Η πραγματική κοινωνική κατάσταση ουδέποτε μετρήθηκε από στατιστικά γραφήματα ή αφηρημένες έννοιες. Φαίνεται πάντοτε στα πεδία της καθημερινότητας, εκεί όπου οι αντοχές των πολιτών διασταυρώνονται με τις πραγματικές δυνατότητες για επιβίωση. Σήμερα, το ζήτημα της κατοικίας δεν συνιστά απλώς μια οικονομική παράμετρο προς ανάλυση στα γραφεία των τεχνοκρατών αλλά εξελίσσεται στον πλέον αμείλικτο δείκτη μιας υποβόσκουσας κρίσης.
Η μετατροπή της στέγης από θεμελιώδες κοινωνικό αγαθό σε αντικείμενο πρωτόφαντης κερδοσκοπίας, αποτυπώνει ανάγλυφα τη σημερινή εικόνα. Η ραγδαία εκτίναξη των μισθωμάτων, η ανεξέλεγκτη επέκταση των βραχυχρόνιων μισθώσεων και η αθρόα εισροή κεφαλαίων που αντιμετωπίζουν τα ακίνητα αποκλειστικά ως χρηματοπιστωτικά παράγωγα, προκαλούν συνθήκες ασφυξίας. Όταν η αναλογία μισθού και κόστους διαβίωσης διαταράσσεται σε τέτοιο βαθμό ώστε η κάλυψη του ενοικίου να απορροφά τα 2/3 του προϋπολογισμού, ο κοινωνικός ιστός απειλείται ευθέως με κατάρρευση.
Οι παρενέργειες του στεγαστικού προβλήματος είναι ήδη ορατές στη μέση ελληνική οικογένεια που δεν διαθέτει ιδιόκτητη κατοικία, αλλά αποτυπώνονται με τον πλέον δραματικό τρόπο στους νέους, ακυρώνοντας ή καθυστερώντας την ενηλικίωση. Μια ολόκληρη γενιά 25ρηδων, 30ρηδων, εγκλωβίζεται σε παρατεταμένη εφηβεία, αδυνατώντας να ξεκινήσει στη ζωή χωρίς την οικονομική κάλυψη των γονιών, εντείνοντας το ήδη θηριώδες δημογραφικό πρόβλημα. Η δημιουργία οικογένειας για τα νέα ζευγάρια αναβάλλεται επ’ αόριστον, την ίδια στιγμή που το έθνος γηράσκει επικίνδυνα. Στην περιφέρεια τα ίδια και χειρότερα. Δημόσιοι λειτουργοί, εκπαιδευτικοί και ιατρικό προσωπικό αδυνατούν να υπηρετήσουν στην επαρχία και στα νησιά, καθώς το κόστος στέγασης ακυρώνει την ίδια την εργασία τους.
Η πολιτεία δεν μπορεί να παραμένει απλός θεατής των δυνάμεων της αγοράς ποντάροντας διαρκώς στη σχέση της προσφοράς και της ζήτησης. Όταν η αγορά αδυνατεί να αυτορυθμιστεί και το κόστος στέγασης ξεπερνά τις κοινωνικές αντοχές, η ουδετερότητα παύει να θεωρείται φιλελεύθερη οικονομική πολιτική και εκλαμβάνεται πλέον ως παραίτηση από την κοινωνική της αποστολή. Η παρέμβαση με θεσμικά εργαλεία, η δημιουργία αποθέματος κοινωνικής κατοικίας και ο εξορθολογισμός των κανόνων της αγοράς δεν αποτελούν αγκυλώσεις, αλλά αναγκαιότητα.
Εφημερίδα Απογευματινή
