Συνταγµατικές λοιπόν -σύµφωνα µε απόφαση του Συµβουλίου της Επικρατείας– οι διατάξεις του νόµου που καθιερώνουν τον γάµο µεταξύ οµόφυλων ζευγαριών και τους παρέχουν το δικαίωµα να υιοθετούν ανήλικα παιδιά! Το σκεπτικό της πλειοψηφίας -διότι υπήρξαν και µειοψηφήσαντες δικαστές- είναι, µεταξύ άλλων, ότι ο γάµος «δεν είναι στατικός, αλλά εξελίσσεται µε τις κοινωνικές συνθήκες, ενώ η επέκτασή του δεν θίγει τα δικαιώµατα των ετερόφυλων ούτε τις θρησκευτικές παραδόσεις». Κατ’ αρχάς, όσοι έχουν περάσει από τη Νοµική Σχολή -και εποµένως και οι δικαστές του ΣτΕ, αλλά και πολιτικοί, µεταξύ των οποίων πλειοψηφούν οι δικηγόροι- ένα από τα πρώτα πράγµατα που έµαθαν στο Οικογενειακό ∆ίκαιο είναι ότι µε βάση έναν ορισµό που είχε επικρατήσει στη νοµική επιστήµη, και οφείλεται στον Ρωµαίο νοµοµαθή Μοδεστίνο, «γάµος είναι η ένωσις ανδρός και γυναικός και συµπλήρωσις του βίου παντός, θείου τε και ανθρωπίνου δικαίου κοινωνία».
Εχουµε δηλαδή ως σαφή προϋπόθεση την ύπαρξη για τον γάµο άνδρα και γυναίκας. Με άλλα λόγια, το τι µπορεί να κάνει κάποιος στην κρεβατοκάµαρά του ή οπουδήποτε αλλού είναι δικαίωµά του και σεβαστό -και πρέπει να είναι σεβαστό- από τον υπόλοιπο κόσµο που έχει άλλες προτιµήσεις. Και η σχέση µεταξύ δύο ανδρών ή δύο γυναικών µπορεί κάλλιστα να καθορίζεται ως προς κάθε ζήτηµα που προκύπτει από τη συµβίωση, όπως σε έναν γάµο λ.χ. µε ειδικό σύµφωνο. Ο γάµος εποµένως δεν αποτελεί στοιχείο κατοχύρωσης, από νοµικής πλευράς, όσων αποφάσισαν να ζήσουν µαζί, αλλά προσπάθεια εξίσωσης -κοινωνικής και βιολογικής- µε ό,τι είναι αποδεκτό και κατοχυρωµένο και για τα ετερόφυλα ζευγάρια. Το σκεπτικό λέει ότι ο γάµος «δεν είναι στατικός, αλλά εξελίσσεται µε τις κοινωνικές συνθήκες». Εποµένως θα µπορούσαµε να συµπεράνουµε ότι η χώρα µας έκανε ένα βήµα προόδου -έτσι όπως στραβά εξελίσσεται ο κόσµος- χωρίς να υπερβεί, πάντως, τα εσκαµµένα. ∆ιότι κατά τις µεταβαλλόµενες κοινωνικές συνθήκες θα µπορούσε να πει κάποιος ότι οι Ολλανδοί ή οι Βέλγοι, που προωθούσαν στις εκλογές τους και κόµµα παιδεραστών, βρίσκονταν µπροστά από την εποχή τους! Εµείς όµως προοδεύουµε, αλλά δεν υπερβαίνουµε τα εσκαµµένα.
Τώρα έχουµε και το θέµα της υιοθεσίας, η οποία επετράπη διότι, λέει, δεν επηρεάζει την αρχή της προστασίας του παιδιού. Πάλι εδώ έχουµε τη δικαιολογία των σύγχρονων κοινωνικών εξελίξεων, οι οποίες µάλιστα δεν κρίνεται αν είναι στη σωστή κατεύθυνση ή παίρνουν ρότα αναλόγως των µηχανισµών χειραγώγησης που υπάρχουν από ισχυρά κατά καιρούς κέντρα! Και γιατί άραγε να είναι πιο δοκιµασµένη η µικρή εµπειρία «του µη επηρεασµού της προστασίας του παιδιού» και όχι η άποψη της µειοψηφίας του Συµβουλίου ότι υπάρχει έλλειµµα επαρκών µακροχρόνιων µελετών για τις επιπτώσεις στα παιδιά; Οσο πάµε και πιο στραβά αρµενίζουµε…
Εφημερίδα «Κυριακάτικη Απογευματινή»
