Αν ο Γιώργος Μυλωνάκης δεν χαροπάλευε σήμερα στην Εντατική του «Ευαγγελισμού», μην έχετε καμία αμφιβολία ότι οι ίδιοι άνθρωποι, πολιτικοί και δημοσιογράφοι, που κατηγορούν τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη ότι -τάχα μου- «εργαλειοποίησε» την περιπέτεια της υγείας του, θα ισχυρίζονταν ότι η νοσηλεία του μετά το λιποθυμικό επεισόδιο στο Μέγαρο Μαξίμου ήταν προσχηματική. Κοινώς «διπλωματική ασθένεια». Και πως, για να συγκινήσει την κοινή γνώμη μετά τις «αποκαλύψεις» ότι συνδέεται με «μυστικιστικές οργανώσεις» και κυκλώματα παιδεραστίας, μπήκε και λούφαξε στον «Ευαγγελισμό», παριστάνοντας τον «ημιθανή».
Είναι τόσο αδίστακτοι οι πολιτικοί αντίπαλοι του Κ. Μητσοτάκη, που αν ο Γ. Μυλωνάκης δεν χαροπάλευε στ’ αλήθεια, ενδεχομένως αυτές τις ημέρες στη Βουλή να βλέπαμε τις ηγεσίες των κομμάτων της τοξικής και «ασύμμετρης» αντιπολίτευσης να αφήνουν χυδαίους υπαινιγμούς, αντίστοιχους με αυτούς που γνωρίζουν καλά να πετάνε σε κάθε γεγονός τα τελευταία χρόνια.
Και ας μην υποδύονται τους «αγαθούς βλάκες» όλοι αυτοί που -τάχα μου- εξοργίστηκαν, επειδή ο Κ. Μητσοτάκης απέδωσε την επιβάρυνση της υγείας του στενού συνεργάτη του στην ψυχολογική πίεση που ένιωσε τις τελευταίες ημέρες, βλέποντας το όνομά του στο διαδίκτυο να εμπλέκεται ψευδώς σε αποκρουστικές ιστορίες για αγρίους. Διότι δεν πείθουν. Και μια χαρά αντιλαμβάνονται τη διαφορά ανάμεσα στη σκληρή και αδυσώπητη κριτική που μπορεί να υφίσταται ένα πολιτικό πρόσωπο από τη συκοφαντική δυσφήμηση, με την επιστράτευση ανήθικων και δόλιων πρακτικών που μαγαρίζουν την προσωπική ακεραιότητα ενός ανθρώπου οικογενειάρχη.
Διότι εδώ τα παλικάρια της αντιπολίτευσης, όπως και κάποιοι δημοσιογράφοι, επιχειρούν να… σχετικοποιήσουν ανόμοιες περιπτώσεις ή να εξισώσουν εντελώς διαφορετικά γεγονότα για να πείσουν τον κόσμο ότι ο Κ. Μητσοτάκης «τα ίδια έκανε και χειρότερα» και ως εκ τούτου δεν δικαιούται διά να ομιλεί περί «τοξικότητας». Με τέτοιου είδους παραπλανητικά τεχνάσματα και επικοινωνιακά κόλπα πάνε να βγάλουν λάδι τους στυγνούς δολοφόνους χαρακτήρων και προσωπικοτήτων, αντιπαραβάλλοντας με πονηρή επιδεξιότητα υποθέσεις ελάσσονος σημασίας και βαρύτητας.
Είναι άλλο να… ξεπατώνεις έναν πολιτικό ή παράγοντα του δημόσιου βίου με αδιάσειστα στοιχεία και γνήσια ντοκουμέντα για τον τρόπο που ασκεί τα καθήκοντά του και άλλο να τον «εκτελείς» με χτυπήματα κάτω από τη ζώνη, ζητώντας του να αποδείξει οτιδήποτε εσύ έχεις στο μυαλό σου για αυτόν. Ότι δηλαδή δεν είναι δολοφόνος, παιδεραστής, κλέφτης, έμπορος ναρκωτικών, νταβατζής, ανώμαλος, λαθρέμπορος, κακοποιητής γυναικών κ.ο.κ. Δυστυχώς, σε τέτοιου είδους πρακτικές είναι μανούλες τα τρολ της λαϊκιστικής Αριστεράς και της ψεκασμένης Ακροδεξιάς, που κάποτε «έσμιγαν σαν τα κοράκια» στις πλατείες των «αγανακτισμένων». Το πρόβλημα όμως δεν είναι μόνο αυτοί που αλωνίζουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά και αυτοί που πατάνε στα βήματά τους και μεταφέρουν στην ελληνική Βουλή τα άθλια μηνύματά τους, δίνοντας αληθοφανές περιεχόμενο στο δήθεν ψαγμένο σκεπτικό τους.
