Το διαβάζεις και απορείς. Είδα τον τίτλο σε ξένο οικονοµικό site και αναρωτήθηκα: Πώς είναι δυνατόν τέτοιες ιδέες να µη µένουν ιδέες; Να γίνονται επιχειρήσεις. Να πουλάνε. Να ανθίζουν. Θα δίνατε ποτέ 800 δολάρια τον µήνα για να κρατήσετε µία τσάντα Birkin που δεν σας ανήκει; Κι όµως. Η αµερικανική εταιρεία Vivrelle δεν πουλάει τσάντες, πουλάει πρόσβαση σε Hermès, Chanel, Dior, Cartier, Bvlgari. Σε έναν κόσµο που µέχρι χθες κοιτούσε κανείς µόνο µέσα από τις βιτρίνες. Μπαίνεις. ∆ιαλέγεις. Πληρώνεις. Κρατάς. Αλλάζεις. Οχι σαν επένδυση, αλλά σαν παιχνίδι εντυπώσεων. Η εταιρεία σχεδιάστηκε για να µπορούµε να αποκτήσουµε πολυτελή αξεσουάρ µε τον µήνα. Πολυπόθητες τσάντες, από minaudières µέχρι δερµάτινα αξεσουάρ από δέρµα κροκοδείλου ή στρουθοκαµήλου, αλλά και κοσµήµατα ιστορικών οίκων.
Μπήκα στην ιστοσελίδα για να δω ακριβώς ποιοι είναι οι κανόνες του παιχνιδιού. Υπάρχουν διαφορετικά στιλ συνδροµής που επιτρέπουν στις ενδιαφερόµενες να νοικιάζουν τσάντες ανάµεσα σε µια συλλογή από εκατοντάδες Hermès, Prada και Chanel µε ένα όχι και τόσο µικρό αντίτιµο. Το δίληµµα είναι συγκεκριµένο. Προτιµάτε να ονειρεύεστε να αγοράσετε µια µεταχειρισµένη Birkin του Οίκου Ηermès για 20.000 δολάρια ή να πληρώνετε 800 δολάρια τον µήνα για να
τη νοικιάζετε; Και να κάνετε διαφορετικές εµφανίσεις; Για τρεις µήνες (που είναι το µίνιµουµ της συνδροµής) θα έχετε ξοδέψει/επενδύσει 2.400 δολάρια για
να «φλεξάρετε» -όπως είναι η αργκό των νέων για την επιδειξιοµανία- το αξεσουάρ-τρόπαιο. Υπήρχε κι ένα επεισόδιο µε τη Sarah Jessica-Parker στο «Sex and the
city», στο οποίο η βοηθός της είχε νοικιάσει µια Louis Vuitton. Με τη µέρα. Ή την εβδοµάδα. Για ένα πιο συµβολικό ποσόν.
Τώρα οι απαιτήσεις έχουν αλλάξει. Στην εταιρεία Vivrelle υπάρχει και το Privée πρόγραµµα, για τα µέλη της εταιρείας που επιθυµούν να έχουν πρόσβαση σε µεγαλύτερη ποικιλία από τσάντες Hermès, συµπεριλαµβανοµένων των Birkin, Kelly και Constance, καθώς και σε κοσµήµατα από τους οίκους Cartier, Van
Cleef & Arpels και Bvlgari.
Η Σταχτοπούτα φορούσε Cartier και άλλα ωραία. Μια φορά κι έναν καιρό λοιπόν. Το συγκεκριµένο πρόγραµµα, στο οποίο µπορεί κάποιος να συµµετάσχει
µόνο κατόπιν πρόσκλησης, κοστίζει 800 δολάρια τον µήνα και διατίθεται µόνο ως πρόσθετη υπηρεσία σε υπάρχουσες συνδροµές της Vivrelle, οι οποίες ξεκινούν
από 139 δολάρια τον µήνα. Αν σας αρέσει ένα προϊόν, µπορείτε να το κρατήσετε για όσο χρονικό διάστηµα θέλετε ή να το ανταλλάξετε έπειτα από 30 ηµέρες.
