Την περασµένη ∆ευτέρα είχαµε 5 Ιανουαρίου και είχε συµπληρωθεί ένας χρόνος από τον θάνατο του Κώστα Σηµίτη, διαδόχου στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου και ενός εκ των µακροβιότερων πρωθυπουργών στα χρόνια της Μεταπολίτευσης. Η πρωθυπουργική θητεία του ταυτίστηκε µε την έννοια του εκσυγχρονισµού, ασχέτως του αν και σε ποια έκταση αυτό επιτεύχθηκε όσον αφορά το ελληνικό κράτος, καθώς οι εκσυγχρονιστικές κυβερνήσεις του
απεδείχθη, στον τελικό απολογισµό, ότι είχαν κενά και είχαν υποπέσει σε σοβαρά λάθη.
Η πορεία του Κ. Σηµίτη στο ΠΑΣΟΚ των Παπανδρέου χαρακτηρίζεται από διακυµάνσεις, οι οποίες, όµως, δεν πιστοποιούν µόνο την εναλλαγή αγάπης και µίσους µεταξύ των δύο πλευρών, αλλά κυριαρχούνται και από το κοµµατικό ή κυβερνητικό συµφέρον. Αυτό ισχύει τουλάχιστον από την πλευρά των Παπανδρέου.
Ετσι, πολύ πριν από την αποποµπή του Κ. Σηµίτη από την Κοινοβουλευτική Οµάδα του κόµµατος µε εντολή του Γιώργου Παπανδρέου, ο πατέρας του, πριν από περίπου τριάντα χρόνια, έβγαλε τον Κ. Σηµίτη από το Εκτελεστικό Γραφείο και του στέρησε και τη βουλευτική έδρα, αποκλείοντάς τον από τις λίστες των υποψήφιων βουλευτών, γιατί τον είχε θεωρήσει υπεύθυνο για µια αφίσα που είχε κυκλοφορήσει µε το σύνθηµα «Οχι στην Ευρώπη των µονοπωλίων, ναι στην Ευρώπη των λαών». Προφανώς, ο Κ. Σηµίτης είχε κάνει το λάθος να θεωρήσει ως δεδοµένα τα λόγια του αέρα του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ και ότι εξακολουθούσε
να ισχύει το σύνθηµα «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, το ίδιο συνδικάτο»!
Οι… περίεργοι
Πανεπιστηµιακός ο Κ. Σηµίτης, και από τους ιδρυτές του ΠΑΣΟΚ, και από αντιστασιακή οικογένεια, δεν ήταν δυνατόν να µην αναπτύξει και αυτός αντιστασιακή δράση την περίοδο της δικτατορίας, ενώ υπήρξε ένας από τους µακροβιότερους πρωθυπουργούς, από το 1996 έως το 2004. Η περίπτωση Σηµίτη είναι η κλασική περίπτωση του έντιµου προέδρου µιας κυβέρνησης που, όµως, γύρω του γίνεται πάρτι από επιτήδειους. Οι δικαστικές έρευνες που ακολούθησαν χρόνια µετά επιβεβαίωσαν του λόγου το αληθές. Ασφαλώς και για να κριθεί µια ανοχή ένοχη πρέπει να γνωρίζει ο ανεχόµενος τι γίνεται γύρω του. Εξίσου επιβαρυντικό, όµως, είναι για έναν πρωθυπουργό να µην έχει αντιληφθεί τα γύρω του «τρωκτικά».
Αλλωστε, ο όρος της διαπλοκής πολιτικοεπιχειρηµατικών συµφερόντων επί της δικής του πρωθυπουργίας καθιερώθηκε, σε σηµείο ώστε ο αρχηγός της Ν.∆. και µετέπειτα πρωθυπουργός Κώστας Καραµανλής να τον χαρακτηρίσει «αρχιερέα της διαπλοκής».
