Η σιδηροδρομική τραγωδία στις 28 Φεβρουαρίου 2023 είχε 57 νεκρούς. Οι περισσότεροι μεταξύ αυτών φοιτητές που γυρνούσαν στο πανεπιστήμιο μετά την ανάπαυλα των τότε Απόκρεω. Το συντριπτικό αυτό δυστύχημα προκάλεσε μια εθνική ταπείνωση που ανακατεύθηκε μέσα στο πένθος όχι πλέον μόνον των γονέων, των συγγενών και των φίλων αλλά και όλων των Ελλήνων.
Πολλά έχουν ειπωθεί, γραφεί και εκτιμηθεί για το τι συνέβη και ιδιαίτερα για τις αιτίες που συνέβη. Η Ελλάδα έχει ένα μόνιμο ζήτημα να αντιμετωπίσει. Λειτουργεί εκ των υστέρων και όχι εκ των προτέρων σε διάφορα ζητήματα ασφάλειας. Αυτό μεταφράζεται στην πραγματική ζωή σε τραγωδίες. Σε νεκρούς και τραυματίες. Πριν από τα Τέμπη ήταν το Μάτι. Πριν από το Μάτι, η Μάνδρα. Και ούτω καθεξής. Κάθε φορά που συμβαίνει μια τραγωδία όλοι μαζί λέμε «ποτέ πιά». Και πράγματι μπορεί στη συνέχεια του χρόνου να μην συμβεί μια ίδια τραγωδία, αλλά μία άλλη τραγωδία σε κάποιο άλλο μέτωπο της καθημερινότητας που έμεινε αφύλακτο.
Στην Ελλάδα έχουν εξελιχθεί και διορθωθεί πολλά. Αλλά απομένουν και άλλα να αντιμετωπισθούν επειγόντως. Στην περίπτωση του σιδηροδρομικού δυστυχήματος των Τεμπών η πολιτική και ειδικά η μικροπολιτική και ο κομματισμός εξέλιξε συνωμοσίες, θεωρίες, πραγματογνωμοσύνες μη ειδικών.
Υπήρξαν διάφοροι που βιάστηκαν να μιλήσουν για έγκλημα, για δολοφονία, για συγκάλυψη. Τρία χρόνια μετά οργανώνονται σήμερα, 28 Φεβρουάριου 2026, κινητοποιήσεις και εκδηλώσεις σε όλη την Ελλάδα. Πρόσωπα συνδεδεμένα με τα θύματα σε μια δεύτερη φάση αξιοποιούν το εθνικό πένθος και τον αποτροπιασμό για το δυστύχημα προκειμένου να ξεδιπλώσουν πολιτικές φιλοδοξίες.
Το ουσιώδες όμως βρίσκεται αλλού. Είναι ο τελευταίος Φεβρουάριος πριν από τη μεγάλη δίκη για τους έχοντες άμεσες και έμμεσες ευθύνες για το δυστύχημα. Η συντεταγμένη πολιτεία επί το έργον. Ας αφήσουμε τις κραυγές και ας επικεντρωθούμε εθνικά και κοινωνικά στα όσα πρέπει να προβλεφθούν για να μην έχουμε άλλα… Τέμπη.
Εφημερίδα Απογευματινή