Υπάρχει και στιλίστας που µπορεί να σας συµβουλέψει, είτε διά ζώσης είτε µέσω FaceTime, ενώ όσοι ζουν στη Νέα Υόρκη µπορούν να δουν αξεσουάρ και κοσµήµατα «ζωντανά» σε ειδικό εκθεσιακό χώρο.
Τα πράγµατα δεν είναι τόσο απλά. Η ελάχιστη διάρκεια συνδροµής µετρά 3 µήνες. Για τους νέους συνδροµητές υπάρχει πολιτική ακύρωσης 90 ηµερών. Ακόµη κι
αν είσαι µέλος στην πιο «πριβέ» κολεξιόν, µπορείς να δανειστείς ένα προϊόν τη φορά, µε κύκλο ανταλλαγής 30 ηµερών. Για τις γυναίκες που επιθυµούν να γίνουν
«πρέσβειρες», να µοιράζονται δηλαδή την εµπειρία τους στα social media, µε ανάλογα hashtags, υπάρχει ανταµοιβή, χωρίς όµως να µαθαίνουµε ποια είναι ακριβώς.
Γιατί ποια κοπέλα θέλει να παραδεχθεί πως το κόσµηµα που φορά στο λαιµό της είναι δανεικό;
Οσες προτιµούν την ιδέα της ενοικίασης χρησιµοποιούν σαν άλλοθι το γεγονός πως το γούστο τους αλλάζει συνεχώς και δεν θα µπορούσαν να δικαιολογήσουν
την αγορά µιας τσάντας που ίσως δεν θα αγαπούσαν για πάντα. Αλλες λένε ότι δεν επιθυµούν να ξοδέψουν όλα τους τα χρήµατα σε µία µόνο τσάντα ή απλά ότι δεν
διαθέτουν 5.000 ευρώ για ένα αξεσουάρ.
∆εν είναι θέµα µόνο αισθητικής. Είναι και κοινωνικό φαινόµενο. Οικονοµικό, ψυχολογικό, ψηφιακό. Οι σύγχρονες καταναλώτριες, αντί να επενδύουν σε µια
ουδέτερη απόχρωση, µαύρη ή στο χρώµα του δέρµατος, «κλείνουν» τώρα µία ροζ Chanel ή ένα κίτρινο σακίδιο µε διπλό CC, αδιαφορώντας για την απόχρωση. Σε ένα µήνα θα έχουν άλλη. Και άλλη εκδοχή του εαυτού τους.
Και τι γίνεται σε περίπτωση κλοπής; Αν λερωθεί; Αν βραχεί; Οι τσάντες που νοικιάζεις είναι σαν καινούργιες, ακόµη και τα vintage κοµµάτια µοιάζουν αφόρετα. Σε περιπτώσεις µικρών φθορών, η εταιρεία δίνει την επιλογή είτε για έκπτωση είτε για αλλαγή προϊόντος, ενώ υπάρχει δυνατότητα αγοράς της τσάντας που
έχεις νοικιάσει.
Το «δικό µου» γίνεται «για λίγο δικό µου». Η πολυτέλεια έχει ηµεροµηνία λήξης. Γιατί τελικά τι αγοράζεις; Οχι την τσάντα, αλλά την εικόνα. Μια Birkin προς
ενοικίαση. Και κάπου ανάµεσα, µια Σταχτοπούτα που φοράει Cartier. Γιατί εδώ δεν µιλάµε µόνο για µόδα, αλλά για αλλαγή νοοτροπίας. Για µια γενιά που δεν θέλει απαραίτητα να κατέχει αλλά να έχει πρόσβαση. Και δεν αρχίζουµε καλύτερα να ανταλλάσσουµε οι φίλες µεταξύ µας τις αγαπηµένες µας τσάντες; Ή µήπως
το θέµα δεν ήταν ποτέ η τσάντα αλλά το ποιος µας βλέπει να την κρατάµε, ανταλλάσσοντας αντικείµενα και ρόλους ζωής;
Κυριακάτικη Απογευματινή
