Μάλλον αυξημένες προσδοκίες είχε η ελληνική κυβέρνηση από τη Σύνοδο Κορυφής, που εξελίχθηκε στη σκιά του κλιμακούμενου πολέμου στην Ανατολή και των συνεπειών ειδικά στον ενεργειακό τομέα, την Πέμπτη και την Παρασκευή στις Βρυξέλλες. Η Αθήνα ουσιαστικά επιθυμούσε μια «εργαλειοθήκη» μέτρων στη βάση προηγούμενων κρίσεων πολέμου, όπως αυτός της Ουκρανίας, ή της πανδημίας, οπότε στο ρυθμιστικό αυτό πλαίσιο να πάρει τις αποφάσεις στήριξης και συνοχής για την Ελλάδα. Ομως οι συζητήσεις στις Βρυξέλλες δεν κατέληξαν σε κάτι πρακτικό. Ουσιαστικά αναλύθηκαν πλαίσια και μοτίβα στήριξης των οικονομιών και των κοινωνιών της Ενωσης, αλλά οι αποφάσεις αναβλήθηκαν για αργότερα.
Υπό την έννοια αυτή δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι μια σειρά εθνικών κυβερνήσεων προχώρησαν σχεδόν πριν από τη λήξη της Ευρωπαϊκής Συνόδου σε έκτακτα μέτρα για τις χώρες τους: Ιταλία, Βέλγιο, Ισπανία. Είναι σημαντικό ότι στην Ευρώπη παγιώνεται μια πρακτική όπου υπό πίεση κάποιες από τις κυβερνήσεις προηγούνται με τις αποφάσεις σε εθνικό επίπεδο και η συλλογική Ευρώπη ακολουθεί. Στο ίδιο περίγραμμα κινήθηκε, για παράδειγμα, η Ελλάδα όταν προέκυψαν απειλές για την Κύπρο και χρειάστηκε η συνδρομή της στην ασφάλεια του νησιού. Αποφάσισε σε επίπεδο ΚΥΣΕΑ και απέστειλε μέσα σε περίπου 24 ώρες δύο φρεγάτες και τέσσερα μαχητικά μαζί με αντιπυραυλικά συστήματα στη Λευκωσία. Ακολούθησε σχεδόν άμεσα η Γαλλία και στη συνέχεια η Ιταλία, η Ισπανία, η Ολλανδία και τελικά η Βρετανία, στέλνοντας πολεμικά πλοία, ελικόπτερα και αντιπυραυλικά συστήματα.
Στη Σύνοδο Κορυφής των Βρυξελλών επιβεβαιώθηκε η βούληση και η θέση της Ε.Ε. να στηριχθεί με κάθε τρόπο η ασφάλεια της Κύπρου και να αναβαθμιστεί η συμμετοχή ευρωπαϊκών δυνάμεων στην επιχείρηση «Ασπίδες» για την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας στην Ερυθρά Θάλασσα, όπου Ελλάδα και Ιταλία είχαν μείνει μόνες τους. Αν η Ελλάδα αντίθετα ακολουθούσε την τακτική που διάφοροι από την πλευρά της αντιπολίτευσης, διπλωμάτες και πανεπιστημιακοί, εισηγούνταν να προσφύγει μαζί με την Κύπρο για την ενεργοποίηση του άρθρου 42/7 της Συνθήκης της Λισαβόνας περί συνδρομής σε κράτος-μέλος, ακόμη θα συζητούσαμε και η Κύπρος θα παρέμενε πλήρως ανοχύρωτη στις απειλές από το Ιράν και τη «Χεζμπολάχ».
Κακά τα ψέματα, η Ευρώπη στο συλλογικό επίπεδο «φιλολογεί» και χρειάζεται… πυροκροτητή για να λειτουργήσει.
Κυριακάτικη Απογευματινή
