Σώματα σε παράταξη, επαγγελματικές πόζες, μελετημένες μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια. Το πηγούνι ελαφρώς ψηλά, το «καλό» προφίλ στραμμένο προς τον φακό, το βλέμμα που προδίδει αυτοπεποίθηση. Τα χέρια πάντα απασχολημένα, στη μέση, στις τσέπες, χαμηλά στους γοφούς. Τα πόδια σταυρωμένα με ακρίβεια χιλιοστού, ύστερα από πολύωρες πρόβες μπροστά στον καθρέφτη. Η πλάτη ίσια, τα δάχτυλα χαλαρά, και παγωμένη έκφραση. Αγωνία, περισσότερη αγωνία από ποτέ. Να δείξω το μπότοξ χωρίς να φανεί. Την αιώνια λιακάδα του προσώπου μου. Τους κοιλιακούς, τη δίαιτα που έκανα, τα χαμένα κιλά, το αποτέλεσμα της πειθαρχίας μου. Ό,τι έχει ο καθένας να επιδείξει, σε μια βραδιά που όλα μετριούνται. Οι Χρυσές Σφαίρες 2026 δεν ήταν ακόμη μία απονομή αλλά μια παρέλαση εικόνων, σωμάτων και συμβολισμών, μέσα κι έξω από το Beverly Hilton, στις 11 του μηνός.
Πού αλλού θα έβλεπες την Τζένιφερ Λόρενς να βρίσκεται ξαφνικά στο ίδιο τραπέζι με την Κάιλι Τζένερ και να γελούν ασταμάτητα σαν νέες κολλητές; Την Τζούλια Ρόμπερτς με τον σύζυγο της, Ντάνιελ Μόντερ, να αποθεώνεται μόλις ανεβαίνει στη σκηνή για να απονείμει βραβείο, με όλη την αίθουσα να σηκώνεται όρθια; Υποψήφιοι, παρουσιαστές, VIPs, plus ones, πρωταγωνιστές και κομπάρσοι, στο ίδιο έργο θεατές.
Οι ημίγυμνες είχαν και πάλι την τιμητική τους. Η Τζένιφερ Λόρενς με Givenchy, φλόραλ απλικαρισμένα στα επίμαχα σημεία και μια ασορτί ετόλ για τις στιγμές αμηχανίας μπροστά στους φωτογράφους. Υπάρχουν άραγε ακόμη αυτές οι στιγμές; Η Τζένιφερ Λόπεζ με Jean-Louis Scherrer (από την μπουτίκ Lily et Cie με vintage δημιουργίες στην Καλιφόρνια) κι εκείνη τη φράση που αιωρείτο στον αέρα: παραείναι εύπορη για να είναι τόσο κακοντυμένη. Η Τεγιάνα Τέιλορ με έναν φιόγκο χαμηλά στην πλάτη, η Έμα Στόουν με εκτεθειμένη κοιλιά, η Τζένα Ορτέγκα με κοψίματα στο πλάι, η Ζόι Κράβιτζ με ροζ μακρύ νυχτικό, χωρίς τον Χάρι Στάιλς στο πλάνο.
Γιατί είναι και τα αγαπημένα ζευγάρια που προσφέρουν τη δική τους αφήγηση στα φλας, «με ένα Άρλεκιν ξεχνιέμαι». Μπένι Μπλάνκο και Σελίνα Γκόμεζ, Τζορτζ και Αμάλ Κλούνεϊ, Άστον Κάτσερ και Μίλα Κούνις. Το χιούμορ για τον Λεονάρντο ΝτιΚάπριο που ερωτεύεται αποκλειστικά νεαρά μοντέλα, που δεν φαίνεται να απολαμβάνει. Οι άνδρες με νέο χτένισμα, mullet à la Τζέικομπ Ελόρντι και Πάτρικ Σβαρτσενέγκερ.
