Ας φύγουμε από τη Μέση Ανατολή αφού έστω και αν ο πόλεμος εκεί μπορεί να πάρει επικίνδυνες διαστάσεις για όλο τον κόσμο, εν τούτοις δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επί 2.500 χρόνια έχουμε αδιάκοπα εστίες πολέμου σε διάφορα μέρη του πλανήτη.
Η 8η Μαρτίου ήταν μία μέρα αφιερωμένη, σε όλο τον κόσμο, στη γυναίκα. Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. Αυτής που κουβαλάει μέσα της ζωή αλλά, παρά τη μεγαλειώδη αυτή αποστολή, είναι αντικείμενο, ανά τους αιώνες, της πιο βάναυσης συμπεριφοράς, της υποβάθμισης του ρόλου της μέσα στην κοινωνία και της κατάταξής της, σε άλλες εποχές, σε κατώτερο είδος -χωρίς να σημαίνει ότι σε ορισμένες κατηγορίες ανδρών, κατώτατης υποστάθμης δεν αξιολογείται έτσι και σήμερα.
Είναι ανατριχιαστικά τα στοιχεία της ευρωπαϊκής έρευνας (του Οργανισμού Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ και του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου για την Ισότητα των Φύλων). Η βία -σωματική και σεξουαλική- είναι σε πολύ υψηλά για τον σημερινό -υποτίθεται- πολιτισμό μας, με την Ελλάδα να βρίσκεται σε πρώτες θέσεις. Να σκεφτεί κανείς ότι από την έρευνα αυτή προέκυψε ότι περισσότερες από τρεις γυναίκες στις δέκα έχουν υπάρξει θύματα σωματικής και σεξουαλικής βίας. Στα θύματα βεβαίως από τις ίδιες τις οικογένειές τους, βρίσκονται και παιδάκια που στην περίπτωση αυτή αν ο κακοποιητής είναι η μάνα ταυτίζεται σε αθλιότητα με εκείνους τους «μάγκες» άνδρες που δέρνουν ή βιάζουν εκμεταλλευόμενοι τη σωματική τους ισχύ.
Δυστυχώς είναι πολύ υψηλά και τα ποσοστά γυναικών που υπήρξαν θύματα κακοποίησης και δεν κατήγγειλαν το γεγονός. Και δεν είναι η ντροπή και ο κοινωνικός φόβος που τις αποτρέπει να καταγγείλουν τον ασυνείδητο δράστη αλλά το αδικαιολόγητο αίσθημα της δικής τους ευθύνης απέναντι σε αυτόν που τις κακοποιεί! Ότι δηλαδή αυτές ευθύνονται, λόγω της συμπεριφοράς τους, για τη βάναυση μεταχείριση που υφίστανται. Σε αυτές τις περιπτώσεις δεν έχουμε μόνο τη θρασύδειλη μαγκιά του δράστη αλλά και την ψυχολογική βία στην οποία προφανώς αυτός μετέρχεται στη σχέση του με το θύμα, ώστε να του προκαλεί συνεχείς ενοχές. Και έτσι, αυτός ο ανεκδιήγητος να έχει άλλοθι στη βία του και ήσυχη τη συνείδησή του – την οποία πάντως είναι προφανές ότι στερείται.
Ο νόμος του ισχυρού, σε συνδυασμό με την αντίληψη συγκεκριμένης κατηγορίας αρρένων κουτσαβάκηδων ότι η γυναίκα συνιστά υποείδος είναι μία διαχρονική κατάσταση. Σε ορισμένους μάλιστα «πολιτισμούς» και θρησκείες αποτελεί ενδεδειγμένη και καθιερωμένη κοινωνική πρακτική. Το βλέπουμε στα θεοκρατικά καθεστώτα του μουσουλμανικού κόσμου και γενικώς στο Ισλάμ, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι και στον δικό μας πολιτισμό δεν υπάρχουν πυρήνες ανδρικής ψευδοϋπεροχής που ταυτίζονται με τις αντιλήψεις καθυστερημένων μουσουλμάνων.
Και μόνο το γεγονός ότι η Φύση, ο Θεός -ό,τι τέλος πάντων πιστεύει κανείς- έχουν επιλέξει τη γυναίκα να δημιουργεί ζωή, της αξίζει στη ζωή καλύτερη θέση από αυτήν που της επιφυλάσσουμε.
Εφημερίδα Απογευματινή
