Κάποια στιγμή, από αυτήν εδώ τη στήλη είχαμε χαρακτηρίσει «γκρεμιστή» τον Αλέξη Τσίπρα, που -ως άλλος Σαμψών- μετά την παραίτησή του από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ έθεσε σε εφαρμογή το δόγμα «αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων», φροντίζοντας να μη μείνει κολυμπηθρόξυλο στον… ναό της Αριστεράς, δηλαδή το κόμμα που ο ίδιος οικοδόμησε και έκανε μαγαζί γωνία της εξουσίας. «Κι εγώ κατανοώ την ανάγκη για ένα νέο κύμα του ΣΥΡΙΖΑ. Και αποφάσισα να παραμερίσω για να περάσει. Έχω εμπιστοσύνη στο ανθρώπινο δυναμικό του κόμματός μας. Στις αστείρευτες δυνάμεις της κοινωνίας και της Αριστεράς», ανέφερε -μεταξύ άλλων- στη δήλωση παραίτησής του από την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ το 2023.
Σε σύντομο χρονικό διάστημα αποδείχτηκε ότι όσοι τον πίστεψαν έφαγαν τα μούτρα τους, καθώς στην πορεία ο ίδιος φρόντισε να μην ορθοποδήσει και να μη μακροημερεύσει κανείς εκ των διεκδικητών και των διαδόχων του στον προεδρικό θώκο. Από την Έφη Αχτσιόγλου και τον Στέφανο Κασσελάκη μέχρι τον Σωκράτη Φάμελλο, ο οποίος είναι έτοιμος να του παραδώσει ξανά τα κλειδιά της Κουμουνδούρου.
Ήταν δε τόσο ειλικρινής η δήλωσή του πως έχει εμπιστοσύνη στο ανθρώπινο δυναμικό του κόμματος, που μέσα από το βιβλίο του «Ιθάκη» τούς… έθαψε σχεδόν όλους. Ο χτίστης και ο γκρεμιστής Αλέξης Τσίπρας τώρα επανέρχεται ως θεριστής, χαρακτηρισμός που στη λαογραφική μας παράδοση αποδίδεται και στον Χάρο, όταν βγαίνει παγανιά με το δρεπάνι για να αφαιρέσει ζωές. Εκείνους που δεν βλέπω καλά είναι αυτούς που έχει βάλει στη μαύρη λίστα. Δηλαδή τον Νίκο Παππά, τον Παύλο Πολάκη, αλλά και όσους θεωρεί βαρίδια στη νέα του προσπάθεια.
Ο εύκολος λαϊκισμός με τα «Πόθεν Έσχες» των βουλευτών
Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Η ιστορία με τα «Πόθεν Έσχες» των πολιτικών είναι μια γελοία διαδικασία, κατ’ επίφαση διαφανής, αλλά ταυτόχρονα ζημιογόνα σε ό,τι αφορά τον κοινοβουλευτισμό και τη δημοκρατία. Και αυτό διότι τα δηλωμένα περιουσιακά στοιχεία των βουλευτών, την προέλευση των οποίων ουδείς είναι σε θέση να γνωρίζει με απόλυτη ακρίβεια, συνήθως γίνονται βούτυρο στο ψωμί των λαϊκιστών, ώστε να δίνουν ρεσιτάλ εχθροπάθειας εναντίον της πολιτικής τάξης της χώρας.
Θα ήταν προτιμότερο να εκλέγουμε πολιτικούς, οι οποίοι θα ασκούν το λειτούργημα του βουλευτή, δίχως να λαμβάνουν προκλητικούς μισθούς, παρά να τους «κράζουμε» πως πλούτισαν σε βάρος μας, έχοντας αποκτήσει προνομιακές οικονομικές απολαβές λόγω της ενασχόλησής τους με τα κοινά. Το θέμα με τα «αμφιλεγόμενα» «Πόθεν Έσχες» των πολιτικών επιδεινώνει περαιτέρω τις σχέσεις εμπιστοσύνης του εκλογικού σώματος με τους εκπροσώπους του εθνικού Κοινοβουλίου. Διότι αυτοί που «εχθρεύονται» τον κοινοβουλευτισμό πατάνε επάνω στα περιουσιακά τους στοιχεία για να προπαγανδίσουν έναν γενικευμένο διασυρμό και των 300 της εθνικής αντιπροσωπείας.
Κούρασαν και τους δημοσκόπους οι γκρίνιες του ΠΑΣΟΚ για την ακούνητη βελόνα
Ο εν εξελίξει προεκλογικός ανταγωνισμός ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη και το υπό ίδρυση κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, αντί να αναδεικνύει ιδεολογικές διαφορές μεταξύ των δύο πλευρών, παρουσιάζει κακόγουστες ομοιότητες ως προς την εκδήλωση επιθετικών τοποθετήσεων απέναντι στους δημοσιογράφους και τους δημοσκόπους. Αμφότεροι αισθάνονται «αδικημένοι» από τους δημοσιογράφους και συνάμα καλλιεργούν το αφήγημα των μετρήσεων-μαϊμού της κοινής γνώμης. Προ ημερών συγκεκριμένο εκδοτικό συγκρότημα, που καλύπτει… μέχρι θανάτου τις δραστηριότητες του Αλέξη Τσίπρα, αφιέρωσε ολόκληρο πρωτοσέλιδο στις δημοσκοπήσεις, με σαφείς υπαινιγμούς για την αξιοπιστία τους.
Όμως, τα «χούγια» του Αλέξη Τσίπρα έχει «κληρονομήσει» και το ΠΑΣΟΚ, όπως φαίνεται, γκρινιάζοντας εξίσου για τις δημοσκοπήσεις. Και χθες είχαμε μία βαρυσήμαντη παρέμβαση από τον Στράτο Φαναρά της Metron Analysis, ο οποίος απείλησε με αγωγές τη Χαριλάου Τρικούπη, σημειώνοντας χαρακτηριστικά:
«Συνεχίζονται λοιπόν οι επιθέσεις από έναν διευρυνόμενο κύκλο στελεχών του ΠΑΣΟΚ στις δημοσκοπήσεις μέσα από σειρά ακατάληπτων και αντιφατικών επιχειρημάτων. Το τελευταίο τους επιχείρημα είναι ότι η εταιρεία Alco, του συμπαθέστατου Κώστα Παναγόπουλου, δεν κάνει αναγωγή, “γιατί δεν μπορούν να εξαχθούν ακριβή συμπεράσματα για την τελική κατανομή”. Μάλιστα. Ας δούμε λοιπόν πώς έχουν τα θέματα εν συντομία: Το βασικότερο πρόβλημα στην περίπτωσή τους δεν είναι το μεθοδολογικό. Είναι ότι ορισμένοι από αυτούς αποκάλεσαν “απατεώνες” όσους κάνουν αναγωγή της πρόθεσης ψήφου. Το ότι γλίτωσαν τις αγωγές την τελευταία στιγμή, ας μην το πάρουν ως βεβαιότητα για το μέλλον»…
Εφημερίδα Απογευματινή
