Προ ημερών παρακολουθούσα τον Κ. Σκανδαλίδη να εξηγεί με μαθηματικούς υπολογισμούς πόσο εφικτός είναι ο στόχος το ΠΑΣΟΚ να πιάσει 25% στις εθνικές κάλπες. Για να στοιχειοθετήσει με νούμερα και αριθμούς το αφήγημά του, ανέφερε ότι στις εσωκομματικές εκλογές για την ανάδειξη νέας ηγεσίας είχαν ψηφίσει 300.000 μέλη.
Βέβαια, κάπως τα μπέρδεψε, διότι για να φτάσει το ΠΑΣΟΚ στο 25%, οι 300.000 που ψηφίζουν για την εκλογή αρχηγού, δεν αρκεί έκαστος να φέρει έναν ψηφοφόρο στην κάλπη, αλλά τουλάχιστον τέσσερις με πέντε. Διότι ένας ίσον κανένας, αφού το αποτέλεσμα θα είναι και πάλι μια τρύπα στο νερό. Εάν οι 300.0000 γίνουν 600.000 στις εθνικές κάλπες, σημαίνει ότι το ΠΑΣΟΚ θα ξαναπάρει ένα ποσοστό γύρω στο 11,5%. Για να πάρει 25%, χρειάζεται να ψηφιστεί από περίπου 1.500.000 πολίτες. Βέβαια, εκτός από τον Κ. Σκανδαλίδη, δημιουργική λογιστική με τον εκλογικό στόχο του ΠΑΣΟΚ, κάνουν και άλλα στελέχη, όπως ο Π. Γερουλάνος, αλλά και η Άννα Διαμαντοπούλου. Η τελευταία βρέθηκε πρόσφατα στο Αγρίνιο και έβαλε στο ζύγι τη δυνητική ψήφο στο ΠΑΣΟΚ, σημειώνοντας ότι η εκλογική ευρύτητα του κόμματος φτάνει στο 34%.
Δεν ξέρω εάν με όλες αυτές τις μαθηματικές πράξεις έχουν βρει τη λύση, για να αλληλοπαρηγοριούνται στις προσυνεδριακές τους διαδικασίες, αλλά επειδή εσχάτως έγινε μεγάλος ντόρος για τους πολίτες που προσήλθαν στις κάλπες ώστε να ψηφίσουν τους εκλέκτορες του συνεδρίου, κάποιος θα πρέπει να τους ενημερώσει -με τρόπο βέβαια- ότι αρκετές χιλιάδων εξ αυτών δεν είναι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ, αλλά φίλοι, γνωστοί και συγγενείς, που επιστρατεύτηκαν, για να βοηθήσουν τους αγαπημένους τους, οι οποίοι είναι όντως ΠΑΣΟΚ. Αντί να κεράσεις έναν καφέ τον φίλο Πασόκο, τον ψηφίζεις με 2 ευρώ, προκειμένου να εκλεγεί σύνεδρος και σου έχει και υποχρέωση. Και το κόλπο αυτό, που συνιστά αναπόφευκτη μάστιγα των ανοιχτών εκλογικών διαδικασιών από τη λεγόμενη «κοινωνική βάση», δεν εκδηλώθηκε μόνο στη διαδικασία εκλογής συνέδρων, αλλά και στην περίπτωση εκλογής νέας ηγεσίας.
Όποιος στη μάχη πάει για να πεθάνει, Οδυσσέα μου, για πόλεμο δεν κάνει
Ο Ν. Ανδρουλάκης διέγραψε τον Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλο, επειδή ο τελευταίος δεν συμμερίστηκε την αγωνιστική του αισιοδοξία για νίκη του ΠΑΣΟΚ στις εθνικές κάλπες, «έστω και με μία ψήφο διαφορά» από τη ΝΔ. Δηλαδή ένας αρχηγός κόμματος, ακόμα και αν όλα τα προγνωστικά είναι εναντίον του, τι θα πρέπει να κάνει; Να σηκώσει λευκή πετσέτα και να πει στους ψηφοφόρους του κόμματός του «πάμε για να χάσουμε» στις κάλπες από τον Κ. Μητσοτάκη;
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, έστω με τα στραβά και ανάποδά του, πασχίζει να ντοπάρει με ενθουσιασμό και αισιοδοξία τον κόσμο της παράταξης για την επίτευξη ενός στόχου, ακόμη και αν αυτός φαντάζει ανέφικτος. Και ενώ επιχειρεί κάτι τέτοιο, εμφανίζεται ως ανεξάρτητος σχολιαστής ο Οδ. Κωνσταντινόπουλος για να τον αποδομήσει, προτάσσοντας τον κυνικό ρεαλισμό, μην τυχόν και τον κατηγορήσει κανείς ότι «ο κόσμος το έχει τούμπανο και εμείς κρυφό καμάρι». Διότι ακόμη και να βλέπεις ότι το κόμμα σου θα χάσει τις εκλογές, δεν βγαίνεις να το δηλώσεις δημοσίως ή τουλάχιστον μπαίνεις στον κόπο να προτείνεις στα όργανα του κόμματος αυτά που θεωρείς ότι πρέπει να αλλάξουν.
Στο σημείο αυτό αξίζει να μνημονεύσουμε τους στίχους του Ι. Καμπανέλη, από τον «Έκτορα και την Ανδρομάχη»: «Στρατιώτη μου, τη μάχη θα κερδίσει, όποιος πολύ το λαχταρά να ζήσει. Όποιος στη μάχη πάει για να πεθάνει, στρατιώτη μου, για πόλεμο δεν κάνει». Και επειδή, εκτός του Οδυσσέα, υπάρχουν και άλλοι εσωκομματικοί αντίπαλοι του Ν. Ανδρουλάκη, που έχουν κάνει σημαία το να υπάρξει ψήφισμα στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ ότι το κόμμα δεν πρόκειται να συνεργαστεί σε κυβερνητικό επίπεδο με τη Νέα Δημοκρατία, εκείνο που αντιλαμβάνεται κανείς είναι πως και αυτοί με τη σειρά τους είναι φορείς μιας διαλυτικής ηττοπάθειας. Διότι το να ζητάς ψήφισμα από το συνέδριο ότι το ΠΑΣΟΚ δεν θα συνεργαστεί με τη ΝΔ, σημαίνει ότι έχεις αποδεχτεί και αναγνωρίσει από τώρα την πρωτιά της ΝΔ στις κάλπες.
Οι «ημι-πιτσιρικάδες»
Η κόρη του Κ. Μητσοτάκη μπορεί να τα έχει βρει όλα έτοιμα στη ζωή της, αλλά δεν είναι ένας άεργος κηφήνας «ημι-πιτσιρικάς», όπως κάποια άλλα τέκνα γνωστών πολιτικών οικογενειών, που -με τα λεφτά του μπαμπά και της μαμάς, της μητριάς ή του πατριού- «χασομεράνε» στα Εξάρχεια, νομίζοντας ότι κάνουν το χρέος τους απέναντι στην κοινωνία, με το να χειροκροτούν έξω από τις φυλακές Κορυδαλλού τον Δ. Κουφοντίνα, όποτε αυτός παίρνει άδεια ή να πετάνε βόμβες μολότοφ σε «μπάτσους», να συλλαμβάνονται για διακίνηση ναρκωτικών, και μετά να βάζουν «λυτούς και δεμένους», για να τους ξελασπώσουν από τις περιπέτειές τους με τον νόμο.
Εφημερίδα Απογευματινή
