Η Ελλάδα οφείλει να αναδείξει τη φιλοδοξία της. Έχοντας ξεπεράσει σε μεγάλο βαθμό τις εμπλοκές της χρεοκοπίας της και αρκετά χρόνια πλέον μετά την τυπική έξοδο από την αυξημένη επιτήρηση και τις μνημονιακές διαδικασίες, έχοντας ανακτήσει την επενδυτική βαθμίδα και τη διεθνή αξιοπιστία της, πρέπει να τολμήσει το παραπέρα. Τη θεαματική αύξηση του ΑΕΠ της. Όχι πλέον για να αντιμετωπίσει ελλείμματα, αλλά για να δημιουργήσει μια νέα «μεγάλη ιδέα». Το όραμα μιας επιπλέον ευημερίας.
Είναι σημαντικό να συμπαρασυρθούν οι μεγάλες εθνικές πολιτικές από την προσδοκία για κέρδη της τάξης του 40% προς όφελος του Ελληνικού Δημοσίου που μπορούν να προκύψουν σε ορίζοντα 2032-2035 από τον εντοπισμό, την εξόρυξη και την εκμετάλλευση υδρογονανθράκων. Η χθεσινή ανακοίνωση από τον υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Στ. Παπασταύρου, δεν μπορεί να μείνει μοναδική. Υπάρχει χρόνος, με δεδομένο ότι βρισκόμαστε στις αρχές του 2026, να σχεδιαστεί στρατηγική ανάπτυξης της χώρας με στόχο τη θεαματική αύξηση του ΑΕΠ της. Του παρονομαστή, όπως αναφερόταν χαρακτηριστικά την εποχή των μνημονίων.
Πέραν λοιπόν του κεφαλαίου των υδρογονανθράκων, η Ελλάδα θα πρέπει να αναπτύξει την παραγωγή της. Αγροτική – κτηνοτροφική – αλιεία στον πρωτογενή τομέα. Νέα εκβιομηχάνιση στον δευτερογενή, στη βάση της μεταποίησης και της κλασικής βιομηχανίας, αλλά προσθέτοντας και το άνοιγμα στην πολεμική βιομηχανία και τα ναυπηγεία. Στον τριτογενή τομέα ο τουρισμός δεν φθάνει. Οι μεταφορές και το διαμετακομιστικό εμπόριο σε συνδυασμό με νέο τραπεζικό σύστημα, διευρυμένο και πολυεθνικό, αλλά και επενδύσεις στις τεχνολογίες, θα δώσουν ένα διαφορετικό αποτύπωμα και αποτέλεσμα.
Πέραν των άλλων, η Ελλάδα ως ναυτική χώρα είναι λογικό να στηριχθεί στην εμπειρία και τον δυναμισμό του εφοπλισμού. Ο εκάστοτε πρωθυπουργός, με αφετηρία τον κ. Μητσοτάκη, θα πρέπει να διατηρεί θεσμικά στενές σχέσεις, συνεργασία και ανταλλαγή απόψεων και εκτιμήσεων με τους Έλληνες εφοπλιστές. Η Ελλάδα χρειάζεται όραμα. Αυτό σημαίνει αξιοποίηση της ισχύος στη θάλασσα.
Εφημερίδα Απογευματινή
