Όσοι γράφαμε ότι τα συλλαλητήρια για τα Τέμπη ήταν μία άσκηση παλινόρθωσης της «πλατείας των αγανακτισμένων», με σκοπό τη διασάλευση της κοινωνικής ειρήνης και της υπονόμευσης της πολιτικής σταθερότητας, το κάναμε ακριβώς επειδή είχαμε διαγνώσει εγκαίρως ότι τη σκηνοθεσία του έργου «να κάνουμε τη χώρα γης Μαδιάμ», την είχαν αναλάβει οι συνήθεις ύποπτοι «λυκάνθρωποι» που χαίρονται στην αναμπουμπούλα.
Οι παλαιοί αντιμνημονιακοί συντονιστές της «Άνω και Κάτω Πλατείας» του Συντάγματος, μαζί με τους απογόνους τους, δηλαδή οι ακραίοι λαϊκιστές της Δεξιάς και της ριζοσπαστικής Αριστεράς, και αυτήν τη φορά «εργαλειοποίησαν» από κοινού μια τραγωδία και στη λογική το «ένα χέρι νίβει το άλλο και τα δυο το πρόσωπο του αντισυστημισμού» ενώθηκαν ώστε να ξανακάνουν τον… σαματά τους και τη λεζάντα τους, εισάγοντας με λαθραίο τρόπο στις συγκεντρώσεις για τα Τέμπη την ιδεοληπτική τους ατζέντα. Και φυσικά, για να καπηλευτούν με απροκάλυπτη κουτοπονηριά και ασυγχώρητη δολιότητα τη συμμετοχή χιλιάδων ανυποψίαστων συμπολιτών μας, που καλοπροαίρετα συμμετείχαν σε αυτές τις συγκεντρώσεις, προκειμένου να εκφράσουν τη συμπόνια τους και τη συμπαράστασή τους στους συγγενείς των θυμάτων.
Οι εξελίξεις επιβεβαίωσαν περίτρανα όλους εμάς που πιστεύαμε ότι οι προθέσεις τους δεν ήταν ειλικρινείς, αλλά επρόκειτο για μία κακόγουστη κομπίνα από ένα ετερόκλητο τσούρμο κυνικών τυμβωρύχων, που παρίστανε τους «ολοφυρόμενους» συγγενείς των νεκρών και τους «ψυχοπονιάρηδες» αλτρουιστές που -τάχα μου- «δεν είχαν οξυγόνο», «δικαιοσύνη», «δημοκρατία» και άλλα παρόμοια… αντι-πολιτικά φληναφήματα, για να προσποριστούν συλλογικά ή ατομικά οφέλη.
Το καλό είναι ότι η ελληνική κοινωνία δεν θα χρειαστεί να αγοράσει την πραμάτεια της ευαισθησίας και της αγανάκτησης που πήγαν να της πουλήσουν, μιλώντας εξ ονόματός της κάθε φορά που έβγαινε στους δρόμους για να υποστηρίξει το αίτημα για την απονομή δικαιοσύνης στην υπόθεση των Τεμπών, διότι φρόντισαν από μόνοι τους να αποκαλύψουν τι ρόλο βαράνε και τι παιχνίδια παίζουνε.
Προς επίρρωση αυτής της αλήθειας, θα σας φέρω ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Δεν σας έκανε εντύπωση ότι στην εκδήλωση της Μαρίας Καρυστιανού στο «Ολύμπιον» ήταν τρεις κι ο κούκος; Όταν η ίδια μέχρι πρότινος ισχυριζόταν ότι η δύναμή της αντλείται από τις υπογραφές 1.500.000 (!) πολιτών, είναι δυνατόν να ανακοινώνει κόμμα και στη φιέστα στο «Ολύμπιον» να έχει καμιά 500ριά άτομα εντός και (το πολύ) άλλα τόσα εκτός, εκ των οποίων οι περισσότεροι ήταν… περίεργοι περαστικοί και -απ’ την οθόνη της Πλατείας Αριστοτέλους- φευγάτοι;
- Πού ήταν οι «υπερευαίσθητοι νεολαίοι», οι «φοιτητές» από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, που τα προηγούμενα χρόνια οργάνωναν «αντικυβερνητικές συγκεντρώσεις» για τα Τέμπη;
- Πού ήταν οι «ακτιβιστές καλλιτέχνες», που την αποθέωναν στις συναυλίες που διοργάνωνε για τα Τέμπη, βγάζοντας επικολυρικούς λόγους, για να μας πείσουν ότι «στην Ελλάδα δεν υπάρχει Δικαιοσύνη και ζωή», πως «με τον Μητσοτάκη πρωθυπουργό “πάμε και όπου βγει”» και άλλα δακρύβρεχτα αφηγήματα σε δραματικό ύφος και τόνο.
