Κάποια στιγμή το υπουργείο Παιδείας θα πρέπει να ασχοληθεί σοβαρά με τον σχολικό εκφοβισμό που βιώνουν στις τάξεις οι δάσκαλοι και οι καθηγητές. Και δεν αναφέρομαι μόνο στην επιθετική συμπεριφορά των μαθητών τους αλλά και στη σκαιή συμπεριφορά των… μυγιάγγιχτων γονέων, οι οποίοι πολλές φορές και για ψύλλου πήδημα «κρεμάνε στα μανταλάκια» τους ανθρώπους που μαθαίνουν γράμματα στα παιδιά τους. Το κακό στα σχολεία, κυρίως σε γυμνάσια και λύκεια, έχει παραγίνει.
Φταίνε τα παιδιά που κάνουν ό,τι γουστάρουν στις τάξεις, επιδεικνύοντας θρασύτατη ασέβεια προς τους καθηγητές; Μάλλον όχι. Σίγουρα πάντως οι καθηγητές είναι τα θύματα, που πληρώνουν τις περισσότερες φορές το μάρμαρο μιας ανεύθυνης οικογένειας, που δεν είναι σε θέση να μεγαλώσει παιδιά με αρχές, αξίες και όρια. Ο πρώτος πυρήνας ορθής διαπαιδαγώγησης είναι οι γονείς, η μητέρα και ο πατέρας, οι οποίοι στη σύγχρονη εποχή -κακά τα ψέματα- δεν κουβαλάνε τίποτε από την παραδοσιακή συμπεριφορά των δικών τους γεννητόρων.
Στη νέα κοινωνική πραγματικότητα έχουμε «παιδιά που μεγαλώνουν τους γονείς τους», ενώ θα έπρεπε να συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο, και γονείς που νομίζουν ότι θα κάνουν το χρέος τους απέναντι στα παρατημένα και ακαθοδήγητα παιδιά τους με το να κουνάνε το δάχτυλο στους καθηγητές και στους δασκάλους, επειδή το «αγρίμι» τους πήρε κακό βαθμό ή αποβολή ή δέχθηκε παρατήρηση στην τάξη. Και με φόντο όλα τα παραπάνω, έχει γίνει μόδα να συζητάμε πώς θα ρίξουμε και άλλους παιδοψυχολόγους στα σχολεία, λες και το πρόβλημα το έχουν τα παιδιά και όχι οι γονείς τους, που πρωτίστως κοιτάνε την πάρτη τους, κάνοντας με περισσή ωραιοπάθεια μεγαλύτερη χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, τα οποία υποτίθεται ότι συμβάλλουν στην επιθετική συμπεριφορά των μαθητών.
Αλήθεια, πόσοι γονείς σε αυτήν τη χώρα δίνουν το σωστό παράδειγμα της ευθυκρισίας; Πόσοι λένε πως είναι κακό να βρίζουμε, να μουντζώνουμε, να φτύνουμε, να κοροϊδεύουμε, να αντιμιλάμε στους μεγαλύτερους, να σηκώνουμε χέρι, να μη σεβόμαστε, να καταριόμαστε, να μη βοηθάμε τον αδύναμο, να προσβάλλουμε, να εκδικούμαστε, να ζηλεύουμε, πως είναι κακό να μη μοιραζόμαστε και να μη δίνουμε…
Όλα αυτά και πολλά ακόμη έχουν πάει περίπατο εδώ και χρόνια, στο πλαίσιο μιας στρεβλής θεωρίας, την οποία προπαγανδίζουν και ψυχολόγοι της κακιάς ώρας ισχυριζόμενοι ότι «δεν είναι ορθό να λέμε “μη” στα παιδιά». Και κάπως έτσι, φτάνουμε στο σημείο τα παιδιά να μην ξεχωρίζουν το καλό από το κακό, το σωστό από το λάθος, το θετικό από το αρνητικό, το ανάποδο από το ορθό, το παράλογο από το λογικό, το επικίνδυνο από το ασφαλές. Και στην τελική, τη δυστυχία από την ευτυχία ή την αρετή από την κακία.
