Τον Ιούλιο του 2020 ο συνάδελφος Θανάσης Μαυρίδης είχε γράψει ένα άρθρο στο liberal.gr, ζητώντας από τον Κυριάκο Μητσοτάκη να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να ανταποκριθεί στις προσδοκίες της ελληνικής κοινωνίας, αλλάζοντας τη φυσιογνωμία της χώρας προς το καλύτερο. «Ο Μητσοτάκης καλείται ως άλλος Μωυσής να βρει λύσεις εκεί που οι άλλοι βρίσκουν αδιέξοδα και να οδηγήσει έναν λαό μέσα από την έρημο της οικονομικής κρίσης στη δική του Γη της Επαγγελίας», έγραφε χαρακτηριστικά.
Το επίμαχο απόσπασμα από το άρθρο του Θ. Μαυρίδη υπέστη κυνική διαστρέβλωση από τους προβοκατόρικους επικοινωνιακούς μηχανισμούς της λαϊκιστικής Αριστεράς του Αλέξη Τσίπρα, οι οποίοι ακολουθούσαν εναρμονισμένες πρακτικές προπαγάνδας με τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης των «μακελάρηδων» της άκρας Δεξιάς. Τι και αν ο Θ. Μαυρίδης ουδέποτε παρομοίασε τον Κ. Μητσοτάκη με τον Μωυσή, εντούτοις οι πολιτικοί αντίπαλοί του μαζί με τα «επικοινωνιακά πιστόλια τους», για να βγάλουν το άχτι τους και απέναντι στον δημοσιογράφο αλλά και στον ίδιο τον Κ. Μητσοτάκη, έστησαν ολόκληρο αντιπολιτευτικό πάρτι παραπλάνησης με ειρωνείες και χλευαστικά υπονοούμενα. Σημειωτέον δε ότι στη συνέχεια ο ΣΥΡΙΖΑ σε μια προεκλογική καμπάνια του εμφάνιζε τους δημοσιογράφους που δεν σιτίζονταν από τα ταμεία της Κουμουνδούρου ως «παπαγαλάκια του Μωυσή Κ. Μητσοτάκη».
Θα μου πείτε τώρα, γιατί τα θυμάσαι όλα αυτά ή τι σχέση μπορεί να έχουν με το σήμερα; Αν έχουν, λέει… Έχουν και… παραέχουν! Ο Θανάσης Μαυρίδης, χωρίς να ισχυριστεί ποτέ ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ο… νέος Μωυσής, βρέθηκε κρεμασμένος στα μανταλάκια της δόλιας και πανούργας επικοινωνιακής στρατηγικής του Αλέξη Τσίπρα αλλά και των ακροδεξιών αγανακτισμένων μιντιακών κύκλων, που ακόμα και σήμερα λειτουργούν ως «τακίμια» στο αντιμητσοτακικό μέτωπο που πάνε να στήσουν.
Στο διά ταύτα τώρα, μήπως και αντιληφθούμε ποιοι την έχουν δει μεσσίες σε αυτήν τη χώρα και ποιοι έχουν καβαλήσει το καλάμι, βάζοντας τους παρατρεχάμενους ή τους κόλακες να τους λιβανίζουν στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, εμφανίζοντάς τους ως μοναδικούς και αναντικατάστατους ή παρομοιάζοντάς τους με ιστορικές πολιτικές προσωπικότητες των τελευταίων αιώνων. Βλέπουμε τις τελευταίες ημέρες κάτι καθηγητές, από τον Μαραντζίδη μέχρι έναν άλλον Αθανασιάδη, οι οποίοι δηλώνουν ότι ο Αλ. Τσίπρας ανήκει στη χορεία των μεγάλων ηγετών του έθνους, προβάλλοντάς τον ως «ισοϋψή» ή του ίδιου βεληνεκούς με τους Χαρίλαο Τρικούπη, Ελευθέριο Βενιζέλο, Κωνσταντίνο Καραμανλή και Ανδρέα Παπανδρέου.
Βλέπουμε επίσης την ιστορική εφημερίδα «Εστία» να εμφανίζει τον Αντώνη Σαμαρά ως τον «Ντε Γκολ της σύγχρονης Ελλάδος», βλέπουμε άλλα επικοινωνιακά κέντρα να πουσάρουν τη Μαρία Καρυστιανού ως τη νέα «Μπουμπουλίνα», άλλους να συνδέουν τη δικαίωση του Ευάγγελου Βενιζέλου με την πολιτική μοίρα του Ουίνστον Τσόρτσιλ, ενώ υπάρχει και μία επιπλέον κατηγορία σε αυτή την αλλοπρόσαλλη προπαγανδιστική μηχανή ανάδειξης ειδώλων, που ταυτίζει τον Κώστα Καραμανλή τον νεότερο με τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, που θα «ξεμαρμαρωθεί» και θα επιστρέψει σαν αστραπή.
