Όταν σε κάποια χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης συμβεί ένα τραγικό γεγονός, όπως ένα σιδηροδρομικό δυστύχημα, τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν καταλογίζουν προσωπική ευθύνη στον επικεφαλής της εθνικής τους κυβέρνησης, μήτε καταφεύγουν σε ανέντιμες πολιτικές πρακτικές. Δηλαδή σε θεωρίες συνωμοσίας ή ακραίους χαρακτηρισμούς προκειμένου να δώσουν αληθοφανή υπόσταση στις λαϊκίστικες εικασίες τους. Επίσης, όταν πρόκειται για ένα έγκλημα ή σκάνδαλο, δεν πασχίζουν με νύχια και με δόντια να το συνδέσουν με την κυβέρνηση της χώρας τους, μήτε ξαμολάνε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τους σκληροπυρηνικούς οπαδούς τους, να χρησιμοποιούν χυδαίους χαρακτηρισμούς εναντίον των πολιτικών αντιπάλων τους που κυβερνούν. Εδώ στην Ελλάδα συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο.
Σκοτώνει κάποιος τη γυναίκα του; Φταίει ο Μητσοτάκης. Δεν κάνει σωστά τη δουλειά του ένας δημόσιος υπάλληλος; Πάλι φταίει ο Μητσοτάκης. Παίρνει φωτιά ένα αστικό λεωφορείο; Ξανά φταίει ο Μητσοτάκης. Έκλεβαν κάποιοι τις αγροτικές επιδοτήσεις; Τους κάλυπτε και αυτούς ο Μητσοτάκης, ασχέτως αν στη φυλακή έχουν μπει μέχρι τώρα «πράσινες ακρίδες». Παίρνει φακελάκι ένας γιατρός; Ευθύνεται και ο Μητσοτάκης και ο Άδωνις Γεωργιάδης. Κλέβει ένας ταρίφας τους τουρίστες; Δεν φταίει ο Θύμιος Λυμπερόπουλος, που ζητά να μην ελέγχεται το ποινικό μητρώο των ταξιτζήδων, αλλά ο Μητσοτάκης. Βάζει κάποιος ζουρλός ή σε διατεταγμένη υπηρεσία δολιοφθοράς μια φωτιά σε ένα δάσος ή σε έναν οικισμό; Αμέσως σκάνε μύτη οι «Μητσοτάκη, γ@μιεσ@ι» και τον αποκαλούν «δολοφόνο» ή «Νέρωνα». Στα Τέμπη, αντί να κυνηγούν τον ηλίθιο σταθμάρχη, που έβαλε δύο τρένα στην ίδια γραμμή και έστειλε στον άλλο κόσμο 57 ανθρώπους, τον «προσπέρασαν», κηρύσσοντάς τον «αθώο», γιατί το τυφλό μίσος τους εναντίον του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν τους επέτρεπε να δουν την αλήθεια κατάματα και δεν τους βόλευε κιόλας.
Τα τελευταία εικοσιτετράωρα δεν έχει μείνει κολυμπηθρόξυλο σε Ισπανία και Γαλλία από τις καταστροφικές πυρκαγιές. Οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης σε αυτές τις χώρες δεν προσωποποιούν τις ευθύνες για αυτό που γίνεται στον σοσιαλιστή πρωθυπουργό Πέδρο Σάντσεθ ή στον δημοκρατικό Εμανουέλ Μακρόν. Αντιμετωπίζουν τη δοκιμασία που υφίστανται οι χώρες τους με ψυχραιμία και λογική. Με μια ιδιάζουσα πατριωτική υπευθυνότητα και κοινωνική αγωνία, που -δυστυχώς- δεν τη βλέπουμε στην Ελλάδα σε αντίστοιχες ή μικρότερου μεγέθους περιπτώσεις.