Αλλοίωση εκόνας δηµοσιονοµικών µεγεθών
Τρία άλλα, πάντως, µελανά στοιχεία της πρωθυπουργίας Σηµίτη ήταν α) η δηµιουργική λογιστική στην Οικονοµία, β) το έγκληµα του Χρηµατιστηρίου, που, όσον αφορά τις πολιτικές αναµίξεις, έµεινε ουσιαστικώς ατιµώρητο, και γ) η εξωτερική πολιτική. Οσον αφορά τη δηµιουργική λογιστική, η οποία συνέβαλε στην αποδοχή µας στο ενιαίο νόµισµα, το 2001, το ∆ιεθνές Νοµισµατικό Ταµείο στην έκθεσή του, τότε, την οποία υπέβαλε στο υπουργείο Οικονοµίας, διαπίστωνε «εκτεταµένη χρήση δηµιουργικής λογιστικής», που αλλοίωνε την εικόνα ρο κυβερνητικό σύστηµα τους παρασύρει µε επίσηµες δηλώσεις και σκόπιµες διαρροές, ο ένοχος δεν βρίσκεται µεταξύ των πολιτών, αλλά µέσα στην κυβέρνηση. Οι συνεχείς δηλώσεις περί ισχυρής οικονοµίας, που αντανακλάται στην πορεία του Χρηµατιστηρίου, και περί λαϊκού καπιταλισµού και, κυρίως, ότι την εποµένη των εκλογών του 2000 θα έληγε η νευρικότητα που ήδη είχε αρχίσει ναπαρατηρείται στο Χρηµατιστήριο, ήταν µια άµεση προτροπή, κυρίως προς µικροκαταθέτες που ήθελαν ένα πρόσθετο εισόδηµα, να επενδύσουν σε µετοχές. Και όταν η φούσκα έσκασε, χάθηκαν ολόκληρες περιουσίες. Τον δε Κ. Σηµίτη τον έχει «σφραγίσει» η κυνική φράση του µε την οποία επέρριπτε την ευθύνη για ό,τι είχε συµβεί στους επενδυτές: «Ας πρόσεχαν», ήταν το συµπέρασµά του!
∆ηµιούργηµα της κυβέρνησης Σηµίτη είναι οι γκρίζες ζώνες στο Aιγαίο, µε αφορµή και αφετηρία τα Ιµια, τα οποία ουδέποτε είχαν αµφισβητηθεί από την Τουρκία. Επίσης, η κυβέρνηση Σηµίτη είναι αυτή που πρώτη φορά αποδέχθηκε µε τη Συµφωνία της Mαδρίτης ότι η Tουρκία έχει ζωτικά συµφέροντα στο Aιγαίο, σχετικά µε θέµατα εθνικής ασφάλειας και κυριαρχίας. Η ίδια κυβέρνηση µε τον ίδιο πρωθυπουργό αποδέχθηκε µε τη Συµφωνία του Eλσίνκι αυτό που επεδίωκε η Tουρκία από το 1974. ∆ηλαδή, όλες οι δικές της διεκδικήσεις -και όχι µόνο η υφαλοκρηπίδανα αποτελέσουν και επισήµως διµερείς διαφορές.
Η κατρακύλα του ΠΑΣΟΚ έχει την αιτία της στα πεπραγµένα της κυβέρνησης των εκσυγχρονιστών. Ο κυνισµός δεν ξεχνιέται εύκολα, ειδικώς από τους
χαµένους. ∆ιότι δεν ήταν µόνο το περιβόητο «ας πρόσεχαν» του Κ. Σηµίτη για τα εκατοµµύρια θύµατα του Χρηµατιστηρίου. Λίγο καιρό µετά, όταν συνέβη το πολύνεκρο ναυάγιο του «Σάµινα Εξπρές», είχε εκπλήξει η εξίσου κυνική δήλωσή του στη Βουλή ότι «αυτή είναι η Ελλάδα». Μόνο που όποιος φιλοδοξεί να κυβερνήσει µια χώρα προσπαθεί και να τη βελτιώσει και όχι απλώς να την κρίνει…
Κυριακάτικη Απογευματινή
