Η Ελλάδα κινείται με πλεονέκτημα στον στρατιωτικό επανεξοπλισμό της, επειδή η οικονομία και τα δημοσιονομικά πλεονάσματα το επιτρέπουν. Επίσης επειδή υπάρχει σχέδιο σε εξέλιξη: Η «ατζέντα 2030». Η συγκυρία και η εποχή επιβεβαιώνουν τη στρατηγική που έχει προκριθεί από τη διακυβέρνηση Μητσοτάκη. Όχι σήμερα πρόχειρα και βιαστικά. Αλλά εγκαίρως και με υπολογισμό των αναγκών και των προτεραιοτήτων. Στην παρούσα φάση της ιστορίας ο ένας πόλεμος ακολουθεί ή προστίθεται στον προηγούμενο. Η αγωνιώδης συζήτηση για την ασφάλεια και τον εξοπλισμό στην Ευρώπη που γίνεται καθυστερημένα και υπό πίεση, δείχνει τις επιπτώσεις της αμέριμνης διαδρομής. Οι διαφορετικές προσεγγίσεις σε επίπεδο εθνών και συμφερόντων ή συσχετισμών προκαλούν αμηχανία και καθυστερήσεις. Στην περίπτωση όμως της Ελλάδας η προσπάθεια επιτυγχάνει .
Στη Διαρκή Επιτροπή Εξοπλιστικών Προγραμμάτων της Βουλής συζητήθηκε η «Ασπίδα του Αχιλλέα»: ο θόλος προστασίας της επικράτειας από αεροπλάνα, μη επανδρωμένα, βαλλιστικούς πυραύλους. Συζητήθηκε επίσης η αναβάθμιση και άλλων αεροσκαφών F-16 σε επίπεδο Viper ώστε να διαθέτουμε 100 μαχητικά τέτοιου τύπου στο επίπεδο Viper. Επίσης η Ελλάδα προχωρά σε εκσυγχρονισμό των παλαιότερων φρεγατών τύπου MEKO, σε ελληνικά μάλιστα ναυπηγεία. Η Ελλάδα εκτός των άλλων πλέον έχει ναυπηγεία σε λειτουργία. Αλλά και τα μεταφορικά αεροσκάφη τύπου C-27 παίρνουν τον δρόμο του εκσυγχρονισμού προκειμένου να καταστούν λειτουργικά. Το κόστος των νέων προγραμμάτων είναι υψηλό. Φθάνει τα 5 δισ. ευρώ. Η ρήτρα όμως που επιβάλλει το 25% των έργων τέτοιου τύπου να συντελείται από την εγχώρια αμυντική βιομηχανία θα αφήσει πίσω της ένα αποτύπωμα της τάξης του 1,25 δισ. ευρώ.
Σε όλα αυτά η αντιπολίτευση αντέδρασε διστακτικά. Αριστερή αλλά και δεξιά. Δεν ανέλαβε τις ευθύνες που της αναλογούν. Τι γίνεται φανερό; Σε κρίσιμους καιρούς όπως αυτοί που διερχόμεθα χρειάζονται κυβερνήσεις αποφασιστικής αρμοδιότητας. Μονοκομματικές και αυτοδύναμες. Αν θέλουμε τουλάχιστον να ανταποκριθούμε στις προκλήσεις ισχύος και ασφάλειας.
Εφημερίδα Απογευματινή
