Η Ελλάδα έχει σαφή θέση και προσανατολισμό ως προς τη χρήση των πυρηνικών. Αποκλειστικά για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Με προστιθεμένη αξία τόσο στην επάρκεια όσο και στο κόστος. Η θέση αυτή έχει επανειλημμένα εκφρασθεί και από τον ίδιο τον πρωθυπουργό.
Οι εν γένει διεργασίες και η κινητικότητα όμως που εξελίσσονται πολύ περισσότερο στο παρασκήνιο παρά στο προσκήνιο αφορούν την απόκτηση πυρηνικών όπλων από μια σειρά δυνάμεων στην Εγγύς Ανατολή. Πρόκειται για την απειλή της διασποράς πυρηνικών όπλων και της επίδειξης ισχύος σε περιφερειακό και γεωπολιτικό πεδίο. Στη βάση αυτή το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν δεν μπορεί να συνεχισθεί. Αυτό μπορεί να προκύψει με τον εύκολο τρόπο ή τον δύσκολο. Ο πρώτος προϋποθέτει συναίνεση του καθεστώτος στην Τεχεράνη. Ο δεύτερος νέα στρατιωτική εμπλοκή από την πλευρά των ΗΠΑ. Αν παρακαμφθεί αυτή η προτεραιότητα και αποκτήσει το Ιράν πυρηνικά, είναι ήδη διατυπωμένη η απαίτηση για απόκτηση ανάλογης ισχύος από τη Σαουδική Αραβία όσο πλέον -μετά τη δημόσια διατύπωση ενός τέτοιου προσανατολισμού από αρμόδιους υπουργούς- και την Τουρκία. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον η Ελλάδα θα πρέπει να σπουδαιολογήσει σε βαλκανικό επίπεδο πλέον και τη δυνατότητα της Βουλγαρίας προς Βορρά να εξελίξει τις πυρηνικές υποδομές που ήδη διαθέτει για την παραγωγή ενέργειας.
Το γεγονός ότι δομείται βαθμηδόν μια «κλειστή συμμαχία» με τη συμμετοχή Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας και του πυρηνικού Πακιστάν, που παραπέμπει σε διασπορά πυρηνικών όπλων, όχι απαραίτητα με τη συναίνεση της Ουάσινγκτον, δημιουργεί αναγκαιότητα όχι μόνον αφοπλισμού του Ιράν αλλά και συγκρότησης ισχυρής ανάσχεσης σε μια τέτοια προοπτική. Αυτή μπορεί να εξελιχθεί μέσα από την περαιτέρω εμβάθυνση της συμμαχίας με το Ισραήλ και εκείνες τις αραβικές χώρες που δεν προτίθενται να παρακολουθήσουν αυτές τις διαδρομές του Ριάντ.
Οι χθεσινές δηλώσεις του πρέσβη του Ισραήλ στην Αθήνα, Νόαμ Κατς, θα πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπόψη στις ελληνικές εκτιμήσεις.
Εφημερίδα Απογευματινή