Έτοιμη να σκάσει στα… μούτρα τους η «φούσκα» των υποκλοπών
Οι πολυμορφικοί και ετερόδοξοι αντίπαλοι του Κυριάκου Μητσοτάκη, ασχέτως εάν σήμερα ξεκατινιάζονται δημοσίως με αιχμή τη δημιουργία νέου κόμματος από τον Αλέξη Τσίπρα, έχουν αποδειχθεί στο παρελθόν… μανούλες στην τεχνογνωσία της προβοκάτσιας και επιστήμονες στις σκευωρίες που αντιστρέφουν την πραγματικότητα με σταλινική μαεστρία και κυνική επιδεξιότητα. Και αυτό, για να παρουσιάζουν τα θύματα ως θύτες, χρεώνοντάς τους πράγματα που οι ίδιοι γνώριζαν «καλύτερα και από πρώτο χέρι» πως έχουν συμβεί ή ακόμη και για ποιον λόγο «προετοιμάστηκαν» για να αποκαλυφθούν στη συνέχεια με άλλο σκοτεινό αφήγημα με επιβαρυντική προβολή στον σημερινό πρωθυπουργό.
Ο Κ. Μητσοτάκης και η ΝΔ, επάνω σε αυτό το μοτίβο δολιοφθοράς, στο οποίο εμπλέκονται πολιτικά πρόσωπα, εκδοτικοί και επιχειρηματικοί παράγοντες με υπόγειες αναφορές σε «παραδικαστικούς» κύκλους, που εξελίσσονται σε αντιπολιτευτικά κυκλώματα, βρέθηκαν απολογούμενοι ουκ ολίγες φορές τα τελευταία χρόνια, προκειμένου να αποδείξουν ότι δεν είναι ελέφαντες. Από την υπόθεση της Novartis, στη συνέχεια την υπόθεση των Τεμπών και εσχάτως στο θέμα του ΟΠΕΚΕΠΕ, η ΝΔ και ο Κ. Μητσοτάκης βρίσκονταν διαρκώς αντιμέτωποι με έναν ορυμαγδό ασύμμετρων καταγγελιών και δόλιων θεωριών συνωμοσίας, που στο τέλος δεν είχαν καμία σχέση με αυτό που ο κόσμος νόμιζε και οι εκφραστές τους κατέληγαν στον κουβά.
Με βάση όλα τα παραπάνω, ο κάθε νοήμων άνθρωπος λογικό είναι να αναρωτιέται μήπως το ίδιο υβριδικό μοντέλο μιας ανορθόδοξης πολεμικής σε βάρος της ΝΔ και του πρωθυπουργού εφαρμόστηκε και στην υπόθεση των υποκλοπών. Μήπως τελικά αυτοί που είχαν πρόσβαση στο «υλικό» των παρακολουθήσεων ήταν ταυτόχρονα και συνεργοί μιας τόσο σκοτεινής επιχείρησης ώστε -όταν τους πήραν χαμπάρι- για «ξεκάρφωμα» έστρεψαν την ευθύνη στο Μέγαρο Μαξίμου και τον Κ. Μητσοτάκη;
Το ερώτημα αυτό αποκτά μεγαλύτερη βαρύτητα μετά την κατσάδα που έριξε ο εκδότης της εφημερίδας «Documento», Κ. Βαξεβάνης, στον πρώην επικεφαλής της ΑΔΑΕ, Χ. Ράμμο, επειδή ο τελευταίος βγήκε και υπερασπίστηκε τον Ν. Μαραντζίδη στις αποκαλύψεις που έκανε σε βάρος του περί επαφών του με τις μυστικές υπηρεσίες της Αγγλίας. Ο κ. Ράμμος θα πρέπει να μας απαντήσει, εάν στην υπόθεση των υποκλοπών μπήκε ποτέ στον κόπο να εξακριβώσει την πηγή προέλευσης των στοιχείων που του έδινε ο Κ. Βαξεβάνης, τον οποίο σήμερα αποδοκιμάζει, ή εάν έστρεψε ποτέ την έρευνά του σε αυτούς που έκαναν τις υποκλοπές. Διότι το να στήνει επικοινωνιακό κατηγορητήριο σε βάρος του Κ. Μητσοτάκη ότι αυτός «παρακολουθούσε» τους πάντες, χωρίς να του «περνάει από το μυαλό» τι είδους παιχνίδια παίζονται, κάτι δείχνει ως προς την εξυπνάδα του…
Εφημερίδα Απογευματινή
