Μια πολυκατοικία κατέρρευσε και όταν ήδη είχε αρχίσει να γέρνει, ένας μηχανικός είχε αντιτάξει το ακλόνητο επιχείρημα: Και η Πίζα γέρνει! Μόνο που, όσον αφορά τη θρασύτατη αυτή παρομοίωση, η Πίζα αντέχει εδώ και αιώνες, ενώ η πολυκατοικία έπεσε και παρ’ ολίγον να έθαβε στα συντρίμμια της τους ενοίκους.
Αυτό είναι ένα από τα περιστατικά που χαρακτηρίζουν μέρος της κοινωνίας μας. Το άλλο αφορά έρευνα του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου που αποκάλυψε ότι τουλάχιστον ένα στα τέσσερα βενζινάδικα δίνει νοθευμένη βενζίνη. Και ο γράφων έχει πέσει θύμα αυτών των επιτηδείων. Και τα δύο αυτά περιστατικά παρανομίας αποτελούν παραδείγματα μιας ελληνικής πραγματικότητας κάτω από την οποία ασφαλώς και κρύβονται και άλλες απατεωνιές, χάριν του κέρδους, οι οποίες απλώς δεν έχουν ακόμη αποκαλυφθεί.
Προφανώς και υπάρχει περισσευούμενο θράσος σε τμήμα της ελληνικής κοινωνίας, ειδικότερα στον χώρο των ελεύθερων επαγγελματιών, χωρίς βεβαίως να εξαιρούνται και επίορκοι δημόσιοι υπάλληλοι οι οποίοι πλουτίζουν παρανομώντας. Εκθέσεις του επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης έχουν αποκαλύψει πολλές τέτοιες ατασθαλίες, όπως και με άλλη ευκαιρία στο παρελθόν η στήλη έχει επισημάνει. Όμως αυτές οι αποκαλυπτόμενες περιπτώσεις παρανομιών δεν είναι το αποτέλεσμα μόνον της ασυδοσίας όσων παρανομούν έτσι ανενδοίαστα. Είναι και αποτέλεσμα της αίσθησης που έχουν όλοι αυτοί περί της ατιμωρησίας τους. Αίσθηση την οποία δημιουργεί είτε η δικαιολογημένη ίσως εντύπωση ότι το κράτος εμφανίζει μια αδράνεια στους επιβαλλόμενους ελέγχους, οι οποίοι είναι άλλωστε υποχρέωσή του. Είτε η εντύπωση ότι θα γλιτώσουν τις συνέπειες λόγω της προαναφερθείσας αδράνειας αλλά και λόγω της επιείκειας την οποία σε πολλές περιπτώσεις επιδεικνύει το κράτος… Ακόμη και σε σοβαρές ποινικές υποθέσεις…
Η περίπτωση της νόθευσης καυσίμων δεν είναι καινούργια περίπτωση. Πολλά πρατήρια κατά καιρούς, σε τυχαίους ελέγχους, συλλαμβάνονται με τη γίδα στην πλάτη. Αλλά δεν είναι μόνον αυτή η κραυγαλέα και πιο ενδεικτική περίπτωση της εγχώριας απατεωνιάς. Σε όλους τους τομείς δραστηριότητας, είτε πρόκειται για το Δημόσιο είτε για την ελεύθερη αγορά, αποκαλύπτονται κατά καιρούς περιπτώσεις κλοπών είτε του κράτους είτε των καταναλωτών. Σε πολλές από αυτές τις περιπτώσεις η επιβολή χρηματικής ποινής ενδεχομένως να μην αποτελεί την παραδειγματική τιμωρία, ώστε ο παρανομών να αποφύγει να επαναλάβει την απατεωνιά του, ειδικά μάλιστα αν από την πολυετή αυτή παράνομη δραστηριότητα έχει αποκομίσει τόσα κέρδη ώστε να μην υπολογίζει τη χρηματική ποινή και το ύψος της. Αυτό που θα πρέπει να φοβάται είναι η αποκοπή του τελείως από τη συγκεκριμένη επαγγελματική του δραστηριότητα την οποία εκμεταλλεύεται για να παρανομεί.
Δεδομένου ότι τα προαναφερθέντα περιστατικά παρανομίας αφορούν τον ιδιωτικό τομέα, ίσως θα πρέπει και η κοινωνία να σταματήσει να θεωρεί ότι η έννοια της διαφθοράς αποτελεί αποκλειστικό προνόμιο του χώρου της πολιτικής.
Εφημερίδα Απογευματινή
