Το γεγονός ότι η φετινή επέτειος της Εθνικής Επανάστασης μαζί με τη γιορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου έρχεται σε μια συγκυρία ιδιαίτερα θερμή και εξόχως κρίσιμη υπενθυμίζει το χρέος των Ελλήνων σε σχέση με την ιστορία τους αλλά και το μέλλον τους. Το νέο κράτος, που αναγνωρίσθηκε επίσημα το 1830, έχει διέλθει σειράς από πολέμους, χρεοκοπίες και καταστροφές. Είναι όμως ένα κράτος που εμπεδώθηκε, επεκτάθηκε, αναπτύχθηκε, πέτυχε. Σήμερα η Ελλάδα και παρά τη δημοσιονομική χρεοκοπία της προ 15 ετών στέκεται και πάλι στα πόδια της. Έχει ανακτήσει την κυβερνητική αυτοτέλειά της, το διεθνές προφίλ της, τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς της, τη θέση της στην Ευρώπη και τις διεθνείς συμμαχίες της. Δείχνει ότι έχει άμυνες σε διαδοχικές κρίσεις, ενώ διατηρεί και αναπτύσσει βάσιμες φιλοδοξίες πολύ κοντά στη συμπλήρωση δύο αιώνων από την ίδρυση του νέου κράτους.
Είμαστε σε μια περίοδο της ιστορίας που γεννά γεγονότα και βρίθει ανατροπών και εξελίξεων στη διεθνή συγκρότηση. Όχι μόνο στη βάση της γεωπολιτικής και των συσχετισμών ισχύος. Αλλά και στο εσωτερικό των κοινωνιών, όπου οι τεχνολογίες ειδικά στη Δύση απειλούν την κυριαρχία του ανθρώπου αλλά και τον κοινωνισμό του. Ο Ελληνισμός ως κουλτούρα πολιτισμού με πορεία στους αιώνες καλείται να επιβεβαιώσει την παρρησία και τις αρχές του σε έναν κόσμο όπου η φιλοσοφία επιστρέφει μαζί με τα έθνη σε μια προσπάθεια νέου ουμανισμού, ανάμεσα στις τεχνολογίες και τον άνθρωπο.
Η Ελλάδα μαζί με την Κύπρο αποτελούν τις πατρίδες ενός έθνους που βρήκε την αρχική ενότητά του σε μια πορεία από τη Δύση στην Ανατολή. Κάθε εθνική επέτειος στην Ελλάδα είναι η αρχή μιας μάχης και όχι η εμπέδωση ενός θριάμβου. Αυτό είναι το μήνυμα και αυτό το χρέος του έθνους. Ο άνθρωπος κοιτά τον Θεό. Κινείται προς τα εμπρός και τα πάνω…
Εφημερίδα Απογευματινή