- Πού είναι ο Μπισμπίκης, ο Ρόκκος, η Τσανακλίδου, ο Δεληβοριάς, ο Παπακωνσταντίνου, οι Κοινοί Θνητοί, ο Μάλαμας, η Μποφίλιου και άλλοι ακόμη;
- Πού ήταν επίσης οι φίρμες της τηλεόρασης, από «εκπομπάρχες» τύπου Λαζόπουλου, Κανάκη και Χρηστίδου έως πανελίστες αγανακτισμένους, όπως… ο τρέχων σύντροφος μιας γνωστής ποιοτικής τραγουδίστριας;
- Πού ήταν εκείνη η κομπανία νεαρών, που οργάνωνε καλλιτεχνικές βραδιές «συμπαράστασης» στον αγώνα του Π. Ρούτσι στο Σύνταγμα, καθώς και η παρέα τους, που (υπό την καθοδήγηση της Ζωής Κωνσταντοπούλου) έβαζε γλάστρες στο προαύλιο του Άγνωστου Στρατιώτη, άναβε κεριά και έβαφε με μπογιές τα ονόματα των νεκρών στα Τέμπη;
- Πού ήταν οι επιστήμονες (και αναφέρομαι σε κάτι γιατρούς οι οποίοι συνδικαλίζονται με το ΚΚΕ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ) στα νοσοκομεία όπου υπηρετούν;
Η απάντηση στα παραπάνω ρητορικά ερωτήματα είναι εξόχως διδακτική για όσους ενδεχομένως παραμένουν ακόμη αφελείς και ανυποψίαστοι. Όλοι οι προαναφερθέντες ήταν με τη Μαρία Καρυστιανού όσο αυτή διαδραμάτιζε τον ρόλο της «χρήσιμης ηλίθιας» στον προπαγανδιστικό τους σχεδιασμό, που μάλλον δεν είχε καμία σχέση με την υπόθεση των Τεμπών. Άπαξ και αυτή «αυτονομήθηκε» και πλέον δεν ανταποκρινόταν «ιδεολογικά» και «πολιτικά» στις αντιπολιτευτικές τους πεποιθήσεις, τότε δεν υπήρχε λόγος να της συμπαραστέκονται με κλειστά τα μάτια, κάνοντάς της συγκινητικές αβάντες και ευσπλαχνικές αγιογραφίες.
Αλέξη, άσε την μπάλα και πιάσε κανέναν μπακαλιάρο!
Ο Αλέξης Τσίπρας στο τελευταίο βίντεο, με το οποίο μας προϊδεάζει ότι η ομάδα του είναι έτοιμη να κατέβει στο γήπεδο και να διεκδικήσει με αξιώσεις το… πρωτάθλημα των εθνικών εκλογών, δεν θα έπρεπε να κρατά στα χέρια του μία ποδοσφαιρική μπάλα της Μπαρτσελόνα. Σε συμβολικό επίπεδο και για μια τέτοια περίσταση θα ταίριαζε ένας μπακαλιάρος, τον οποίο θα κράδαινε ενώπιον του τηλεοπτικού φακού, δηλώνοντας με νόημα: «Τώρα καταλάβατε τι εστί σκορδαλιά χωρίς σκόρδο».
Εν τω μεταξύ, το συγκεκριμένο βίντεο με την μπάλα της Μπαρτσελόνα και τους αυθαίρετους συσχετισμούς που έκανε με τα χρώματα της ισπανικής ομάδας δεν το λες και πετυχημένο. Αφενός συνιστά καραμπινάτη περίπτωση ψευδαισθητικής οικειοποίησης, αφετέρου δεν υπάρχει γνήσια ταύτιση των χρωμάτων των «Μπλαουγκράνα» με το «μπλε της Ελλάδος», όπως ανέφερε και το «κόκκινο των αγώνων». Τώρα -θα μου πείτε- περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, αλλά, βρε αδερφέ, δεν πάσχουμε όλοι από πολιτική αχρωματοψία. Με εξαίρεση βέβαια τους φανατικούς υποστηρικτές του Αλέξη Τσίπρα, οι οποίοι πάντα θα πιστεύουν ότι ο «γάιδαρος πετάει» και ο Αλέξης είναι ο Μέσι της κεντροαριστεράς ή ο Σάντσεθ της Ελλάδος.
!
Έχω βάσιμες υποψίες ότι ο (προσεχώς και πάλι) πρόεδρος Αλέξης Τσίπρας παίρνει ιδέες από αυτά που του έχουμε γράψει κατά καιρούς. Κάποια στιγμή είχαμε αναφέρει ότι υποδύεται τον «Μέσι» της Κεντροαριστεράς. Και τώρα να, που «φόρεσε» επισήμως τη στολή της «Μπαρτσελόνα».
Eφημερίδα Απογευματινή
