Είναι ανατριχιαστική ασφαλώς αυτή η υπόθεση κακοποίησης ενός βρέφους μόλις 10 μηνών, με κατάγματα, δαγκωματιές και εγκαύματα! Αυτή η εικόνα είναι η άλλη μορφή της έννοιας «γονιός» καθώς, δυστυχώς, δεν είναι λίγοι οι αντιπροσωπευτικοί τύποι της.
Η σημερινή εποχή της τεχνολογικής εξέλιξης έχει διαμορφώσει, εκτός από τους κανονικούς, και δύο άλλα είδη γονέων. Το ένα είδος είναι αυτό που φέρεται βάναυσα στα παιδιά του, τα κακοποιεί σωματικά και ψυχικά, τα βασανίζει διότι τον ενοχλούν και έχει προφανώς μετανιώσει που τα έφερε στον κόσμο. Είναι το χειρότερο είδος γονιού και δεν είναι λίγοι αυτού του είδους ανάμεσά μας. Απλώς δεν βλέπουν το φως όλα τα κατορθώματά της βάναυσης φύσης τους.
Το άλλο είδος γονιού, εξίσου ανεύθυνο, είναι αυτό που παραμελεί τα παιδιά του, δεν το ενδιαφέρει το πώς μεγαλώνουν γιατί έχει το μυαλό του είτε στο χρήμα είτε στην καλοπέρασή του. Όμως καμαρώνει για τις πράξεις του παιδιού του, ακόμη και τις παραβατικές και προπηλακίζει δασκάλους και καθηγητές όταν αυτοί είτε προσπαθούν να συνετίσουν το άτακτο παιδί είτε του συμπεριφέρονται βαθμολογικά, στο σχολείο, όπως του αξίζει. Τότε ο γονιός αυτός αντιλαμβάνεται ότι έχει παιδί και αντιδρά προσπαθώντας να το υπερασπιστεί «επειδή του το έθιξαν». Προασπίζεται με άλλα λόγια ακόμη και μία απεχθή παραβατικότητα.
Και ενώ αυτά συμβαίνουν μιλάμε ανησυχούντες για υπογεννητικότητα και τις επιπτώσεις της στο μέλλον της χώρας. Και δεν ανησυχούμε για τι είδους γενιές θα έχει στο μέλλον αυτή η χώρα, που θα προέρχονται είτε από κακοποιητικές οικογένειες είτε από γονιούς με παραμελημένα ή κακομαθημένα παιδιά και γενικώς με ανατροφή που θα είναι αποτέλεσμα αντιπαιδαγωγικής συμπεριφοράς.
Το να κάνεις παιδιά δεν είναι ένα ανεύθυνο έθιμο. Και υπό την έννοια αυτή μεγαλύτερη υπευθυνότητα δείχνουν εκείνοι που συνειδητά έχουν αποφασίσει να μη γίνουν γονείς σε σχέση με τους άλλους που σπέρνουν παιδιά και είτε δεν τα ανέχονται είτε τα αφήνουν στην τύχη τους.
Η ελληνική κοινωνία έχει αλλάξει δραματικά. Μέχρι πριν από μερικά χρόνια εκθειαζόταν ο θεσμός της οικογένειας και κυρίως οι δεσμοί της. Και αυτό διότι προκαλούσε απορία πώς σε άλλες χώρες αφήνονταν τα παιδιά από την εφηβική ακόμη ηλικία να ακολουθήσουν τον δρόμο τους, ενώ στη χώρα μας θεωρείτο αδιανόητο να μην τυχαίνει συνεχούς προστασίας από την οικογένειά του ένα παιδί, ακόμη και όταν ενηλικιωνόταν. Κλασικός άλλωστε ο χαρακτηρισμός, «Ελληνίδα μάνα». Μόνο που τώρα η μάνα, αν δεν αντέχει τον άνθρωπο που έφερε στον κόσμο, μπορεί να τον βασανίζει, να τον καίει και γενικώς να τον κακομεταχειρίζεται με την ευκολία που της παρέχει το γεγονός ότι ένα μικρό παιδί, πολύ περισσότερο ένα βρέφος, δεν μπορεί να αντιδράσει. Ούτε καν οι ωδίνες που πέρασε δεν την κάνουν να πονέσει για τα μαρτύρια στα οποία επιβάλλει τον καρπό της…
Εφημερίδα Απογευματινή