Face control στο ΠΑΣΟΚ από την παρ’ ολίγον «γαλάζια» Άννα;
Δεν θα κάνω ιστορική αναδρομή για να αποδείξω ότι το ΠΑΣΟΚ -επί Ανδρέα Παπανδρέου, Κώστα Σημίτη και Γιώργου Παπανδρέου- προχώρησε σε κινήσεις γενναίας έως και προκλητικής αμφίπλευρης διεύρυνσης, ενσωματώνοντας στις τάξεις του Κινήματος πρόσωπα από το ΚΚΕ, τον ΣΥΝ και τη ΝΔ. Όμως εκείνο που προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση είναι ότι με αφορμή τις τελευταίες «μεταγραφές» – «προσχωρήσεις» που έγιναν στο ΠΑΣΟΚ ανάμεσα σε αυτούς που βγήκαν και διαμαρτυρήθηκαν, παριστάνοντας τους «πορτιέρηδες» της Χαριλάου Τρικούπη και κάνοντας face control σε όσους εκδηλώνουν την επιθυμία τους να στοιχηθούν πίσω από τον Νίκο Ανδρουλάκη, ήταν και η Άννα Διαμαντοπούλου, η οποία τα προηγούμενα χρόνια «έπαιζε» με τη ΝΔ και όλοι πίστευαν ότι θα γίνει υπουργός στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, ο οποίος την είχε στηρίξει για να διεκδικήσει την προεδρία του ΟΟΣΑ.
Η Άννα Διαμαντοπούλου είναι η τελευταία που θα έπρεπε να εκφέρει γνώμη για το ποιοι έρχονται ή επανέρχονται στο ΠΑΣΟΚ, καθώς η ίδια αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα… απολωλότος εριφίου, που εγκατέλειψε στα δύσκολα το κόμμα, φτιάχνοντας μία πολιτική κίνηση μαζί με τον Γιώργο Φλωρίδη και τον Γιάννη Ραγκούση, η οποία λεγόταν «Ώρα Αποφάσεων».
Εκθέτει διαρκώς τα «παπαγαλάκια» του ο Τσίπρας
Παρακολουθώ με ενδιαφέρον τις διαρροές που γίνονται εδώ και τουλάχιστον έναν χρόνο από το επιτελείο του πρώην πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα σε σχέση με τις επόμενες κινήσεις του, με αιχμή και το χρονικό πλαίσιο εντός του οποίου διαβεβαιώνει ότι σκοπεύει να ανακοινώσει τη δημιουργία νέου πολιτικού φορέα. Το θλιβερό στην όλη αυτή ιστορία είναι ότι αυτοί που έως τώρα έχουν πέσει έξω στα «αποκλειστικά» ρεπορτάζ τους είναι κάποιοι δημοσιογράφοι που υποτίθεται ότι έχουν «προνομιακή πρόσβαση» στο περιβάλλον Τσίπρα και «πληροφόρηση από πρώτο χέρι», τους οποίους ο Αλ. Τσίπρας χρησιμοποιεί ως «χρήσιμους ηλίθιους» για να γράφουν τι θα κάνει και πότε θα το κάνει, δίχως στο τέλος να τους επιβεβαιώνει.
Το κόμμα Τσίπρα, σύμφωνα με τις διαρροές που έκανε το επιτελείο του πρώην πρωθυπουργού, θα ανακοινωνόταν το περασμένο φθινόπωρο. Έπειτα τα ίδια «παπαγαλάκια» προεξοφλούσαν ότι θα ανακοινώσει το νέο κόμμα στις αρχές της φετινής χρονιάς και συγκεκριμένα πριν από το Πάσχα. Τώρα στα ρεπορτάζ και στις αναλύσεις τους εξηγούν ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν βιάζεται και θα ανοίξει τα χαρτιά του μετά το τέλος του καλοκαιριού. Προσωπική μου εκτίμηση, μιας και δεν έχω καμία εμπιστοσύνη στο επιτελείο του κ. Τσίπρα, είναι ότι στο τέλος μπορεί να πάμε σε εθνικές εκλογές και ο ίδιος να μην έχει προχωρήσει στη δημιουργία νέου πολιτικού φορέα.
Εφημερίδα Απογευματινή
