποίο ο Κώστας Καραμανλής είχε διαγράψει τα συγκεκριμένα πρόσωπα και κυρίως, εάν στην πορεία του χρόνου δικαιώθηκαν αυτοί ή ο ίδιος, που -υποτίθεται- ήξερε καλύτερα τι συμφέρει τη χώρα. Όλα έγιναν για μια τροπολογία του τότε «τσάρου» της ελληνικής οικονομίας, Γιάννου Παπαντωνίου, που προέβλεπε την «εξυγίανση των ΔΕΚΟ», οι οποίες συσσώρευαν χρέη, και τον εξορθολογισμό στα πλουσιοπάροχα εργασιακά δικαιώματα, κοινώς «ρετιρέ», στον συγκεκριμένο τομέα, με αιχμή την Ολυμπιακή, τη ΔΕΗ, ΟΣΕ ΗΛΠΑΠ κ.ά.
Ο Κώστας Καραμανλης, ως πρόεδρος της ΝΔ εκείνη την περίοδο, επέλεξε να εμφανιστεί ως «κρατιστής κιμπάρης», να… χαϊδέψει τα αυτιά των «αρχοντοσυνδικαλιστών» στις ΔΕΚΟ, αλλά και του βαθέως κράτους, τον παράγοντα που -υποτίθεται- ως μελλοντικός πρωθυπουργός θα πολεμούσε και θα έπαιρνε αποφάσεις επανίδρυσής του. Διέγραψε λοιπόν τους «έμπειρους», οι οποίοι συμφωνούσαν με τη συγκεκριμένη ρύθμιση, δεν τους άκουσε τότε που του έλεγαν ότι πρέπει να εξυγιανθούν οι ΔΕΚΟ, και –όταν έγινε πρωθυπουργός με υπουργό Μεταφορών τον Κωστή Χατζηδάκη– αναγκάστηκε να αναγνωρίσει το λάθος του, ιδιωτικοποιώντας σε πρώτη φάση την Ολυμπιακή Αεροπορία…
Ο Ευάγγελος μπροστά στον καθρέφτη
Ένας απ’ τους λόγους που ο Ευάγγελος Βενιζέλος ανήκει στη χορεία των… διαβόλων της πολιτικής τάξης της χώρας, είναι επειδή στις μεγάλες του δόξες το όνομά του ταυτίστηκε και συνδέθηκε με εξόχως προβληματικές επιλογές και αποφάσεις, ενίοτε και στο όνομα της «συνταγματικότητας», γεγονός που τον καθιστά κοινωνικά υπόλογο για την απαξίωση των θεσμών και την καχυποψία της κοινής γνώμης απέναντι στο κράτος δικαίου.
Στο συλλογικό υποσυνείδητο των Ελλήνων, κάτι που δυστυχώς δεν έχει καταφέρει μέχρι τώρα να το αντιμετωπίσει για το καλό της υστεροφημίας του, ο Ευάγγελος Βενιζέλος έχει καταγραφεί ως «εμπνευστής» του περίφημου άρθρου 86 του Συντάγματος, κάτι που ο ίδιος συνεχώς διαψεύδει, αλλά ποιος τον ακούει; Ως εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ στο Κοινοβούλιο, στις Εξεταστικές και Προανακριτικές Επιτροπές δεν έβλεπε ποινικές ευθύνες για τα εξοπλιστικά σε «πράσινους» υπουργούς, οι οποίοι στο τέλος κατέληξαν στον Κορυδαλλό. Αλλά το χειρότερο, οι Έλληνες «νοικοκυραίοι» ακόμα δεν του έχουν συγχωρήσει ότι ως υπουργός Οικονομικών επέβαλλε χαράτσι στην ιδιοκτησία τους και στην πορεία της συγκυβέρνησης με τον Αντώνη Σαμαρά δεν έδωσε μάχη για να καταργηθεί ο ΕΝΦΙΑ. Ένα -υποτίθεται- προσωρινό μέτρο, έκτακτης ανάγκης, απέκτησε «βλαβερή μονιμότητα» με τη δική του σφραγίδα, ενώ ο κόσμος περίμενε το ακριβώς αντίθετο.
Ο κ. Βενιζέλος, ασχέτως εάν κάποια από τα παραπάνω τα παρουσιάζει ως εθνικά ωφέλιμες επιλογές προκειμένου να μην οδηγηθεί η χώρα στα τάρταρα της χρεοκοπίας, εν τούτοις με τις ενέργειές του κατέστη κοινωνικά αναξιόπιστος. Και επειδή χθες έκανε μια παρέμβαση για να σχολιάσει την απόφαση του πρωθυπουργού να εκκινήσει τις διαδικασίες της συνταγματικής αναθεώρησης, λέγοντας ότι «το πρόβλημα της χώρας δεν είναι συνταγματικό, αλλά είναι η βαθιά κρίση αξιοπιστίας των θεσμών και η διάρρηξη του κοινωνικού συμβολαίου της Μεταπολίτευσης», καλό θα είναι να κοιτάξει τον εαυτό του στον καθρέπτη και να αναρωτηθεί, εάν και ο ίδιος φέρει τεράστια ευθύνη, επειδή με την έως τώρα πολιτική του διαδρομή ως κορυφαίος αξιωματούχος και ρυθμιστής της ζωής εκατομμυρίων ανθρώπων, συνέβαλλε στο να περιέλθουν σε καθεστώς ανυποληψίας οι θεσμικοί εκφραστές του δημοκρατικού μας πολιτεύματος.
Περιφερόμενοι ασκόπως
Στην πολιτική, όπως άλλωστε και στη ζωή, κάποια στιγμή θα πρέπει να έχουμε κατά νου ότι δεν γίνεται με το ζόρι να αρέσουμε σε όλους ή να μας πιάνει η λόξα να τους φέρουμε προς το μέρος μας «ετσιθελικά». Δυστυχώς, αυτό δεν το αντιλαμβάνονται κάποιοι πολιτικοί, που νομίζουν ότι ο κόσμος περιστρέφεται γύρω από τους ίδιους και αντί να «κατεβάσουν ρολά», αποδεχόμενοι ότι δεν περνάει πλέον η μπογιά τους ή ότι δεν εμπνέουν, δεν συγκινούν και δεν τους ακούει κανείς, εν τούτοις περιφέρονται δεξιά και αριστερά, αλλάζουν κόμματα, φτιάχνουν κινήσεις για να διαπραγματευτούν με άλλα κόμματα ή έρχονται σε επαφή με δημοσιογράφους για να τονώσουν τον «μικρομεγαλισμό» τους, επειδή θα τους προσφερθεί κάποιο επικοινωνιακό βήμα. Εφόσον δεν σας παίρνει για κάτι παραπάνω ή περισσότερο, για ποιον λόγο δεν πάτε σπίτια σας;
Εφημερίδα Απογευματινή