Νέος καβγάς Πολάκη – Δούρου στην Κουμουνδούρου για τη… ΔΕΘ
Ο υφέρπων ανταγωνισμός Πολάκη – Δούρου αποτυπώνεται και στις πληροφορίες που φτάνουν στα αυτιά μας σε ό,τι αφορά το ποιος θα εκπροσωπήσει θεσμικά τον ΣΥΡΙΖΑ στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης τον Σεπτέμβριο. Η Ρένα Δούρου θεωρεί πως εκ της θέσεώς της θα πρέπει να είναι αυτή επικεφαλής της αντιπροσωπείας του ΣΥΡΙΖΑ στη ΔΕΘ, επικαλούμενη και το πρόσφατο ιστορικό προηγούμενο με τον Νίκο Παππά, που ως μεταβατικός επικεφαλής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ το 2024, έπειτα από την αντικατάσταση του Σωκράτη Φάμελλου από το συγκεκριμένο πόστο -με εντολή Κασσελάκη τότε-, ανέλαβε να εκπροσωπήσει το κόμμα στις σχετικές υποχρεώσεις.
Ωστόσο, στη ΔΕΘ επιθυμεί να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο και λόγο και ο Παύλος Πολάκης, ο οποίος θεωρεί εαυτόν ως «αυριανό ηγέτη» του ΣΥΡΙΖΑ, καταπώς έλεγε κάποτε και ο Ευάγγελος Βενιζέλος έξω από τη Χαριλάου Τρικούπη για να… συγχωρήσει τον περίφημο Ρέλλο που του είχε πετάξει κάτι καφέδες στη μούρη, επειδή αμφισβητούσε τον Γιώργο Παπανδρέου. Δεν αποκλείεται (με φόντο την υπόγεια σύγκρουση Πολάκη – Δούρου) η λύση να δοθεί και πάλι μέσω του Ν. Παππά, ο οποίος προσπαθεί να κρατήσει ίσες αποστάσεις. Οπότε, είτε ο ΣΥΡΙΖΑ θα εκπροσωπηθεί από τον γραμματέα του κόμματος, Νίκο Παππά, στη ΔΕΘ ή θα βρεθεί μια φόρμουλα με «κυανόκρανο» τον Παππά ώστε να μοιραστούν οι ρόλοι μεταξύ Πολάκη και Δούρου.
Ο Μητσοτάκης «βγάζει» αρχηγό στον ΣΥΡΙΖΑ
Οι εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ ετεροκαθορίζονται από τις αποφάσεις που θα λάβει ο πρωθυπουργός σε σχέση με την ημερομηνία διεξαγωγής των εθνικών εκλογών. Με βάση την εικόνα που έχω σχηματίσει από διάφορες πηγές μου στη ΝΔ, το πιθανότερο είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης να στήσει κάλπες στις 16 Μαΐου 2027. Και αν δεν κατακτήσει την αυτοδυναμία σε πρώτη φάση, τότε οι επαναληπτικές εκλογές θα διεξαχθούν στις 6 Ιουνίου.
Τώρα, στο ερώτημα πώς γίνεται ο πρωθυπουργός να καθίσταται ρυθμιστής των εσωκομματικών εξελίξεων στον ΣΥΡΙΖΑ, η απάντηση είναι εύκολη. Αν στην Κουμουνδούρου κατασταλάξουν, μετά την εμφάνιση του Κ. Μητσοτάκη στη ΔΕΘ τον Σεπτέμβριο, ότι δεν πρόκειται να στήσει κάλπες τον Οκτώβριο ή τον Νοέμβριο, αυτομάτως θα κάνουν τα κουμάντα τους για να εκλεγεί νέος αρχηγός από την κοινωνική βάση του κόμματος. Θα επέλθει δηλαδή στρατηγικής σημασίας μετατόπιση των προτεραιοτήτων σε ό,τι αφορά τη συγκρότηση του ηγετικού σχήματος.
Ο Παύλος Πολάκης, που θεωρεί ασήμαντη την πρωτοκαθεδρία της Ρένας Δούρου ως επικεφαλής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς κατέκτησε το συγκεκριμένο αξίωμα με την ψήφο μόλις επτά βουλευτών, θα ασκήσει πίεση να οριστεί συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα για εκλογή αρχηγού από τη βάση το αργότερο μέχρι τον Μάρτιο του 2027. Τη Ρένα Δούρου δεν τη συμφέρει η εξάντληση της τετραετίας από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, καθώς αντιλαμβάνεται πως αν διεξαχθούν εσωκομματικές εκλογές με την ίδια απέναντι στον Π. Πολάκη, τότε η καριέρα της ως πρόεδρου της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ θα τελειώσει άδοξα και σύντομα…
