Φανταστείτε τι θα είχε συμβεί, εάν ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, Νίκος Δένδιας, είχε αποκρύψει από τα κόμματα της αντιπολίτευσης την είδηση ότι η ελληνική συστοιχία Patriot που βρίσκεται εγκατεστημένη εδώ και μια πενταετία στη Σαουδική Αραβία ενεργοποιήθηκε για την προστασία της αεράμυνας της χώρας, αναχαιτίζοντας με επιτυχία δύο πυραύλους που στόχο είχαν να πλήξουν πετρελαϊκές εγκαταστάσεις.
Σίγουρα θα είχε αναπτυχθεί μια παραφιλολογία άνευ προηγουμένου, με καταγγελίες ότι «μας κρύβουν την αλήθεια» και κατηγορίες ότι «στείλαμε τα νιάτα της Ελλάδος για να πολεμήσουν το Ιράν». Το ζήσαμε άλλωστε προ ημερών, με τις «απόρρητες» πληροφορίες του Δ. Κουτσούμπα, ο οποίος ισχυριζόταν με απόλυτη σιγουριά ότι το Ιράν θέλει να χτυπήσει τη Σούδα στα Χανιά επειδή εκεί βρίσκονται οι αμερικανικές βάσεις.
Επειδή όμως η υποκρισία έχει και τα όριά της, ειδικά στις τάξεις της λεγόμενης «προοδευτικής» Αριστεράς, που είναι γενικώς και αορίστως με τον «άνθρωπο» και την «ειρήνη», καλό θα είναι τόσο ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Σ. Φάμελλος, όσο και ο επικεφαλής της Νέας Αριστεράς, Αλ. Χαρίτσης, να μην υποδύονται τις «αθώες περιστερές» σε σχέση με τη Σαουδική Αραβία. Διότι και οι δύο ήταν κορυφαίοι υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ όταν, επί πρωθυπουργίας Αλ. Τσίπρα, είχαν γίνει προπαρασκευαστικές συνεννοήσεις για τη διακρατική ενδυνάμωση των σχέσεων Ελλάδος – Σαουδικής Αραβίας, με αιχμή την παροχή βοήθειας για την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας.
Και προσέξτε μια σημαντική διαφορά. Επί ΣΥΡΙΖΑ συζητούσαν να στείλουν «επιθετικό υλικό», βλήματα και όλμους, στη Σαουδική Αραβία για να αντιμετωπίσει τους Χούθι στην Υεμένη, και όχι αμυντικό, όπως συνέβη με την κυβέρνηση της ΝΔ το 2021. Εκείνο δε που με έκπληξη διαπιστώσαμε ήταν και κάτι άλλο, που δείχνει άγνοια για τα πραγματικά γεγονότα. Τόσο στελέχη των κομμάτων της αντιπολίτευσης όσο και κάποιοι «δημοσιογράφοι» της Αριστεράς και της προόδου, με παρεμβάσεις τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ανέφεραν ότι πήραμε τους Patriot από την Κάρπαθο και τους στείλαμε στη Σαουδική Αραβία!
Είναι πολύ γλυκιά η καρέκλα
Το πρόβλημα του Αλ. Χαρίτση δεν είναι να παραιτηθεί από επικεφαλής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Αριστεράς. Εκείνο που τον «καίει» είναι να μην απολέσει με την απόφασή του αυτή και τα προνόμια του βουλευτή. Διότι ο Αλ. Τσίπρας, με τον οποίο θέλει να συμπορευτεί, φέρεται να του έχει εξηγήσει -στις κατ’ ιδίαν επαφές τους- ότι «προϋπόθεση για να “πάμε μαζί στη νέα εποχή” είναι να στείλουμε το μήνυμα της “εκκίνησης από το μηδέν”. Δηλαδή, όπως εγώ υπέβαλα την παραίτησή μου από βουλευτής, το ίδιο ακριβώς πρέπει να πράξεις και εσύ, αλλά και οι υπόλοιποι σύντροφοι από τη Νέα Αριστερά».
Γενικώς «όχι» στις συνεργασίες ή ειδικώς;
Όσοι ζητούν στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ να ληφθεί απόφαση ότι το κόμμα δεν πρόκειται να εμπλακεί στο προσεχές μέλλον σε κανένα σενάριο συνεργασίας με τη ΝΔ ή συγκυβέρνησης μαζί της στην πρόταση που θα καταθέσουν θα επισημαίνουν και για άλλους πολιτικούς φορείς ακριβώς τα ίδια; Για να καταλάβουμε κι εμείς εάν για το ΠΑΣΟΚ είναι πιο ωφέλιμη μια συνεργασία με τον Αλ. Τσίπρα και την «πληθυντική Αριστερά» που πάει να εκφράσει ή με τη ΝΔ του Κ. Μητσοτάκη. Γιατί όταν λες «όχι» στον έναν και πηγαίνεις να κλείσεις το μάτι στον άλλον, αυτομάτως δείχνεις ότι «ετεροκαθορίζεσαι» ως κομματικός φορέας. Και το ΠΑΣΟΚ υποτίθεται ότι πορεύεται αυτοτελώς και με την πεποίθηση της πολιτικής αυτονομίας. Άρα, γιατί πρέπει να απολογηθεί;
«Γαλάζια» παραγοντιλίκια
Εάν σε κάτι πρέπει να δώσει ιδιαίτερη προσοχή ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, είναι η εξουδετέρωση των φαινομένων αλαζονείας που εκδηλώνονται σε διάφορες βαθμίδες της εκτελεστικής εξουσίας από πρόσωπα που «την έχουν δει κάπως», επειδή ο ίδιος εμφανίζεται στις δημοσκοπήσεις ως κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού. Είναι αυτοί που -επάνω στις δικές του πλάτες- παίζουν πολλές φορές προσωπικά παιχνίδια, εμφορούμενοι από τη σιγουριά και την ασφάλεια που γεννά ο τρόπος διακυβέρνησής του, με αποτέλεσμα η «δράση» τους να εξελίσσεται σε προκλητικό παραγοντιλίκι.
Φοβούνται… επικοινωνιακή καταδίκη
Όπως έχω ξαναγράψει, αυτοί που θέλουν να προσποριστούν πολιτικά και εκλογικά οφέλη από την τραγωδία των Τεμπών, δεν νοιάζονται για την αποκάλυψη της αλήθειας, αλλά κοιτάνε πώς θα σαμποτάρουν την έναρξη της δίκης, με το να «δικάζουν» σε πλατείες και τηλεοπτικά παράθυρα αυτούς που εξαρχής έχουν αποφασίσει να «τιμωρήσουν», ώστε να «κρατήσουν» την κοινή γνώμη σε «συναισθηματική ομηρία», εμποδίζοντας να δει κατάματα τα γεγονότα. Ο λόγος που δεν θέλουν να γίνει η δίκη, είναι επειδή η διεξαγωγή της μπορεί να εξελιχθεί σε «επικοινωνιακή» τους καταδίκη και έτσι να στερέψει η βρύση των θεωριών συνωμοσίας τους.
