Οι Έλληνες πρέπει να βρουν τη συλλογικότητα, το κέφι, την αισιοδοξία τους. Υπάρχουν έθιμα, παραδόσεις, αλλά πολύ περισσότερο μια συνάντηση στους δρόμους. Οι Απόκριες είναι εδώ. Χθες Τσικνοπέμπτη από νωρίς το πρωί υπήρχαν ευκαιρίες για ξεφάντωμα. Η τσίκνα περίσσεψε και η ανέμελη διάθεση ήρθε να αγκαλιαστεί με την καθημερινότητα.
Το ανάλαφρο κλίμα στο πνεύμα του Διονύσου και η διασκέδαση πριν από τη μεγάλη Σαρακοστή, τα «Κορδελάτα», έρχονται να μας θυμίσουν ότι οι γιορτάδες και οι παραδόσεις δίνουν εκλεκτικό άρωμα στις μέρες μας . Η Ελλάδα θα πρέπει να βρει το χρώμα της. Να θυμηθεί τι σημαίνει όμορφη ζωή. Δεν μπορεί όλα να χάνονται μέσα σε μια διάχυτη μιζέρια και τοξικότητα.
Μπορεί να υπήρξαν δύσκολα χρόνια εξαιτίας της δημοσιονομικής χρεοκοπίας. Ερμητικά χρόνια λόγω της πανδημίας. Αλλά όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν. Ο κόσμος δεν χωρά στο κινητό μας. Και η πραγματική ζωή δεν μπορεί να περιορίζεται στην αυτοαναφορικότητα της φωτογράφησης του εαυτού μας. Το γλέντι δεν είναι η αντανάκλαση και η εμμονή στο «εγώ» μας.
Κάθε γιορτή, κάθε εποχή, κάθε παράδοση, δίνει τη διαφορετικότητα. Κυκλώνει κάποιες ημερομηνίες στο ημερολόγιο. Αυτό είναι το φως μέσα στο γκρίζο. Οι Έλληνες πρέπει να βρουν την εξωστρέφεια και το χαμόγελό τους. Δείχνουν πολύ ταλαιπωρημένοι και παραιτημένοι σε σχέση με την ιστορία τους.
Υπάρχουν προβλήματα. Υπάρχει ακρίβεια. Υπάρχουν προσδοκίες και φιλοδοξίες ανεκπλήρωτες. Όμως θα πρέπει να σκεφτούμε ότι οι πριν από εμάς σε πολύ πιο δύσκολες συνθήκες έχτισαν και ξαναέχτισαν τη χώρα και μαζί τις ζωές τους. Με το χαμόγελο στα πρόσωπα και το κέφι μέσα στην καθημερινότητά τους.
Ας σταθούμε ορθοί. Ας συναντηθούμε. Έτσι, χωρίς πρόγραμμα. Πίσω από μια μάσκα. Πίσω από μια γκριμάτσα που θα φέρει γέλιο στην παρέα. Ας κρατήσουν οι χοροί…
Εφημερίδα Απογευματινή
