Στο πρώτο Υπουργικό Συμβούλιο της περιόδου που ξεκινά μετά την αυγουστιάτικη ανάπαυλα ο πρωθυπουργός θέλησε να διατάξει την κυβερνητική πολιτική. Αυτή, πέραν της οικονομικής και κοινωνικής ατζέντας ή των έργων του Ταμείου Ανάκαμψης ανά περιφέρεια, θα έχει ως επίκεντρο τη στρατηγική της κυβέρνησης με ορίζοντα το 2030. Το τέλος της δεκαετίας, τα 200 χρόνια από την ίδρυση του νέου Ελληνικού κράτους και τα παραγωγικά όρια της νέας συνταγματικής θητείας. Τι πιο σοβαρό από μια διακυβέρνηση αλλά και για τη δεσπόζουσα πολιτική δύναμη να αναλάβει τη συνέχεια της διακυβέρνησης μετά τις επερχόμενες εκλογές την άνοιξη του 2027 από το να προδιαγράψει τον σχεδιασμό της και τελικά το όραμά της για την προετοιμασία της χώρας ενόψει της εικοσαετία 2030-2050;
Και όμως οι Αριστεροί αρθρογράφοι αλλά και μέρος της οχλοκρατίας των social media εξαντλούν την τέχνη τους ή τον τοξικό βαρβαρισμό τους για να μηδενίσουν τον Κ. Μητσοτάκη ως πολιτική προσωπικότητα και θεσμικό παράγοντα ή το κυβερνητικό έργο ή και τον σχεδιασμό ακόμη προβάλλοντας το επιχείρημα ότι πρώτα θα πρέπει να πετύχουν την ανανέωση της κυβερνητικής θητείας και μετά να περιγράψουν τη στρατηγική για το 2030.
Και τότε γιατί κάνουμε εκλογές; Τι περιμένουμε από τα κόμματα να μας πουν ως πολίτες για να επιλέξουμε; Τι θέλουμε να ακούσουμε από τους υποψήφιους πρωθυπουργούς που φιλοδοξούν να αναλάβουν την ευθύνη της διοίκησης της χώρας για την επόμενη πολύ σημαντική και ενδεχομένως περιπετειώδη τετραετία;
Υπάρχουν σοβαροί αρθρογράφοι και σχολιαστές, καταξιωμένοι και έμπειροι που συντάσσουν και υπογράφουν σημαντικές προσεγγίσεις., αλλά απολύτως μηδενιστικές. Από την άλλη ο βόρβορος του διαδικτύου, που εν πολλοίς εκπέμπει παρακμή και κραυγές. Ναι, αλλά η Ελλάδα πρέπει να προχωρήσει και να οργανωθεί με ορίζοντα το 2030. Απέναντι στον μηδενισμό και τη φιλολογία της απόγνωσης χρειαζόμαστε μια σοβαρή και συγκροτημένη κυβέρνηση. Για τον λόγο αυτό έχουμε εκλογές.
Εφημερίδα Απογευματινή
