Αυτό που καταγράφουν όλες οι δηµοσκοπήσεις, που διενεργούνται τους τελευταίους µήνες, είναι τα χαµηλά ποσοστά των κοµµάτων της αντιπολίτευσης, µε τα πιο ευνοηµένα από αυτά µετά βίας να πλησιάζουν το 12%-13%, άλλα να βρίσκονται στην περιοχή του 5%-6% και τα υπόλοιπα να αγωνιούν να πιάσουν το ποσοστό εισόδου στη Βουλή. Από την άλλη πλευρά, µε τη Νέα ∆ηµοκρατία να προηγείται µεν σταθερά αλλά µε τέτοιο πολιτικό τοπίο να φαντάζει δύσκολη η αυτοδυναµία της, τουλάχιστον στην πρώτη εκλογική αναµέτρηση, οδηγούµαστε στην παρακάτω διαπίστωση.
∆εν χρειάζεται ένα σύστηµα απλής αναλογικής για να διασπαρούν οι ψήφοι και τα ποσοστά και να οδηγηθούµε σε ένα είδος ιταλοποίησης της πολιτικής ζωής του τόπου -για να θυµηθούµε τις κυβερνητικές περιπέτειες της γείτονος- µε την ακυβερνησία επί µήνες να κυριαρχεί και τις κοµµατικές συνεργασίες για τη διακυβέρνηση της χώρας να είναι προβληµατικές. Αρκεί να συµβαίνει αυτό που ζούµε σήµερα στην ελληνική πολιτική σκηνή, µε πληθώρα κοµµάτων να διεκδικούν την είσοδο στη Βουλή, να διαµοιράζονται τις ψήφους του εκλογικού σώµατος και τα ενδεχόµενα ακυβερνησίας, µε ό,τι αυτό συνεπάγεται, να µην είναι µία προοπτική που θα πρέπει κάποιος να αποκλείσει. Πόσω µάλλον καθώς και άλλα κόµµατα φιλοδοξούν να προστεθούν στα ήδη υπάρχοντα.
Ο βασικός κίνδυνος από το ενδεχόµενο «ιταλοποίησης» της πολιτικής ζωής στη χώρα µας είναι η περίπτωση της ακυβερνησίας, υπό την πραγµατική της έννοια. Ιστορικώς στη χώρα µας οι πολυκοµµατικές κυβερνήσεις είχαν κοινοβουλευτική διάρκεια ολίγων µόνο µηνών. Συγκεκριµένα, µεταπολεµικώς, όταν ίσχυσε το σύστηµα της απλής αναλογικής, η κυβέρνηση που κατόρθωσε να παραµείνει περισσότερο στην εξουσία, δηλαδή ένα χρόνο και ειδικότερα µεταξύ Οκτωβρίου 1951 – Οκτωβρίου 1952, ήταν η κυβέρνηση Πλαστήρα σε συνεργασία µε το κόµµα των Φιλελευθέρων. Ολες οι άλλες κυβερνήσεις το 1947-1951 (Σοφούλη, ∆ιοµήδη, Σοφοκλή Βενιζέλου και Πλαστήρα) είχαν διάρκεια από δύο έως τρεις µήνες, µε µία εξαίρεση εξαµηνιαίας παραµονής στην εξουσία µιας κυβέρνησης του ∆ιοµήδη.
Αντιλαµβάνεται κανείς τι πρόκειται να συµβεί στη χώρα µε προβληµατικές ακόµη δοµές απρόσκοπτης λειτουργίας της κρατικής µηχανής, αν ζήσουµε συνθήκες πολιτικής αστάθειας εξ αιτίας της ανυποληψίας µέρους του πολιτικού συστήµατος, που οδηγεί σε απόρριψή του από την κοινωνία ή για ένα λαϊκό καπρίτσιο. Και να σηµειώσουµε και κάτι άλλο, επειδή ορισµένοι συνεχίζουν να αναφέρονται στα οφέλη των συµµαχικών κυβερνήσεων. Η µέχρι σήµερα αξιολόγηση της αποτελεσµατικότητας κυβερνήσεων, µονοκοµµατικών και συµµαχικών, καταρρίπτει, τουλάχιστον όσον αφορά τα ελληνικά πράγµατα, τη θεωρία ότι κυβερνήσεις συνασπισµού µπορούν και παίρνουν ρηξικέλευθες αποφάσεις ή µπορούν να προχωρούν σε εντυπωσιακές µεταρρυθµίσεις. Αλλωστε, δύο κορυφαίες εθνικές επιλογές, την είσοδο της χώρας στην ΕΟΚ και τη συµµετοχή της χώρας στο ενιαίο ευρωπαϊκό νόµισµα, µονοκοµµατικές κυβερνήσεις τις προώθησαν.
Κυριακάτικη Απογευματινή
