Δύο πρόσωπα επιχειρούν εμφανώς να δυναμιτίσουν την αξιοπιστία και τη λειτουργικότητα της δίκης για το σιδηροδρομικό πολύνεκρο δυστύχημα στα Τέμπη. Η Μαρία Καρυστιανού και η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Η πρώτη την τραγωδία επισήμως πλέον την αξιοποιεί για πολιτικούς σκοπούς και ικανοποίηση προσωπικών φιλοδοξιών. Είναι ταυτόχρονα μητέρα θύματος και ηγέτιδα εν δυνάμει κόμματος διαμαρτυρίας. Η άλλη, παλαιά πολιτικός πλέον αλλά και δικηγόρος στη δίκη, ως επικεφαλής του προσωπικού της κόμματος Πλεύση Ελευθερίας επιχειρεί σε μόνιμη βάση να ναρκοθετήσει με την τοξικότητα και την αυταρχική αυθαιρεσία της όχι μόνο τον κοινοβουλευτισμό, την πολιτική αξιοπρέπεια ή την κοινωνική κοσμιότητα, αλλά πλέον τον θεσμό και το κύρος της Δικαιοσύνης.
Και οι δύο έχουν επενδύσει πολλά στην τραγωδία των Τεμπών για να αναδείξουν το «εγώ» τους, προσβάλλοντας πολύ συχνά τόσο τους άλλους συγγενείς των θυμάτων που επιθυμούν μια δίκαιη δίκη αλλά και την πολιτεία σε όλες τις εκφάνσεις της. Κινούν τη διαμαρτυρία ως αυτοσκοπό και κηρύττουν την ανταρσία ως μόνη μέθοδο πολιτικής τάξης. Προσβάλλουν τους θεσμούς του κράτους και της δημοκρατίας και προσβλέπουν σε ένα συλλογικό χάος, στην εμπέδωση της οχλοκρατίας προκειμένου να προβληθούν ως «σωτήρες» ή «τιμωροί».
Δεν θα πρέπει να υποβαθμισθούν το μήνυμα και οι τοποθετήσεις, ασυνήθιστες σε ευθύτητα και δηκτικότητα, της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, που επιχειρούν να προστατεύσουν τον εαυτό τους και την αξιοπρέπειά τους απέναντι στην οργίλη απαξίωση του θεσμικού και προσωπικού κύρους τους. Από την άλλη πλευρά, δικαστές όπως η πρόεδρος του δικαστηρίου στη Λάρισα δεν αντέχουν τις χωρίς προηγούμενο συνθήκες και ζητούν την εξαίρεσή τους από τη δίκη.
Η τακτική Δικαιοσύνη αρχίζει να αντιδρά αυτεπάγγελτα στη βάση της νομιμότητας και του δικαίου. Απέναντι στις δυνάμεις της αντίδρασης το οργανωμένο κράτος και η δομημένη δημοκρατική λειτουργία της χώρας οφείλει να αμυνθεί. Με ψυχραιμία και ορθολογισμό. Με σοβαρότητα και συγκρότηση. Το χάος δεν πρέπει να επιβληθεί και να επικρατήσει.
Εφημερίδα Απογευματινή