Ο μεγαλύτερος χορηγός επικοινωνίας της «Ομάδας Αλήθειας» είναι ο ΣΥΡΙΖΑ
Δεν έχω καμία διάθεση να υπερασπιστώ την περίφημη «Ομάδα Αλήθειας», έναν ιστότοπο φίλα προσκείμενο στη ΝΔ, αλλά επειδή είδα χθες μία ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ που ζητούσε από τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη να δώσει εντολή ώστε να αναστείλει τη λειτουργία της, δηλαδή να εξαφανιστεί ως επικοινωνιακό μέσο από προσώπου ψηφιακής γης, αναρωτιέμαι αν στην Κουμουνδούρου είναι με τα καλά τους. Πρώτα από όλα, την «Ομάδα Αλήθειας» δεν τη «γιγάντωσε» η ΝΔ, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτός που την κατέστησε σημείο αναφοράς στο διαδίκτυο, με αξιοσημείωτη επιρροή στη διαμόρφωση της πολιτικής ατμόσφαιρας.
Χορηγός επικοινωνίας της «Ομάδας Αλήθειας» δεν ήταν ο Κ. Μητσοτάκης αλλά η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και στην πορεία οι προερχόμενοι από αυτήν, οι οποίοι… έδιναν στεγνά αλλήλους σε ένα δημόσιο ξεκατίνιασμα άνευ προηγουμένου. Οι ίδιοι τροφοδοτούσαν με υλικό τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης ώστε ο ελληνικός λαός να βγάλει τα συμπεράσματά του για το τι μυαλά κουβαλούσε ο καθένας και σε ποιους εμπιστεύτηκε την ψήφο του. Η «Ομάδα Αλήθειας» δεν θα είχε εξελιχθεί σε δύναμη επικοινωνιακής κρούσης της ΝΔ αν το πολιτικό προσωπικό του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ δεν πέταγε τη μία κουταμάρα μετά την άλλη στα ραδιόφωνα ή τα κανάλια.
Η μαγκιά της «Ομάδας Αλήθειας» είναι ότι πήγε και κεφαλαιοποίησε, ώστε να κάνει «μπίζνες» στο διαδίκτυο, το ακατέργαστο υλικό που έπαιρνε δωρεάν, χωρίς ιδρώτα και κόπο, από τους συριζαίους και τους ανελίτες. Ανέδειξε τις γκάφες, τις παλαβομάρες, τις κωμικές ή επικίνδυνες θέσεις των πολιτικών αντιπάλων της ΝΔ χωρίς μοντάζ. Αν είχε αδικήσει κάποιον εκ των πρωταγωνιστών στα συγκεκριμένα «παρατράγουδα» που ανέδειξε, ανακυκλώνοντας απλώς δηλώσεις σε άλλα ΜΜΕ, οι θιγόμενοι θα είχαν προσφύγει στη Δικαιοσύνη, διεκδικώντας αστικές αποζημιώσεις.
Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως εκδίδει ανακοίνωση που ζητά από τον Κ. Μητσοτάκη να βάλει λουκέτο στον συγκεκριμένο «γαλάζιο επικοινωνιακό μηχανισμό», ο οποίος νομικά δεν αποτελεί επίσημο κομματικό μέσο της ΝΔ, όπως η εφημερίδα «Αυγή» και το ραδιόφωνο Στο Κόκκινο, όπου εργοδότης -με τα λεφτά του ελληνικού λαού- είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και η Κουμουνδούρου. Τα κομματικά ΜΜΕ του ΣΥΡΙΖΑ πληρώνονται από την κρατική επιχορήγηση. Εδώ όμως προκύπτει και ένα ακόμη ζήτημα που έχει να κάνει με την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών, των θέσεων και των απόψεων. Είναι δυνατόν ένα κόμμα της Αριστεράς όπως ο ΣΥΡΙΖΑ να απαιτεί τη θεσμική παρέμβαση του πρωθυπουργού για να λογοκριθεί ή να αναστείλει τη λειτουργία του ένας διαδικτυακός φορέας;
Εφημερίδα Απογευματινή
