Τηρουμένων των ιστορικών αναλογιών και των διαφορετικών χαρακτηριστικών της γεωπολιτικής συγκυρίας, εκείνο που θα περίμενε κανείς μέσα από το σημερινό ραντεβού του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη με τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης Νίκο Ανδρουλάκη είναι να δοθεί επικαιρική διάσταση σε ένα παλαιότερο ιστορικό μήνυμα που διατύπωσε ο Ανδρέας Παπανδρέου το 1976, σε συνεννόηση με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, και συνοψίζεται στη φράση «βυθίσατε το “Χόρα”». Τότε αποδέκτρια ήταν η Τουρκία, σήμερα πρέπει να είναι το Ιράν των μουλάδων.
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Ν. Ανδρουλάκης, που ηγείται μιας παράταξης η οποία κατοχύρωσε θεσμικά το ενιαίο αμυντικό δόγμα Ελλάδας – Κύπρου επί κυβερνήσεως Ανδρέα Παπανδρέου το 1993, θα μπορούσε κάλλιστα να γίνει συμπρωταγωνιστής των εξελίξεων, πραγματοποιώντας αυτές τις κρίσιμες ώρες συμβολική επίσκεψη στην Κύπρο, με τις παρασκηνιακές… ευλογίες του Κ. Μητσοτάκη. Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να ξαναστείλει αμφίσημα μηνύματα, υιοθετώντας την παιδαριώδη επιχειρηματολογία της Αριστεράς και τα αγαπησιάρικα συνθήματα που στέλνει γενικώς και αορίστως περί «αλληλεγγύης των λαών», ακόμη και όταν διατρέχει κίνδυνο η Κύπρος.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης οφείλει να μη συμπεριφερθεί όπως ο Σωκράτης Φάμελλος, που εξάντλησε τις δυνατότητες παρέμβασής του σε ένα τηλεφώνημα προς τον γενικό γραμματέα του ΑΚΕΛ, Στέφανο Στεφάνου, ούτε καν δηλαδή στον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκο Χριστοδουλίδη, για να του μεταφέρει τη στήριξή του στον κυπριακό λαό και στο αδελφό κυπριακό κόμμα. Και εδώ η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά για μία ακόμη φορά. Ο Σ. Φάμελλος, ενώ απειλείται η Κύπρος, εκδίδει ανακοινώσεις για να εκφράσει τη στήριξή του στο ΑΚΕΛ. Εδώ ο κόσμος καίγεται και ο Φάμελλος συμπαρίσταται μεροληπτικά στους ομοϊδεάτες του, εκθέτοντας με τις προβληματικές επισημάνσεις του την ηγεσία της Κυπριακής Δημοκρατίας που καλείται να αντιμετωπίσει έναν απρόσμενο κίνδυνο.
Τραγικά μόνη και πάλι στον ΣΥΡΙΖΑ η Νίνα Κασιμάτη
Για τη βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Νίνα Κασιμάτη, η «Κύπρος δεν βρίσκεται μακριά». Ως εκ τούτου δεν μας προκάλεσε καμία εντύπωση ότι κατά τη χθεσινή έκτακτη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του κόμματος πήρε ανοιχτά θέση υπέρ της παροχής κάθε αμυντικής βοήθειας προς τη Μεγαλόνησο από την Ελλάδα απέναντι στις απειλές που δέχεται από το Ιράν.
Η Νίνα Κασιμάτη, λόγω των ισχυρών δεσμών που διατηρεί με την Κυπριακή Δημοκρατία, εξαρχής προσπάθησε να πείσει την ηγεσία της Κουμουνδούρου ότι έχει ιστορικό χρέος να εκφράσει τη συμπαράστασή της προς τον κυπριακό λαό και την κυβέρνηση του Ν. Χριστοδουλίδη, ώστε να μη δημιουργείται η εντύπωση ότι ο προοδευτικός κόσμος της Ελλάδος, που εκπροσωπεί τον πατριωτισμό του ενιαίου αμυντικού δόγματος, αντιμετωπίζει με «μισόλογα» και «αστερίσκους» τη στρατιωτική συνδρομή της Ελλάδος προς την Κύπρο.
Η Αριστερά σε ρόλο «κράχτη» ξενυχτάδικου
Την περίοδο της οικονομικής κρίσης, οι ιδιοκτήτες των νυχτερινών κέντρων -στην προσπάθειά τους να αντιμετωπίσουν την αναδουλειά- είχαν οργανώσει ένα δίκτυο από νέους ανθρώπους, κυρίως φοιτητές, για να λειτουργούν σαν «κράχτες» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, φέρνοντας πελατεία στα μαγαζιά τους με αντάλλαγμα ένα μπουκάλι δωρεάν για τη δική τους παρέα. Κοντολογίς, τους έχριζαν ατύπως υπεύθυνους δημοσίων σχέσεων, επιτρέποντάς τους να κάνουν… PR για λογαριασμό των ψυχαγωγικών τους σχημάτων, ώστε οι ίδιοι να έχουν προνομιακή εξυπηρέτηση στο τραπέζι τους. Δηλαδή να πίνουν και να γλεντάνε τζάμπα εις υγείαν των κορόιδων που είχαν «ψαρέψει», οι οποίοι ωστόσο πλήρωναν κανονικά τον λογαριασμό τους.
Μετά λύπης μου, διαπίστωσα ότι με την ίδια μεθοδολογία κινήθηκαν και οι διοργανωτές του τελευταίου συλλαλητηρίου για τα Τέμπη στο κέντρο της Αθήνας. Αντί για πρώτο τραπέζι πίστα, είχαμε πρώτη θέση στην εξέδρα γι’ αυτούς που θα κινητοποιούσαν τον κόσμο τους και θα τον έφερναν με οργανωμένο τρόπο στη συγκέντρωση στην πλατεία Συντάγματος. Έφερε κόσμο το ΠΑΜΕ του ΚΚΕ στη συγκέντρωση, θα έπαιρνε τον λόγο ο συνδικαλιστής του ΚΚΕ. Έφερε κόσμο η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, θα μιλούσε στη συγκέντρωση ο εκπρόσωπός της. Και κάπως έτσι φτάσαμε στο σημείο να βλέπουμε τους συγγενείς των θυμάτων να ξεκατινιάζονται μεταξύ τους και στο τέλος τις εντυπώσεις να τις κερδίζουν οι «μεσάζοντες» που έκαναν δημόσιες σχέσεις επάνω στον πόνο τους και το πένθος τους.
Εφημερίδα Απογευματινή
