Στη μεταπολιτευτική Ελλάδα ο τίτλος «αγωνιστής της δημοκρατίας» αποδόθηκε χωρίς περιορισμούς και εξαιρέσεις σε όσους συμμετείχαν στον αντιδικτατορικό αγώνα και «πολέμησαν» τη χούντα των συνταγματαρχών, εντός και εκτός συνόρων. Κάποιοι, με τους τίτλους και τις περγαμηνές αυτές, δεν χρειάστηκε να δουλέψουν ποτέ στη ζωή τους και με την ιδιότητα του «αγωνιστή της δημοκρατίας» έκαναν επαγγελματική καριέρα στην πολιτική μέχρι τα στερνά του βίου τους.
Ας το παραβλέψουμε όμως αυτό και ας σεβαστούμε τι έκαναν άλλοι στο ελάχιστο και άλλο στο μέγιστο, κατά την επταετία που η Ελλάδα βρισκόταν στον «γύψο». Κινητοποιήθηκαν και οργανώθηκαν στο εξωτερικό για την πτώση της χούντας, πράττοντας το αυτονόητο: Να ευαισθητοποιήσουν τη διεθνή γνώμη και κυρίως τις κυβερνήσεις των χωρών στις οποίες ζούσαν, ώστε να παρέμβουν με κάθε τρόπο για την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Ελλάδα. Διοργάνωναν εκδηλώσεις διαμαρτυρίας στις ΗΠΑ, τον Καναδά και σε όλες τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, συναυλίες αλληλεγγύης, κάποιοι έκαναν απεργία πείνας, προωθούσαν ψηφίσματα για να καταγγείλουν την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα, ενώ σε περιπτώσεις επώνυμων πολιτικών κρατουμένων έβαζαν λυτούς και δεμένους για να απελευθερωθούν.
Προφανώς, εάν εκείνη την εποχή οι ΗΠΑ, με Νίξον και Κίσινγκερ, είχαν διαδραματίσει θετικό πρωταγωνιστικό ρόλο, εξουδετερώνοντας τον Γ. Παπαδόπουλο και τον Δ. Ιωαννίδη από την εξουσία, η συμβολή τους στην ανατροπή της χούντας θα ήταν καλοδεχούμενη. Ο λόγος, που κάνουμε αυτή την ιστορική αναδρομή στα του οίκου μας, είναι επειδή από χθες βλέπω στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης διάφορους επώνυμους και μη από τον χώρο της Αριστεράς να αποδοκιμάζουν τους αντικαθεστωτικούς Ιρανούς, επειδή πανηγυρίζουν για την εξολόθρευση της τυρανικής ηγεσίας των «μουλάδων».
Το εξοργιστικά οξύμωρο είναι ότι στην Ελλάδα αυτοί που μονοπωλούν τους αγώνες κατά της δικής μας δικτατορίας, έκαναν πορεία διαμαρτυρίας στην αμερικανική πρεσβεία με σύνθημα «κάτω τα χέρια από την Τεχεράνη, φονιάδες των λαών Αμερικάνοι», ενώ την ίδια στιγμή εκατοντάδες Ιρανοί που έχουν κυνηγηθεί από το θεοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνης, υποδέχονταν με συνθήματα χαράς στην Αθήνα τις ειδήσεις που έφταναν από την πατρίδα τους.
Της πήραν το «κίνημα» μέσα από τα χέρια
Δεν μπόρεσα να ασχοληθώ αναλυτικά με τους όρους και το τελετουργικό του συλλαλητηρίου για τα Τέμπη, αλλά απ’ ό,τι κατάλαβα τα σκήπτρα του κινήματος, μετά την αποκαθήλωση της Μαρίας Καρυστιανού από την προεδρία του συλλόγου, περιήλθαν στις δυνάμεις της Αριστεράς, σε φοιτητικούς συλλόγους με αναφορές σε εξωκοινοβουλευτικές συλλογικότητες και πολιτικούς σχηματισμούς, καθώς και σε εργατοπατέρες, που ανήκουν σε συγκεκριμένα πολιτικά κόμματα.
Της πήραν το «κίνημα των Τεμπών» μέσα από χέρια και η ίδια σε ένδειξη διαμαρτυρίας, καθώς δεν την άφησαν ούτε λόγο να εκφωνήσει, σηκώθηκε και έφυγε τσαντισμένη, παίρνοντας σβάρνα τα κανάλια και τις ιστοσελίδες για να κερδίσει τις επικοινωνιακές εντυπώσεις σε ατομικό πλέον επίπεδο. Δεν προλάβαινα να διαβάσω «αποκλειστικές» δηλώσεις της όλο το Σαββατοκύριακο σε διαφορετικά sites.
Όταν δικαιολογούν το απάνθρωπο στο όνομα της ανθρωπιάς
Στην Ελλάδα η Αριστερά απεχθάνεται την κοινωνική ουδετερότητα, χαρακτηρίζοντας «κυρ-Παντελήδες» τους ανθρώπους που δεν ασπάζονται τα επιθετικά της γούστα και δεν διψούν για… αίμα στην αρένα, για λαϊκά δικαστήρια με ροχάλες ή κρεμάλες. Θεωρεί βολεμένους αστούς ή φοβισμένους ισαποστάκηδες όσους συμπολίτες μας δεν ανταποκρίνονται στα διχαστικά κελεύσματά της.
Η Αριστερά αυτή, που διψά για ρήξεις, ανατροπές και επαναστάσεις, που δεν έχει οξυγόνο σε συνθήκες δημοκρατικής κανονικότητας, αλλά τρέφεται από κοινωνικές αναταραχές, όποτε ζορίζεται από τις αδυσώπητες διεθνείς εξελίξεις, δηλώνει απλά «πως είναι με τον άνθρωπο». Και ενώ στην Ελλάδα στήνει «εμφυλιοπολεμικό» κλίμα, ακόμη και για τα επουσιώδη, σκηνοθετεί το «μπάχαλο» σε κάθε ευκαιρία, δυναμιτίζει την πολιτική ομαλότητα με ρητορικές μίσους και εκδικητικότητας, στο μεγάλο κάδρο των γεωπολιτικών εξελίξεων θολώνει τα νερά -όπως η σουπιά- και προτάσσει τον «διεθνιστικό της αλτρουϊσμό» και σλόγκαν όπως «ξανά είναι με τον άνθρωπο».
Και κάπως έτσι «σχετικοποιεί» τα γεγονότα και δεν νοιάζεται για τις καθαρές τοποθετήσεις, μήτε για το ποιος μπορεί εκ των πρωταγωνιστών να έχει δίκιο ή να βρίσκεται στη σωστή πλευρά της ιστορίας. Κρατώντας ίσες αποστάσεις από τον θύτη και το θύμα, εξισώνοντας τον αμυνόμενο με τον επιτιθέμενο, ταυτίζοντας τη δημοκρατική Δύση με τους δικτάτορες και τα τυραννικά καθεστώτα της Μέσης Ανατολής ή της Λατινικής Αμερικής, η ελληνική Αριστερά αποδεικνύει ότι δεν είναι ποτέ με τον άνθρωπο, αλλά δικαιολογεί το απάνθρωπο στο όνομα της ανθρωπιάς.
Εφημερίδα Απογευματινή
