Μιλώντας με διαφόρους σε κοινωνικές εκδηλώσεις, δεν υπάρχει σκεπτόμενος πολίτης που να μην παρατηρεί ότι η σημερινή Βουλή, ως προς τη σύνθεση, είναι η χειρότερη της Μεταπολίτευσης. Ορισμένοι, δε, υπερβάλλοντες υποστηρίζουν ότι είναι η χειρότερη μεταπολεμικά! Οι παρατηρήσεις αυτές -που προφανώς έχουν τη δικαιολογημένη αφετηρία απ’ όσα συμβαίνουν εντός Κοινοβουλίου, αλλά και εκτός αυτού, από εκπροσώπους του- αναδεικνύουν την απογοήτευση των πολιτών -επαναλαμβάνω, των σκεπτομένων και υπευθύνων- για όσα διαμείβονται στον ναό της δημοκρατίας. Ασφαλώς και υπό αντικειμενικό πρίσμα δεν θα πρέπει να εξαιρούνται και πρόσωπα από το κυβερνών κόμμα, όμως την ένδειξη της ποιοτικής κατάπτωσης της σημερινής Βουλής την οφείλουμε στα κόμματα της ευρύτερης αντιπολίτευσης, πρωτοστατούντων των κομμάτων της Αριστεράς, των οποίων οι ποικίλοι εκπρόσωποι, έχοντας απολέσει την εξουσία και διαπιστώνοντας ότι η κοινωνία τούς έχει γυρίσει την πλάτη, απλώς θορυβούν ή υβρίζουν για να τονίσουν την παρουσία της, ασχέτως της κενότητάς της.
Οπως και με άλλη ευκαιρία έχω γράψει από αυτή τη θέση, οι εισερχόμενοι στο Κοινοβούλιο αποτελούν επιλογή του ελληνικού λαού. Και ίσως των πλέον φανατισμένων, ανενημέρωτων και καιροσκόπων, οι οποίοι έχουν καταφέρει να κυριαρχήσει στην πολιτική ορολογία η κενή περιεχομένου λέξη αντισυστημικότητα! Ασφαλώς και οι απέχοντες κάθε φορά πολίτες από τις εκλογικές αναμετρήσεις -εξού και η μεγάλη αποχή που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια- συμπεριφέρονται έτσι λόγω απογοήτευσης από το πολιτικό σύστημα. Ή επειδή έχουν αυξημένες απαιτήσεις βάζοντας ψηλά τον πήχυ, που δεν είναι βέβαιο ότι στην πολιτική ιστορία του τόπου υπήρχαν τόσο πολλές προσωπικότητες που να ικανοποιούν τις απαιτήσεις αυτές. Η σημερινή κατάσταση -που οφείλεται και κατά ένα μέρος στην αποϊδεολογικοποίηση της πολιτικής- θα μπορούσε να αλλάξει όχι μόνο αν σοβαρές προσωπικότητες αποφάσιζαν να ασχοληθούν με τα κοινά, αλλά και αν ο κυρίαρχος λαός, όπως του αρέσει να τον κολακεύουν, δεν ψήφιζε ό,τι του κατέβαζε η γκλάβα. Παρασυρόμενος από λαϊκιστές και πολιτικούς απατεώνες και, κυρίως, φροντίζοντας να μην είναι ενημερωμένος για όσα συμβαίνουν γύρω του από σοβαρά Μέσα ενημέρωσης και όχι από το ∆ιαδίκτυο, γενικώς, όπου κάθε άσχετος «το έχει δει» είτε δημοσιογράφος είτε επαΐων, απλώς βγάζοντας τα απωθημένα του.
Τίποτε επομένως δεν συμβαίνει στην τύχη και πάντοτε θα υπάρχουν αιτίες και λόγοι για οποιουδήποτε είδους παρακμή. Πολύ περισσότερο του κοινοβουλευτισμού. ∆υστυχώς σε αυτή εδώ τη χώρα σπάνια τα παθήματα γίνονται μαθήματα. Και αν γίνονται τελικώς μαθήματα, γίνονται και με καθυστέρηση, αλλά και -συνεπεία αυτής- με μεγάλο κόστος. Το οποίο βεβαίως πληρώνουν οι λαοί που φέρονται απερίσκεπτα. Ολα τα παραπάνω θα επιβεβαιωθούν στις προσεχείς εκλογές. Για τις οποίες πάντως οι προβλέψεις είναι ότι μπορεί να είναι και απαρχή μιας άλλης από τις γνωστές περιπέτειες που περνάει κατά καιρούς η χώρα…
Κυριακάτικη Απογευματινή
