Η απόφαση του αρμόδιου υπουργείου Οικονομικών, διά δήλωσης του υπουργού κ. Πιερρακάκη, να μην ασκηθεί έφεση στην απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών που επιδίκασε αποζημίωση 400.000 ευρώ σε συγγενείς θυμάτων από το δυστύχημα στα Τέμπη, που προσέφυγαν, είναι μια πολύ σημαντική πολιτική κίνηση .
Η συνήθης διαδικασία που ακολουθείται παγίως από την πλευρά του Δημοσίου σε ανάλογες υποθέσεις διεκδίκησης αστικού τύπου αποζημιώσεων από συγγενείς θυμάτων ήταν να ασκείται έφεση αυτόματα, ουσιαστικά από τη γραφειοκρατία, μέχρι τον ανώτατο βαθμό της Δικαιοσύνης. Η πρακτική αυτή έχει σαν αποτέλεσμα συνήθως οι συγγενείς να μην αντέχουν το κόστος των δικαστικών και άλλων εξόδων, ούτε τη διάρκεια της διαδικασίας, οικονομικά και ψυχολογικά και τελικά να εγκαταλείπουν την προσπάθειά τους αυτή. Οι ανώτεροι γραφειοκράτες του υπουργείου Οικονομικών, που είναι ο αντίδικος από την πλευρά του κράτους, υποστήριζαν όταν κατηγορούνταν από τους δημοσιογράφους αλλά και τους συγγενείς για την άκαμπτη και τελικά άνιση αυτή πρακτική, ότι αν δεν ασκήσουν έφεση κινδυνεύουν να κατηγορηθούν για απιστία. Και η ζωή συνεχιζόταν κάπως έτσι την επόμενη ημέρα από μεγάλες δασικές πυρκαγιές με θύματα, της τραγωδίας στο Μάτι, στη Μάνδρα, σε δυστυχήματα και καταστροφές .
Στο σκεπτικό του διοικητικού δικαστηρίου στη συγκεκριμένη υπόθεση επισημαίνεται ότι το ελληνικό Δημόσιο γνώριζε επί μακρόν την επικίνδυνη και ανεπαρκή κατάσταση του σιδηροδρομικού δικτύου, ωστόσο δεν προέβη στις αναγκαίες ενέργειες για την αντιμετώπισή της. Η εποπτεία που όφειλε να ασκήσει κρίθηκε πλημμελής και αναποτελεσματική, γεγονός που συνέβαλε αιτιωδώς στο δυστύχημα.
Η μη άσκηση έφεσης με πολιτική απόφαση της κυβέρνησης είναι μια ουσιαστική και έμπρακτη ανάληψη ευθύνης και αποζημίωσης. Είναι μια απόφαση πολύ πιο δίκαιη και ορθολογική από το «κυνήγι μαγισσών» στο οποίο επικεντρώνονται κύκλοι της αντιπολίτευσης και επαναστάτες του πληκτρολογίου ή των κοινωνικών δικτύων. Η σοβαρότητα επικρατεί στην τοξικότητα.
Εφημερίδα Απογευματινή