Αλλά και διαμάντια. Παπιγιόν ή μαύρη γραβάτα. Ασημένιες αποχρώσεις, με την Κέιτ Χάτσον να ζει το παραμύθι της. Είδαμε λιγότερα χρυσά φορέματα, φτερά και ασπρόμαυρα σύνολα. Χέρια τοποθετημένα στρατηγικά στην κοιλιά για να υπονοήσουν εγκυμοσύνη. Πράσινο και όχι κόκκινο, αν εξαιρέσουμε την Αμάλ. Η Μάιλι Σάιρους πόζαρε με μάξι μαύρο φόρεμα με παγιέτες και γυαλιά ηλίου. Η Πάμελα Άντερσον επιμένει με λευκά: πουκάμισο, μάξι φούστα, πλατινέ μαλλί, ελάχιστο μακιγιάζ και η Αριάνα Γκράντε με Vivienne Westwood, μαύρο φόρεμα με όγκο, σχεδιασμένο αποκλειστικά για εκείνη.
Αναμενόμενα; Ίσως. Υπάρχουν και γυναίκες, οι οποίες μετά τα 50 επιλέγουν μακρυμάνικα φορέματα. Η Τζούλια Ρόμπερτς ζήτησε από τη σχεδιαστική ομάδα στον Armani Privé να τονίσει ντεκολτέ και λαιμό, προσθέτοντας ένα κόσμημα που τη γλίτωσε από το σχόλιο «άλλο ένα βαρετό μαύρο φόρεμα στο κόκκινο χαλί».
Και κάπως έτσι επιστρέφουμε στην αρχή, στο «μια φορά κι έναν καιρό», στην ετυμηγορία. Στην αγωνία. Στο χιούμορ. Στην παρέλαση. Στο μπλινγκ μπλινγκ. Στο παλιό Χόλιγουντ που επιμένει να επιβιώνει μέσα από την υψηλή ραπτική και το prêt-à-porter. Έχει σημασία αν οι φετινές καλεσμένες φορούσαν Schiaparelli, Armani ή Chanel; Ίσως λιγότερο απ’ όσο νομίζουμε.
Προτιμάμε το κουτσομπολιό, την ανθρωποπαρατήρηση, τις απουσίες, τα κενά. Η Μισέλ Γουίλιαμς δεν πήγε να παραλάβει τη Χρυσή Σφαίρα της (γιατί παίζει στο θέατρο). Ο Τζορτζ Κλούνεϊ μίλησε γαλλικά για να προκαλέσει με την προφορά του. Συνομίλησε και με τον Πολ Μέσκαλ. Οι νεότεροι ηθοποιοί θαύμαζαν τα είδωλα τους χωρίς να το δείχνουν. Ο Σον Πεν έμοιαζε να αδιαφορεί για το τσίρκο δίπλα του, και κάπνιζε με μανία στο τραπέζι, μέσα στην αίθουσα.
Κι όμως, μας αρέσουν αυτές οι βραδιές, οι απονομές, η λάμψη, το μπούστο, η πόζα τύπου Αντζελίνα Τζολί. Οι Χρυσές Σφαίρες λειτουργούν πλέον σαν καθρέφτης, γιατί δείχνουν τι φοβόμαστε να χάσουμε. Τη νεότητα, τη θέση μας στο κάδρο, τα likes. Το κόκκινο χαλί δεν είναι χώρος ελευθερίας αλλά σκηνή πειθαρχίας, παράσταση χωρίς σκηνοθέτη, δημόσιες ασκήσεις ελέγχου εικόνας.
Ίσως γι’ αυτό συνεχίζουμε να κοιτάμε στην οθόνη της τηλεόρασης, σκρολάροντας στο σκοτάδι. Όχι για τα φορέματα, ούτε για τα βραβεία αλλά για εκείνες τις μικρές ρωγμές στη λάμψη, όπου για λίγα δευτερόλεπτα φαίνεται κάτι αληθινό. Και μέχρι να ξανασβήσουν τα φώτα, αυτό μας αρκεί. Μέχρι την επόμενη απονομή. Ραντεβού στα Όσκαρ, στη μεγαλύτερη πασαρέλα της χρονιάς. Με νέο μπότοξ.
