Εάν θέλουμε ένα κοινοβουλευτικό σύστημα εντελώς αποστειρωμένο από τα… βακτήρια του ρουσφετιού, των εξυπηρετήσεων, των διευκολύνσεων και της παροχής κάθε είδους βοήθειας ενός πολιτικού προς τους πολίτες, τότε θα πρέπει να συμφωνήσουν τα κόμματα σε μια γενικευμένη απαγόρευση επαφών και επικοινωνιών με τον έξω κόσμο της κοινωνίας και του εκλογικού σώματος.
Διότι στεκόμαστε μόνο στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, όπου η υποκρισία του ηθικού καθωσπρεπισμού και της βαρύγδουπης δηθενιάς ξεχειλίζει απ’ όλες τις πάντες της αντιπολίτευσης, ενώ οι ηγέτες των κομμάτων αυτής, όπως και τα στελέχη τους, γνωρίζουν πολύ καλά τα μυστικά του παιχνιδιού της ψηφοθηρίας διά της μεθόδου του ταξίματος, των υποσχέσεων και των διαβεβαιώσεων.
Το «κατόπιν ενεργειών μου» δεν είναι μια πατέντα αποδοτικής κουτοπονηριάς που επιστρατεύουν μόνο οι «γαλάζιοι» πολιτικοί, αλλά το προβληματικό προαπαιτούμενο μιας άγραφης στρατηγικής που ακολουθούν -με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο- οι πάντες. Για να δείξουν στους ψηφοφόρους τους πόσο ικανοί και αποτελεσματικοί είναι, προκειμένου να εξασφαλίσουν την ψήφο τους, ακόμη και αν τα αιτήματα που δέχονται μπορεί να είναι παράλογα ή και παράνομα.
Στην Ελλάδα, καλός πολιτικός είναι ακόμα αυτός που τον συνοδεύει η φήμη ότι μπορεί να δώσει λύση εκεί που δεν βρίσκει άκρη ο ψηφοφόρος του. Και επειδή ο πελάτης έχει πάντα δίκιο, υπό τον φόβο να μην τον χάσει από υποστηρικτή του, τότε μπαίνει στον πειρασμό να τον βοηθήσει με λογικές «καλοπροαίρετου ρουσφετιού». Όμως, γιατί πέφτουμε από τα σύννεφα και βλέπουμε ως σκάνδαλο τη συγκεκριμένη «παραδοσιακή κανονικότητα», η οποία εδράζεται και σε θεσμικά αναγνωρισμένες «ρουσφετολογικές δομές», τις οποίες αξιοποιούν με τη βούλα του νόμου οι βουλευτές όλων των κομμάτων;
Είναι ή δεν είναι σκανδαλώδεις «ρουσφετολογικές δομές» τα πολιτικά γραφεία των βουλευτών; Για ποιο λόγο πρέπει η πολιτεία να τους προσφέρει δωρεάν γραφεία για να βλέπουν το κοινό τους; Για ποιο λόγο κάθε βουλευτής επαρχίας ή Αττικής να μπορεί να αποσπά στο πολιτικό του γραφείο λειτουργούς του Δημοσίου; Είτε πρόκειται για αστυνομικούς, είτε για εκπαιδευτικούς, είτε για εφοριακούς, είτε για σιδηροδρομικούς, είτε… είτε… είτε…
Ο δημόσιος υπάλληλος που αποσπάται σε ένα πολιτικό γραφείο για να παριστάνει τον «κομματάρχη» του βουλευτή ή του υπουργού είναι ίσως πιο κηφήνας και καλοπερασάκιας από τον αγρότη του ΟΠΕΚΕΠΕ που θα σηκώσει το τηλέφωνο για να ζητήσει μια βοήθεια προκειμένου να αποζημιωθεί. Ο αγρότης ή ο κτηνοτρόφος, είτε βοηθηθεί είτε όχι, πάλι στο χωράφι και στη στάνη θα είναι, ο αποσπασμένος όμως δημόσιος υπάλληλος με την εγκεκριμένη απουσία από την οργανική του θέση επιβαρύνει και τον κρατικό προϋπολογισμό, καθώς κάποιος άλλος θα πρέπει να τον καλύψει, ενώ διαταράσσει τη ζωή άλλων συναδέλφων του, οι οποίοι δεν είναι «βύσματα» αντίστοιχου βεληνεκούς.
