Η μόδα τρέχει σε μαραθώνιο παγκοσμίως. Η μία Εβδομάδα Μόδας διαδέχεται την άλλη, μετά την Υψηλή Ραπτική στο Παρίσι, ολοκληρώθηκε η Νέα Υόρκη, για να δώσει τη σκυτάλη στο Λονδίνο, και μετά στο Μιλάνο, μέχρι τις 2 Μαρτίου και μετά από τις 2 μέχρι τις 10 στο Παρίσι. Και δεν θα πάρουμε ανάσα, όσοι θέλουμε να παρακολουθούμε τις τάσεις, τι έρχεται, τι να περιμένουμε και τι να μην περιμένουμε, τι πετάμε, τι κρατάμε, τι νοσταλγούμε, τι απαξιώνουμε, τι μας ενθουσιάζει, τι έχουμε βαρεθεί να βλέπουμε ξανά και ξανά.
Παράλληλα τρέχουν και το Ντουμπάι, η Στοκχόλμη, το Όσλο, με αντίστοιχες Εβδομάδες Μόδας, όπως και η Βουδαπέστη, το Τόκιο, η Μαδρίτη, η Ινδία, η Λισαβόνα, το Λακμέ. Κι αυτά μέχρι το τέλος του Μαρτίου. Για να διακτινιστούν αγοραστές, μοντέλα, πελάτισσες, δημοσιογράφοι, στο Σίδνεϊ, στο Ριάντ, στην Ιρλανδία.
Στιγμιότυπα της μόδας. Σαν τρέιλερ της εποχής μας. Παράλληλα, ξεχωρίζουν διοργανώσεις, βραβεύσεις, παραφωνίες. Η 55χρονη Μελάνια Τραμπ με «λάθος» παντελόνι με τον 79χρονο Ντόναλντ Τραμπ να καμαρώνει. Ο λόγος; Έπρεπε να φοράει μάξι δημιουργία και όχι να έχει ντυθεί σα να πηγαίνει για πικνίκ με κατηγορίες και για την ενδυματολόγο της. Ούτε για τα κοσμήματα, ούτε για το μπροκάρ παντελόνι Dolce&Gabbana με το μαύρο πουκάμισο, αδιαφορώντας για την ασημένια απόχρωση ενός ακόμη ζευγαριού Christian Louboutin από τη συλλογή της. Αν έχεις φορέσει έστω και μια φορά γόβες με την υπογραφή του Γάλλου σχεδιαστή, γνωρίζεις καλά πως δεν μπορείς να περπατήσεις και να σταθείς για ώρα με τα παπούτσια του που δεν έχουν καμία σχέση με την άνεση ψηλοτάκουνων κομψοτεχνημάτων συναδέλφων του-μαέστρων όπως ο Μανόλο Μπλάνικ.
Λεπτομέρειες. Η Μόνικα Μπελούτσι στο κόκκινο χαλί της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου με μαύρο φόρεμα να αποδεικνύει ότι η ομορφιά κρύβεται μέσα της, μαζί με όλα τα κλισέ. Μόνη πλέον, χωρίς τον αναγνωρίσιμο διάσημο σκηνοθέτη στο πλευρό της, με ένα βραδινό τσαντάκι ως μοναδικό αξεσουάρ που διασκέδαζε την αμηχανία της, μπροστά στους επίμονους φωτογράφους. Έχει σημασία που φορούσε Στέλα ΜακΚάρτνεϊ; Αντί να επιλέξει Ιταλό σχεδιαστή ή οίκο, προτίμησε να τιμήσει την Αγγλία. Και φόρεσε κόσμημα με διαμάντια και ζαφείρια Cartier ως πρέσβειρα του ιστορικού οίκου χρόνια τώρα. Γιατί όλα είναι χορηγικά, κάθε βήμα κοστίζει, μαζί με κάθε ανάρτηση.
Δίπλα στον πρίγκιπα Ουίλιαμ η Κέιτ Μίντλετον, στο Royal Festival Hall στα βρετανικά βραβεία BAFTAS, με μάξι δημιουργία Gucci (που έχει ξαναφορέσει το 2019), αέρινη, φωτογενή, να απαντά για την ταινία Hamnet και αν θέλει να την δει, αλλά να δικαιολογείται και να εξηγεί πως δεν θέλει να ψυχοπλακωθεί. Την ίδια στιγμή να γκουγκλάρουν κορίτσια και γυναίκες για το φόρεμα της, και πως θα πετύχουν τις μπούκλες και τις ανταύγειες των μαλλιών της.
Η Κέιτ Μος με την κόρη της Λίλα Μος στην πρώτη σειρά του οίκου Burberry στο σόου του ιστορικού οίκου στο Λονδίνο να ψιθυρίζουν όλα όσα μόνο μαμά και θυγατέρα μπορούν να κωδικοποιήσουν σε μια κοινή ανάμνηση. Aν τις ενδιαφέρει τι θα φορεθεί τον επόμενο χειμώνα 2026-27; Η Λίλα φορούσε καλοκαιρινό σύνολο και η μητέρα της μαύρη γκαμπαρντίνα με το αναγνωρίσιμο καρό μοτίβο Βurberry στην επένδυση, για το απαραίτητο εφέ.
Γυναίκες πρότυπα. Η σύζυγος του πιο ισχυρού άνδρα της Αμερικής. Η Ιταλίδα απόλυτη σταρ του παρελθόντος. Το διασημότερο μοντέλο από τη δεκαετία του ‘90 που αντέχει ακόμη, και η διάδοχος της, μάλλον με το ζόρι. Στη γρήγορη μόδα, καταναλώνουμε γρήγορα πρότυπα, γρήγορες τάσεις, γρήγορες ατασθαλίες. Τι μένει; Η κριτική, η κακία, η τοξικότητα.
Ζούμε στην εποχή που κρίνουμε με την ίδια ευκολία τις ρυτίδες και το ύψος των τακουνιών, την κοιλιά της Μόνικα Μπελούτσι που φουσκώνει λόγω εμμηνόπαυσης (στα σχόλια στα social media), τα σημάδια από τον εθισμό στο πρόσωπο της Κέιτ Μος, κάθε εμφάνιση της Μελάνια Τραμπ γιατί δεν είναι μοντέλο αλλά Πρώτη Κυρία και αγνοεί το «πρωτόκολλο» αλλά και κάθε μορφασμό, κάθε βήμα, κάθε νεύμα της Κέιτ Μίντλετον που απουσίασε, επέστρεψε, είναι εδώ, ζει ανάμεσα μας, είναι θνητή. Μπορεί να φορέσει το ίδιο φόρεμα και δεύτερη φορά.
Γιατί; Γιατί μπορούμε απλώς να είμαστε άνθρωποι. Με ατέλειες. Να πέφτουμε. Να ξανασηκωνόμαστε. Να «χρησιμοποιούμε» τη μόδα σαν πανοπλία. Σαν άλλοθι. Για να περνάμε καλά, να καμουφλάρουμε συναισθήματα, να επιβιώνουμε, να διασκεδάζουμε, να αντέχουμε. Η γρήγορη μόδα δεν είναι fast food. Τη στιγμή που πατάς pause, βλέπεις και τη φόδρα, αναγνωρίζεις τον κόπο, το ξενύχτι, την υπομονή, ξέρεις ότι σε πέντε χρόνια κανείς δεν θα θυμάται το παντελόνι της Πρώτης Κυρίας της Αμερικής ή το φόρεμα της μελλοντικής βασίλισσας της Αγγλίας. Τι μπορεί να θυμόμαστε; Το συναίσθημα. Το βλέμμα. Εκείνο το δευτερόλεπτο που μας έκανε ανθρώπους.
Εφημερίδα «Κυριακάτικη Απογευματινή»