Ποιος λοιπόν ο λόγος ύπαρξης των πολιτικών γραφείων; Δομές «ρουσφετολογικών μηχανισμών» δεν είναι; Και ξαφνικά πέφτουμε όλοι από τα σύννεφα;
Ας τον περνάγατε από «κόσκινο», να μην μιλάει τώρα
Στην κυβέρνηση πρώτα θα πρέπει να κάνουν την αυτοκριτική τους, επειδή την εγκληματική οικονομική πολιτική του Αλέξη Τσίπρα δεν την πέρασαν από το «κόσκινο» μιας Εξεταστικής ή Προανακριτικής Επιτροπής, όπως τουλάχιστον διαβεβαίωνε το 2019 η ΝΔ, και μετά να ασκούν κριτική στον πρώην πρωθυπουργό, επειδή στην τελευταία του παρέμβαση ανέφερε ότι θα έπρεπε να είχε κλείσει τις τράπεζες την επομένη των εθνικών εκλογών του 2015.
Και με φόντο την παραπάνω επισήμανση, θα πρέπει να προβληματιστεί και ο υπουργός Επικρατείας, Α. Σκέρτσος, ο οποίος -σχολιάζοντας την τελευταία παρέμβαση του Αλέξη Τσίπρα- ανέφερε: «Το πρόβλημα με τον Αλέξη Τσίπρα δεν είναι μόνο το πόσο άσχετος και επικίνδυνος είναι για την οικονομία. Ούτε ότι είναι ανεπίδεκτος να πάρει οποιοδήποτε μάθημα από τα τραγικά λάθη που έχουν σημαδέψει την πολιτική του σταδιοδρομία έως σήμερα.
Το βαθύτερο πρόβλημα αυτού του ανθρώπου είναι ο πολιτικός του αμοραλισμός. Δηλαδή, η βαθιά αλαζονεία που τον χαρακτηρίζει, εξαιτίας της οποίας αντιμετωπίζει τους πολίτες ως ανόητους και αμνήμονες. Αυτό είναι ασυγχώρητο. Οι τράπεζες που θέλει να ξανακλείσει ο κύριος Τσίπρας κόστισαν στους Έλληνες φορολογούμενους κατά τη δήθεν περήφανη διαπραγμάτευση του 2015 σχεδόν 25 δισ. ευρώ. Αυτά τα πληρώσαμε όλοι εμείς από την τσέπη μας. Όχι ο κ. Τσίπρας. Ούτε ο κ. Βαρουφάκης.
Διότι το ελληνικό Δημόσιο, δηλαδή οι Έλληνες φορολογούμενοι, έχασε τουλάχιστον 20 δισ. ευρώ από τη χρηματιστηριακή αξία των τραπεζικών μετοχών που είχε στην κυριότητά του, μέχρι το Χρηματιστήριο να καταρρεύσει λόγω των capital controls. Και στη συνέχεια έβαλε άλλα 5,5 δισ. ευρώ από την τσέπη μας, για να τις διασώσει και να τις παραδώσει μπιρ παρά στους ιδιώτες επενδυτές.
Ας αφήσει λοιπόν τις μαγκιές στην άκρη ο Αλέξης Τσίπρας που επιχειρεί να το παίξει για άλλη μία φορά αντισυστημικός. Η ζημιά που έχει κάνει στην εθνική οικονομία, στην τσέπη των πολιτών, αλλά και στις προσδοκίες όσων τον πίστεψαν και τον ψήφισαν, υπήρξε βαρύτατη και είναι ιστορικά καταγεγραμμένη. Δεν είμαστε λωτοφάγοι. Ούτε τρώμε κουτόχορτο».
Γιατί «ζωγραφίζει στόχους» στην πλάτη των αστυνομικών η Ζωή;
Με όλο τον σεβασμό στην πρόεδρο της Πλεύσης Ελευθερίας, κυρία Ζωή Κωνσταντοπούλου, αλλά έχει συνειδητοποιήσει τι είδους επικίνδυνα παιχνίδια παίζει όταν, σε κάθε πολιτική της παρέμβαση, για να δημιουργήσει ντόρο πάει και εκθέτει με τις βιντεοσκοπήσεις της απλούς εργαζομένους, κυρίως αστυνομικούς, οι οποίοι βρίσκονται σε διατεταγμένη υπηρεσία; Δεν αντιλαμβάνεται πως αυτοί οι άνθρωποι, που τους κινηματογραφεί παρανόμως απαιτώντας να της παρουσιάσουν όπλα, ταυτότητα και όνομα, μπορεί αύριο μεθαύριο να γίνουν στόχος του κάθε ανισόρροπου τύπου; Ή κάποιας τρομοκρατικής οργάνωσης;
Θες να τα βάλεις με την κυβέρνηση; Κάνε τις καταγγελίες σου εναντίον του Κ. Μητσοτάκη. Ο αστυνομικός που απλώς κάνει τη δουλειά του για ποιο λόγο πρέπει να υφίσταται εκφοβισμό και απειλές, και ως πολιτικός αρχηγός να τον βγάζεις στη σέντρα ζητώντας να μάθεις δημοσίως τα προσωπικά του στοιχεία; Για να βρει μετά από καμιά βδομάδα τρικάκια έξω από το σπίτι του ή τίποτα γκαζάκια;
Εφημερίδα Απογευματινή
